Vandaag deel 3 -tevens het slot- van een serie foto’s die om wat voor reden dan ook dit jaar niet eerder op het weblog terecht zijn gekomen.
Na een natte zomer werd het vanaf half september eindelijk weer een langere tijd achtereen droog, en dus kon ik tegen het eind van de maand op mijn gemak even op het terras gaan liggen om deze snuitkever vast te leggen …
Ik heb dit jaar maar weinig paddenstoelen gefotografeerd, maar de exemplaren die ik heb gekiekt, mogen stuk voor stuk gezien worden. Daarom verdient ook deze vliegenzwammen die ik half oktober in De Deelen aantrof zo voor de jaarwisseling nog even een plekje …
Het kon weer niet normaal met het weer dit jaar. Na een druipnatte zomer volgde een kurkdroge herfst, waarin het vaak heerlijk kuieren was. De foto hieronder heb ik begin november gemaakt in het Fochteloërveen …
Met een gemiddelde temperatuur die ongeveer 2 graden boven normaal lijkt uit te komen, deed de wintermaand december zijn naam helaas geen eer aan. Behalve dat het erg zacht was, gingen de hemelsluizen ook weer veelvuldig open, zo ook toen we op 5 december over de Wâldwei naar Leeuwarden reden …
Het ziet er niet naar uit, dat we het grijze weertype dit jaar nog kwijt raken. Een kuier onder een heldere winterlucht zit er voorlopig nog niet in. Dat is wel jammer, want in de komende nacht is er weer een kansje op poollicht, maar dan moet het wel helder zijn … 😦
Er rest me weinig anders dan nog maar even door te gaan met het tonen van wat foto’s die het weblog eerder dit jaar niet hebben gehaald.
Eerst maar even een typisch voorjaarsplaatje van een schaap en een lam met nog net zichtbaar wat koeien op de achtergrond …
Op één van de weinige mooie zomerdagen in juni hebben we op Terschelling een tijdje heerlijk aan het Wad gezeten …
In de trieste en regenachtige julimaand was er in ons tuintje niet veel te beleven, af en toe was er een zweefvliegje te zien …
Ook augustus kon de zomer niet meer goedmaken, regelmatig trokken er zware buien over land en water, zoals hier bij het Sneekermeer …
Omdat het ook vandaag weer grijs is en omdat mijn benen nog allerminst jofel aanvoelen, gebruik ik de laatste dagen van het jaar maar om hier wat foto’s te plaatsen, die het weblog dit jaar nog niet hadden gehaald.
Om te beginnen een plaatje van de dobbe in het Weinterper Skar, waar op 29 januari een dun laagje ijs op lag …
Op 24 februari ontdekte Pepijn mijn camera en ondernam hij voor het eerst een serieuze poging om daar een greep naar te doen …
Tijdens een van de filmdagen in het riet in de Weerribben zag ik hier op 23 maart in een flits een otter in het water verdwijnen …
Op 28 april zette ik de eerste waterjuffer van dit jaar op de foto …
Hoewel we in beide gevallen kunnen spreken van mooi weer, kunnen de verschillen groot zijn in de aanloop naar kerst.
De eerste foto heb ik in december 2007 gemaakt bij een temperatuur van ongeveer -2 ºC in het Weinterper Skar …
De tweede foto heb ik vanmiddag rond dezelfde tijd op hetzelfde plekje gemaakt bij een temperatuur van ongeveer 7 ºC …
Er was weinig te beleven op en rond De Leijen gistermiddag. Er zaten een paar aalscholvers op een strekdammetje in de richting van het paviljoen bij Rottevalle en er vloog af en toe een meeuw langs. Meer vogels waren er niet te zien …
Mijn gedachten dwaalden terug naar de vlaggen in het rietland achter me. Waar zouden die toch voor dienen? Voor zover ik weet, zie ik die vlaggen elk jaar eigenlijk alleen hier bij Doktersheide in het riet verschijnen …
Het leek me niet erg waarschijnlijk dat ze dienen als routemarkering voor de rietsnijders, dat ze om de bomen heen moeten rijden, zal ook zonder die vlaggen duidelijk zijn …
Even om het hoekje van het prieeltje gluren … Kijk, daar kwamen de mannen net weer aan. De bak zat nog niet helemaal vol, daarom reden de rietsnijders de zon nogmaals tegemoet …
Omdat het nooit lang meer zou kunnen duren voordat de bak vol was, besloot ik alvast terug te lopen naar de weg. Voetje voor voetje schuifelde ik over het vlonderpad, dat hier en daar nog bedekt was met een verraderlijk laagje ijs …
Toen ik weer vaste, maar nog steeds glibberige grond onder mijn voeten had, maakte ik onderweg nog even een tegenlichtopname van een boom en de steeds donkerder wordende bewolking …
Even later kwam de rupsmaaier me zacht ronkend voorbij. De bak was vol, de 100 bossen riet werden -in afwachting van verder vervoer- in de achteruit naar de weg gebracht …
Bij de weg werden de losse bossen riet bijeengebonden tot een grote rol, die daarna uit de bak werd gekiept. Toen de mannen de bak hadden geleegd, knoopten we even een praatje aan …
Al snel kwam het gesprek op de film over de rietcultuur waar ik aan werk. De interesse van de beide mannen was meteen gewekt, en er ontspon zich een aardig gesprek. Na enige tijd kwamen ook de vlaggen in het rietland ter sprake …
Die vlaggen dienen -zoals Wieneke al vermoedde- als vogelverschrikkers. Om nog wat preciezer te zijn: ze worden -zoals Klaas al dacht- gebruikt om te voorkomen dat grote groepen (kolonies) spreeuwen het riet als rustplaats gebruiken. Hier en daar een vogeltje als de rietzanger of de kleine karekiet in het riet kan geen kwaad, maar als er een grote groep spreeuwen in het rietland neerstrijkt, dan knakt en breekt het riet, dat daarmee zijn waarde verliest …
Zo lang het om niet al te grote groepen spreeuwen gaat, zal er best een afschrikwekkende functie van die vlaggen uit gaan. Maar als honderdduizenden spreeuwen hun avonddans opvoeren en vervolgens een plekje voor de nacht zoeken -zoals dat in het voorjaar van 1994 het geval was bij Jubbega- dan is er geen houden aan … Dan helpen nog geen honderd vlaggen …
Tot slot nog even dit: het spreekt voor zich, dat Klaas als geboren rietsnijder buiten mededinging deelnam. De hoofdprijs -een gratis voettocht rond De Leijen- gaat dan ook naar Wieneke. 🙂
Afanja's Weblog 