Van de reeën aan It Nonnepaed koerste ik met een ommetje richting Jan Durkspolder. Ineens zag ik ze staan, gewoon in een brede sloot langs de weg, omgeven door licht rimpelend water. Wachtend tot ze binnenkort worden omsloten door zacht krakend ijs …
Weerspiegelde lisdodden, ook wel bekend als rietsigaren. In het Fries noemen we ze tuorrebouten (spreek uit als tworrebouten) …
Na een nacht met lichte vorst en wat mist lag er vanmorgen een laagje rijp in de tuin …
Dit haalt het natuurlijk niet bij de echte ruige rijp, maar het geeft toch even een winters gevoel. Lang lijkt dat helaas weer niet te duren, vanaf morgen lijken we in ieder geval een week met maximumtemperaturen in de dubbele cijfers te krijgen …
Wat doe je tijdens een herfstwandeling wanneer het kleurrijke bladerdek ter plekke wat tegenvalt en de paddenstoelen zijn verdwenen? Precies, je kijkt eens wat om je heen of er verder wat valt te ontdekken. Daarbij gleed mijn oog over de oude stobbe, waarmee ik het vorige logje afsloot …
Ik liep er eens omheen en ontdekte daarbij dat die oude boomstronk met wat fantasie qua vorm wel wat deed denken aan een groene, begroeide versie van Uluru of Ayers Rock. Ik zocht een droog plekje onder het bladerdek op de bodem en zakte daar door de knieën om wat foto’s te maken van de ‘rotswand’. Wat een pracht aan kleuren en vormen tussen al die gaten als grotten …
Nadat ik overeind was geklauterd liep ik terug naar het fietspad. Daar bedacht ik me dat mijn benen nog verrassend goed aanvoelden. Daarom besloot ik het erop te wagen om door te lopen naar het vennetje, een stukje voorbij de bocht in het fietspad in de verte …
Ik hoefde vanmorgen weer niet lang te zoeken om een onderwerp vanmorgen …
Gedurende korte tijd stonden de viooltjes op het terras mooi in het licht …
De kleine druppeltjes bij het hart maakten er een feestje van …
Eindelijk liet de zon zich vandaag weer eens volop zien. Ik heb de gelegenheid te baat genomen door het nuttige en het aangename maar weer eens te verenigen. Na een vluchtig oprit- en terrasbezoekje om mijn fotomaatje te verrassen, heb ik voor het eerst sinds eind september weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam …
In het voorportaal werd nog steeds driftig gebouwd aan diverse nieuwe stapelwerken, maar die besloot ik vandaag over te slaan. Ik had mijn zin erop gezet om vandaag weer eens tot bij de oude ‘Inca-tempels’ achterin de Ecokathedraal te komen, en om dat te halen kon ik maar beter niet teveel rond dwalen …
Nadat ik de majestueuze Porta Celi was gepasseerd, lachten de zon en een zee aan herfsttinten me toe. Ik laat jullie zonder verder commentaar even lekker rond dwalen tussen de oude tempels onder het zonnig herfstig bladerdek …
Gelukkig heb ik eind oktober op een zonnige dag een korte boswandeling gemaakt bij Heidehuizen (Google Maps), want sindsdien hebben we de zon hier nauwelijks meer gezien …
Een paar beukenbladeren en wat dood hout werden mooi door de zon uitgelicht …
Op de gebruikelijke plek lag weer een grote plas water, die aan de randen verraderlijk was bedekt met bladeren. Het viel me overigens op dat het bladerdek hogerop nog goeddeels groen was. …
Er waren maar weinig paddenstoelen te zien, maar deze twee stonden zo mooi in de zon, dat ik ze niet kon missen …
Ik eindig vandaag met de laatste restanten van wat eens majestueuze boom was …
Omstreeks begin mei rolden de bladeren van de varens zoals elk voorjaar frisgroen open …
Op dit moment naderen ze het eind van hun jaarlijks levenscyclus …
En zoals ze in het voorjaar sierlijk open rollen, zo rollen ze nu weer langzaam krullend op …
En van frisgroen transformeren ze naar een fraaie mengeling van geel en roestbruin ..
Afanja's Weblog 