Het kuifeendje had het er maar druk mee …
Keer op keer dook hij onder om even later weer zonder vangst boven te komen …
Eenmaal kwam hij tevoorschijn met een zoetwatermossel in zijn snavel, maar uitgerekend die foto is helaas niet door de ballotage gekomen …
Onderweg van Holwerd naar Leeuwarden besloot Jetske vorige week woensdag een korte tussenstop te maken in Burdaard, om even wat foto’s te maken van de molen die daar aan de Dokkumer Ee staat …
Het bleef niet alleen bij foto’s van die koren-, pel- en houtzaagmolen De Zwaluw, terwijl we terug liepen naar de auto zag ik een kramsvogel in een boom zitten …
Tenminste … ik denk dat het een kramsvogel is … Het bevreemde me alleen wat, dat deze vogel daar helemaal alleen in die boom zat, terwijl kramsvogels zich normaal gesproken meestal in groepen laten zien …
Het zou dus ook zomaar zijn neefje de koperwiek kunnen zijn. Maar ach … dat maakt de vogel en de waarneming niet minder mooi.
Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …
Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …
Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …
Alsof het landinwaarts nog niet koud genoeg was, besloten Jetske en ik gisteren om een kijkje te nemen op een plek waar de gemene kou zich door de striemende oostenwind het best laat voelen …
Het doel van de rit was de pier van Holwerd (Google Maps). Ameland zouden we door de zware ijsgang op het Wad niet kunnen bereiken, de eerstvolgende afvaart van de veerboot was verschoven naar 18:00 uur en de Waddentaxi ging het Wad helemaal niet op …
De laatste keer dat ik hier in vergelijkbare omstandigheden was, was in februari 2012 op de dag waarop het bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden moest besluiten dat de zestiende Elfstedentocht op dat moment niet kon worden uitgeschreven …
In 2012 struinde ik hier met een dik ingeduffelde en nauwelijks meer herkenbare Johan van Aken over de pier, ditmaal durfde Jetske het dus aan om de strijd met het ijselijke gebrul van de Siberisch beer aan te gaan …
Omdat we in februari 2012 een langere winterperiode hadden gehad dan nu, lag er een dikkere laag ijs op het Wad, maar met een maximumtemperatuur van -7 °C (gevoelstemperatuur ca. -17 °C) was het er gisteren nog een stuk kouder dan 6 jaar geleden …
Aan de voet van de pier lagen her en der wat eenden die de winterperiode in overlevingsmodus proberen te doorstaan …
Nadat wij onze blik nog even over de arctisch ijsvelden naar het in de verte gelegen besneeuwde Ameland hadden laten gaan, werd het tijd om in het restaurant op te warmen met een beker warme chocolademelk en een Berenburgje, want het lukte door kou en wind nauwelijks meer om onze camera’s stabiel te houden …
Ruim voordat we de werkplek van de rietsnijders hebben bereikt, zijn we al gespot door Rena, de hond van één van de mannen …
Niet gehinderd door de rookslierten, blijft ze ons – waaks blaffend – attent volgen …
Rena heeft intussen Jetske herkend, waarna een hartelijke begroeting volgt …
In mijn kindertijd speelden we in het plantsoen of in het bos wel eens ‘boompje verwisselen’. Dat spel leek zich hier voor mijn ogen en mijn camera plotseling ook te voltrekken in de vogelwereld …
De blauwe reiger was aan de linkerkant van de boom nog maar nauwelijks los van de grond, toen ik rechts van de boom een gestalte zag naderen …
Geruisloos streek er een prachtige buizerd in de boom neer. Hij bleef precies lang genoeg zitten om mij deze drie foto’s te laten maken, daarna volgde hij het voorbeeld van de reiger en verdween uit zicht …
Mijn dag was meteen goed!
Terwijl ik vanaf het parkeerplaatsje bij de Hooidamsbrug mijn blik even over de zuidkant van de Jan Durkspolder liet glijden, kwam er vanuit de sloot aan de andere kant van de weg ineens een reiger tevoorschijn …
Nadat hij even om zich heen had gekeken, stapte hij onder het bruine bladerdek van de boom door in de richting van de open vlakte …
Na enkele parmantige passen hield hij halt. Reikhalzend keek hij even omhoog, waarna hij er met ferme wiekslagen vandoor ging …
Tegelijkertijd streek er vanaf de andere kant een grote vogel in de boom neer …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 