Afgelopen week liet @annespike – voor ingewijden ook wel bekend als Annemarie uit Oostenrijk – zich op Twitter ontvallen dat ik voor haar toch echt ‘de juffertjesman’ ben …
Wanneer je zo’n fraaie titel krijgt, dan vraagt dat natuurlijk om een toepasselijk dankwoord. Dat doe ik bij deze graag met behulp van een paar foto’s van de eerste vuurjuffer die zich dit jaar bij onze vijver vertoonde …
“Dankjewel, Annemarie … bye bye … zwaai zwaai …” 🙂
De libellen en waterjuffers waren niet bereid om voor me te poseren, maar geen nood, een groene cicade bracht uitkomst …
Net als sprinkhanen zijn cicades niet erg gek op de camera …
Ze blijven voortdurend om de stengel heen draaien om zich er achter te verstoppen …
Door regelmatig een subtiele schijnbeweging te maken met de camera, lukt het zo af en toe om even een foto te maken … kiekeboe … 🙂
Vandaag een paar foto’s die ik eerder deze week heb gemaakt tijdens een ritje en een korte fotokuier bij de Leijen …
Today some photos I made earlies this week during a ride and a short stroll near lake Leijen …
Vlak bij de Leijen een spel van zon en schaduw over een weiland met koeien …
Near lake Leijen a play of sun and shadow over a pasture with cows …
Bij de Jan Durkspolder had een koe een hek omver gegooid, ze stond gemoedelijk langs de weg te grazen, toen ik passeerde. Ze was nogal verontwaardigd toen ik haar van de weg terug het weiland in stuurde … 🙂
Near the Jan Durkspolder a cow had knocked over a fence, she was grazing leisurely along the way, when I passed. She was quite indignant when I sent her back into the meadow … 🙂
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
De Tourkaravaan trok gisteren de Auvergne in. Tijdens de beklimming naar de 1.589 meter hoge Pas de Peyrol ontbrandde de strijd voor het eerst goed in deze Tour, waardoor diverse potentiële klassementsrenners al in de eerste bergetappe op achterstand werden gezet. Deze confrontatie met de eerste bergreuzen riep bij Aafje en mij meteen herinneringen op, want wij zijn de renners daar al eens voor gegaan …
Vanaf de Pas de Peyrol bestaat de mogelijkheid om te voet de 1.783 m hoge Puy Mary te beklimmen. Die uitdaging zijn we in 1993 aan gegaan. Aafje gaf er halverwege de klim de brui aan. Een gemetseld muurtje was een fijne plek om te wachten totdat ik terug was van de top, oordeelde ze (zie bovenstaande foto). Zelf besloot ik door te zetten. Enige tijd later bevond ik me letterlijk en figuurlijk in de wolken op de top van de Puy Mary, waar ik mezelf liet vereeuwigen door een vriendelijke Spanjaard …
Vanaf dit punt schijn je onder goede omstandigheden een van de mooiste vergezichten van heel Frankrijk te hebben. Bovenop de al lang uitgedoofde vulkaan strekt het uitzicht bij helder weer tot aan de Mont Blanc. Ook de nabije omgeving, met uitzicht op de Puy Griou, de Plomb de Cantal en de zeven valleien die rond de top liggen moet fantastisch zijn bij goed weer. Van dat alles heb ik op die dag helaas maar weinig kunnen zien, omdat de top in nevelen was gehuld …
Nadat ik Aafje op de terugweg weer van het muurtje had geplukt, hebben we terug op de Pas de Peyrol nog een tijdlang lekker op een terrasje gezeten, waarna we onze rit door de het vaak adembenemende vulkaanlandschap van de Auvergne hebben vervolgd. Het was de laatste keer dat ik te voet een berg heb beklommen, vandaar ook dat ik er een warme herinnering aan bewaar. In de jaren daarna ging mijn lichamelijke conditie bijna ongemerkt achteruit, totdat diverse onderzoeken 11 jaar later in oktober 2004 met een keiharde diagnose helderheid brachten: MS, zij het – voor zover dat mogelijk is – een milde vorm …
De hoogste top die ik de afgelopen jaren heb beklommen, is de steile kant van het 10 meter hoge Reaklif bij Warns in september 2010. Sindsdien heeft de MS zijn sloopwerk stilletjes voortgezet, waardoor ik me aan die beklimming onlangs met Jetske niet eens meer heb gewaagd. Voortdurend voortslepende vermoeidheid en regelmatig aanhoudende pijn dwingen me om steeds scherpere, en zeker niet altijd even leuke keuzes te maken m.b.t. wat ik wel en niet kan doen. Het meest vervelend is nog, dat die keuzes maar zelden worden begrepen en nog minder worden gerespecteerd door mensen. Maar ja, veel mensen weten nu eenmaal niet beter en oordelen (te) snel …
Eind april ben ik begonnen met nieuwe medicatie, in juni had ik het idee dat ik daar baat bij begon te krijgen, maar daar merk ik momenteel niet zo gek veel meer van. De laatste dagen waren zelfs mijn dagelijkse kuiertjes al wat teveel van het goede. Daarom doe ik het voorlopig met de Tour bijna dagelijks op radio en tv lekker rustig aan. Maar helemaal stil zal hier nog niet worden, want ik heb nog wel wat foto’s in voorraad. 🙂
Juni 2016 zal vooral als een zeer natte maand de boeken in gaan. Wij kwamen er in de eerste decade van de maand nog heel goed af met slechts een enkele fikse bui, die op 3 juni 14 mm regen in ons tuintje achterliet. Afgezien daarvan verliepen de eerste tien dagen van juni hier droog en warm. In die periode beperkte de regenval zich vooral tot Zuid-Limburg, daar viel op diverse plaatsen al meer dan 100 mm …
