Wat Pepijn vorige week veelvuldig deed, daar stort ik mij deze week op … lekker bijslapen bij een winterse voorjaarstemperatuur van 12,6 graden …
Als het een beetje meezit, heb ik weer wat meer energie tegen de tijd dat we uiteindelijk toch zachtjes aan de winter in glijden …
Ik heb wel eens strakkere foto’s gemaakt, maar deze hier en daar wat ‘ruizige’ plaatjes heb ik dan ook geschoten met mijn iPad Air.
Het regende pijpenstelen toen we vrijdag 27 december op weg gingen naar landgoed ‘de Merelhof‘ bij het Drentse Ruinen om daar de jaarwisseling en nog het een en ander te vieren. Toen we dit tripje in juni planden, hadden we gehoopt op winterse omstandigheden, maar dat zat er helaas niet in, het was bar herfstweer …
Mijn vermanende woorden dat pijpenstelen toch echt niet mocht, omdat dat diefstal was, leken zowaar enig effect te sorteren, want toen we een uurtje later het landgoed op draaiden, was de lucht al een stuk opgeklaard …
Nadat de bagage was uitgepakt, hebben we de rest van die dag en de daarop volgende zaterdag weinig anders gedaan dan wat rondklungelen. Aafje heeft zaterdag nog een wandeling gemaakt, maar ik was daar nog steeds te moe voor. Ik heb me vooral uitgeleefd met vuurtje stoken in de open haard …
De zondag bracht gelukkig veel beter weer dan verwacht, zodat ik ’s ochtends tijdens een fotokuiertje over het landgoed even kon genieten van de koeien die in een weiland naast ‘de Schaapskooi ‘lekker in het zonnetje stonden te grazen …
’s Middags kregen we bezoek, waarbij Aafje een mooi cadeau mocht uitpakken …
Nadat we de zon hadden zien verdwijnen achter het boerderijtje van de buren, schotelde Aafje ons en een viertal vrienden een heerlijk etentje voor. Het was, omdat de volgende dag voor onze bezoekers de dagelijkse plicht weer zou roepen, anders was het die avond waarschijnlijk nog lang gezellig geweest op ‘de Merelhof’ …
Voor Aafje en mij bleef het nog gezellig tot gisterochtend. Hoewel de vermoeidheid die me al sinds half december plaagt op dat moment nog niet over was, zat deze korte vakantie er alweer op. Ik zal daar binnenkort nog wel eens op terugkomen. Hoe en wanneer ik dat zal doen, weet ik nog niet. Vanwege die nog steeds voortslepende vermoeidheid, zal ik het ook de komende tijd nog wat rustig aan doen met bloggen.
Sinds vanmiddag weet ik in elk geval waar die vermoeidheid vandaan komt, de gevoelsstoornis in mijn halsstreek heeft intussen de kop weer opgestoken. Daar was waarschijnlijk het wachten op. De ervaring heeft me de afgelopen jaren geleerd, dat mijn lijf zijn balans pas weer zal hervinden als die gevoelsstoornis weer even is uitgewoekerd. Kortom: het is weer een kwestie van ‘rekken en d’r bij blijven …’
Hoewel het eergisteren grijs en druilerig weer was, werd het toch een mooie maandagmiddag. Behalve het treffen met een grote zilverreiger had ik in de buurt van Earnewâld nog een bijzondere ontmoeting …
Er scharrelde een groepje reeën rond in een stuk blauwgrasland … en dat waren in dit geval niet zomaar wat reeën …
Bij het drietal op de eerste foto voegde zich na een tijdje de gitzwarte ree, die ik hier de laatste jaren al een paar maal eerder heb gezien …
In totaal hebben onze paden elkaar toch zeker al een keer of vier, vijf gekruist, de laatste keer dat ik hem zag, was op 7 november …
Op die dag is het me voor het eerst gelukt om een paar foto’s van hem te maken, maar helaas kreeg ik hem niet echt scherp in beeld …
Afgelopen dinsdag zat het eindelijk eens mee, de reeën bleven zo ongeveer een kwartier lang mooi binnen het bereik van mijn camera …
Terwijl ik lekker tegen de auto stond te leunen, stond ik heel even oog in oog met die prachtige gitzwarte ree …
Geluk? Zeker!
Maar geluk moet je zo nu en dan wel afdwingen, want ook in tijden van grote vermoeidheid komen de onderwerpen niet naar je toe. En dus zit er maar één ding op: als het even kan, dagelijks een ommetje maken met de camera in de aanslag.
Nadat ik mij gisterochtend van mijn huishoudelijke taakjes had gekweten, kon ik niet aan de verleiding weerstaan … Het zonnetje scheen, het was lekker weer en mijn benen voelden weer een stuk stabieler aan dan aan het begin van de week. Kortom: het was de hoogste tijd om eens op paddenstoelenjacht te gaan, want dat was er tot nog toe niet echt van gekomen deze herfst. Daarom stapte ik rond het middaguur gewapend met mijn camera en een paar broodjes in de auto voor een fotokuiertje in het bos bij Olterterp …
Het was (nog) rustig in het bos en het aantal paddenstoelen viel me niet tegen. Uiteindelijk heb ik naar schatting toch een tiental verschillende soorten kunnen vinden en fotograferen. Natuurlijk mocht de vliegenzwam – uiteindelijk toch wel de paddenstoel der paddenstoelen – niet ontbreken. Ik kwam ze in verschillende formaten en gedaanten tegen en bijna allemaal moesten ze wel even op de foto. De vliegenzwam is niet alleen aan de bovenkant mooi, maar ook de plaatjes aan de onderkant van zijn hoed zijn in het juiste licht zeer fotogeniek …
Later op de dag begon dat laag-bij-de-grondse werk zich te wreken. Dat het in gehurkte toestand bewaren van het evenwicht zich in mijn bovenbenen liet voelen, kwam niet onverwacht, maar omdat ik me bij het overeind komen veelvuldig omhoog duwde met één van mijn armen, voel ik sinds gisteravond ook spierpijn op plaatsen waar ik dat niet had verwacht, namelijk in mijn schouders en borst. Maar niet getreurd, spierpijn is in zekere zin ook een teken van leven. De spieren doen het nog, ze willen nu gewoon eerst weer even wat rust. En ach, de foto’s waren enig klein leed wel weer waard … 🙂
De lagere temperaturen van de laatste dagen hebben weer bepaald geen positief effect op mijn bewegingsapparaat. Nadat ik mijn jaarlijkse griepprik had gehaald, ben ik gistermiddag nog vol goede moed aan een kuiertje begonnen, maar ik kwam al snel tot de conclusie dat ik maar beter terug kon lopen naar de auto dan naar het bankje dat ik in gedachten had. Een dergelijke mislukte expeditie zal zich de komende tijd wel eens vaker voordoen, daarom zal ik weer eens wat vaker een greep in het archief doen …
De foto’s die ik vandaag heb uitgekozen, heb ik op 5 oktober 2007 gemaakt. Ik liep die dag over een wat hoger gelegen pad van waar ik uitzicht had over een stuk maïsland dat nodig geoogst moest worden. Of het nu als muren om je heen staat of dat je er op neerkijkt, ik heb met een stuk maïsland veel minder dan met een weiland met koeien, schapen of paarden. Dit stuk maïsland werd in fotografisch opzicht pas aantrekkelijk, toen ik het door en langs een nog aan de boom hangend herfstblad bekeek …
Ik breng deze foto’s vandaag weer even voor het voetlicht voor kapper Leo, met wie ik vandaag een afspraak heb. Kapper Leo en ik hebben de liefde voor de fotografie gemeen, en er gaat dan ook geen knipbeurt voorbij of we hebben het daar wel even over. Nu eens gaat het daarbij over de verdwenen romantiek van de dampende chemicaliën in de doka, dan weer gaat het over de manier waarop je naar het landschap en de dingen om je heen kijkt. En als we het daarover hebben, dan noemt en roemt kapper Leo vrijwel elke keer deze twee foto’s, die blijkbaar een onuitwisbare indruk op hem hebben gemaakt. We moeten het er straks maar weer eens over hebben … 🙂
Een paar maal per jaar probeer ik mezelf uit te dagen tot enig grensoverschrijdend gedrag. Als mijn onderdanen en de weersomstandigheden het toelaten, begin ik dan een fotokuier die eigenlijk te lang voor me is. Vorige week maandag was het weer eens zo ver. Op die stralende dag besloot ik voor het eerst sinds jaren weer eens een poging te ondernemen om bij de Freulevijver bij Bakkeveen (kaartje Google Maps) te komen …