Vanaf 11 juni kregen wij ook vaak stevige buien te verwerken, die regelmatig gepaard gingen met onweer. In de periode van 11 t/m 20 juni viel de meeste regen in een strook over het midden van ons land, en gek genoeg in Drachten e.o. Volgens HydroLogic was de gemeente Smallingerland in die periode de natste gemeente van het noorden. Vanaf 12 juni hebben we hier tot het eind van de maand slechts twee volledig droge dagen gehad. Geen wonder dus, dat er in ons tuintje in totaal 143 mm neerslag is gevallen, tegen ca. 71 mm normaal over de periode 1971-2000. In vergelijking met het zuidoosten van ons land zijn we er echter nog goed voor weg gekomen, daar viel op diverse plaatsen in juni meer dan 250 mm neerslag …
Juni begon bij ons echt zomers. In de eerste week kwam de gemiddelde temperatuur uit op 23,6 ºC met een hoogste maximumtemperatuur van 27 graden op 4 juni. In die periode verschenen ook de eerste waterjuffers van dit jaar bij onze vijver …
Hoewel de zon zich vanaf 11 juni maar mondjesmaat heeft laten zien, was juni met een gemiddelde temperatuur van 16,2 ºC tegen een langjarig gemiddelde van 14,4 ºC over de periode 1971-2000 toch weer een flink warme maand. Echte extremen deden zich daarbij niet voor. Ik heb in ons tuintje 10 warme dagen (maximumtemperatuur van minimaal 20,0°C) kunnen noteren en 2 zomerse dagen (maximumtemperatuur van minimaal 25,0°C), en dat komt ongeveer overeen met het langjarig gemiddelde over 1971-2000 …
Ik sluit af met een foto van één van de vennetjes bij de Merskenheide. Normaal gesproken staat het hier goeddeels droog en is de bodem bedekt met o.a. kleine zonnedauw. Dit jaar is het vennetje in juni wel erg ver buiten zijn oevers getreden …
Het mag wel in de krant … Gistermiddag lukte het zowaar om binnen anderhalf uur vier verschillende vlinders te fotograferen. Dat zijn er meer dan in het hele eerste halfjaar van 2016 bij elkaar! De foto’s van het dikkopje, het koevinkje en de distelvlinder zijn in eerste instantie niet goed genoeg bevonden om hier meteen een plekje te krijgen, maar een paar heideblauwtjes wilden wel even meewerken aan een kleine fotosessie …
Niet ver van het bankje aan het pad bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar zag ik bij mijn nadering een aantal blauwtjes omhoog fladderen. Nadat ik een tijdje stil was blijven staan, streek er weer een vlindertje neer. Heel voorzichtig benaderde ik hem met het macrolensje op de camera, dat resulteerde al snel in een paar aardige foto’s. Tijd om eerst maar even op het bankje plaatse te nemen om te genieten van zon en rust …
Intussen bleef ik mijn blik wel af en toe even op dat plekje een stukje verder op het pad richten. Zo af en toe streek er weer een vlindertje neer. Het duurde niet lang voordat ik een déjà-vu kreeg. In juni 2007 heb ik op vrijwel hetzelfde plekje een vrij grote groep witjes op het pad gefilmd. Wijlen Frans54 van “Goin’ broke Broke” (een kenner op het gebied van insecten) schreef destijds in een reactie, dat er op die plek zeer waarschijnlijk een hond of een andere dier had geurineerd: “Bij dergelijke verzamelingen gaat het de vlinders in het algemeen niet om het samenzijn maar om vocht. Vaak gaat het dan om b.v. urine van dieren die essentiële zouten levert, maar het kan ook b.v. gemorste (suikerhoudende) drank betreffen …”
Ik filmde destijds nog niet in HD-kwaliteit, maar desondanks is het feestelijke gefladder en gesnoep van een 15-tal vlinders, die moeite hebben om in de stevige wind overeind te blijven, toch wel de moeite waard om hier nog eens te tonen. Het filmpje duurt 2:41 min en de eigenlijke vlindermeeting begint op 1:10 min …
Toen ik gistermiddag na een aantal mislukte pogingen enige tijd later opnieuw de kans kreeg om een heideblauwtje te fotograferen, leek dat verhaal te worden bevestigd. Kijk maar eens naar de foto’s hieronder, dit blauwtje lijkt duidelijk bezig te zijn om met zijn lange tong het zand of wat daarin zit te proeven …
Ik heb nog geprobeerd om daar nog wat video-opnamen van te maken, maar vermoeid als ik op dat moment al was, lukte het niet meer om de camera stil te houden en scherpe opnamen te maken. Omdat ik ook nog weer terug moest naar de auto, heb ik het vervolgens maar bij deze en nog wat andere foto’s gelaten. Het was in elk geval eindelijk weer een mooie zomerse middag, waarop het goed toeven was in het Weinterper Skar …
Vandaag even een paar foto’s van de bloem die als gele vlek vaag zichtbaar was op de achtergrond van de watersnuffel die ik hier gisteren liet zien: gewone rolklaver, waardplant van diverse vlinders …
Kijkend naar de hoeveelheid rolklaver die er momenteel bloeit in het Weinterper Skar, zou het er moeten wemelen van de vlinders, maar dat viel vorige week met het natte en donkere weer erg tegen. Eens kijken of ik er deze week wel een paar vlinders in beeld kan vangen …
Afanja's Weblog 