Voor iemand die gezond van lijf en leden is, stelt dat met een afstand van 900 meter (en nog 100 meter meer tot aan het prieeltje) niet zoveel voor, maar ik red dat alleen als ik een topdag heb. En die had ik vorige week maandag …
De laatste keer dat ik deze wandeling heb gemaakt, dateert van november 2008. Op die dag ontdekte ik dat er halverwege de parkeerplaats en de Freulevijver een herdenkingsbankje staat ter herinnering aan Bert Wuite. Ik herinner me, dat ik daar indertijd met bijdragen van Hendrika (toen al boerin) en Geert (toen nog Heidehipper) nog een logje aan heb gewijd. Helaas is dat weblog inmiddels al geruime tijd ter ziele, maar het bankje staat er gelukkig nog steeds, en dat kwam me zowel op heenweg als op de terugweg zeer goed uit …
De prachtige tekst op het bankje stemt nog steeds tot nadenken …
Kijkend naar de verkleurende bladeren die vrijwel roerloos vlak boven me hingen, heb ik een tijdlang lekker op het bankje zitten mijmeren, Het bankje was een soort kantelpunt in deze fotokuier: het was een kwestie van doorzetten tot aan de Freulevijver òf nu omkeren. Hoewel het eerste deel van de wandeling intussen al goed voelbaar was in mijn bovenbenen, besloot ik toch voor de eerste optie te kiezen. Op deze dag zou ik het met pijn en moeite kunnen redden om er te komen en dan ook nog weer de terugweg naar de auto te volbrengen … Het is maar zeer de vraag of ik volgend jaar nog eens een herkansing krijg, bedacht ik me …
En dus besloot ik mijn kuier voort te zetten. “Leven is reizen en de weg is kort”, maar ik had nog een lange weg, of beter gezegd een lang pad te gaan om mijn doel van die dag te bereiken …
Uiteindelijk kreeg ik het prieeltje op de oever van de Freulevijver in de verte in zicht. Even genieten van het uitzicht en dan door naar de andere kant van de vijver om even van mijn welverdiende rust te genieten in het prieeltje …
De Freulevijver is van oorsprong een klein meertje, dat is ontstaan als gevolg van een dijkdoorbraak van het Koningsdiep, een kleine rivier die op enkele honderden meters ten noorden van de vijver stroomt. Jonkvrouw Eritia Lycklama à Nijeholt liet die waterpartij rond 1900 vergroten. Op de oever werden een theekoepel en een botenhuis gebouwd, zodat er gepicknickt en gevaren kon worden. Het theekoepeltje en het botenhuis zijn intussen al lang verdwenen. Wat nog rest is een min of meer natuurlijk prieeltje op de plek waar vroeger de theekoepel stond. Op de bovenstaande foto is het prieeltje zichtbaar boven de houten walbeschoeiïng …
Morgen zal ik hier in het kader van Skywatch Friday wat fraaie weerspiegelingen van dit prachtige plekje tonen. Laat ik alvast zeggen, dat het de lange wandeling en bijna een week lang last van mijn benen weer ruimschoots waard was …
Onder invloed van de regen en de ineens weer veel lagere temperaturen ben ik in de afgelopen dagen weer een dalletje in gesukkeld. Als gevolg van mijn defecte inwendige thermostaat moet mijn lijf weer even alle zeilen bijzetten om aan de herfstachtige omstandigheden te wennen. Eigenlijk zou ik de thermostaat van de centrale verwarming al een graadje hoger moeten zetten, maar dat kan met het ook dit jaar weer voorgeschotelde plaatje van persoonlijke koopkrachtdaling natuurlijk niet. Gisteren had ik dan ook het gevoel dat ik een steile, grillige en donkere bergwand moest beklimmen …
Vandaag zag de wereld er al weer wat vriendelijker uit. In plaats van die donkere berg zag ik nu de witte muur van de buren aan de overkant voor me. En wat meer was … ruim vóór die muur stond in onze voortuin een papaver in bloei …
Jawel, terwijl buien met hagel en onweer vooral vlak ten noorden van ons voorbij trekken, staat er op deze 16e september een papaver in bloei in ons voortuintje. De wonderen zijn de wereld nog niet uit, dus ik zal ook wel weer opkrabbelen in de loop van de week …
Afanja's Weblog 