Niet ver van de plek waar ik maandagmiddag een ree spotte, kwam ik langs een weiland waar naar schatting 40 zwanen bivakkeerden …





Niet ver van de plek waar ik maandagmiddag een ree spotte, kwam ik langs een weiland waar naar schatting 40 zwanen bivakkeerden …





Naar mate Acnes en MS me meer hinder en pijn bezorgen, moet ik vaker afspraken, uitjes en fotogelegenheden aan me voorbij laten gaan. Zo ook eind vorige week en afgelopen weekend. Het was de bedoeling om samen met mijn fotomaatje Jetske verslag te doen van wat waarschijnlijk de laatste keer is, dat de rietsnijders die ik al een paar jaar volg actief zijn in de Prikkepolder …

In 2016 heb ik onder de titel “Help, de rietsnijder verzuipt (1)“ al uitgebreid verslag gedaan van de door mensenhand veroorzaakte wateroverlast in het rietland van de Prikkepolder (zie bovenstaande foto). Dit jaar was de overlast opnieuw zo groot dat de mannen zich genoodzaakt zagen om een rupsmaaier te huren om het riet eraf te kunnen krijgen. Dat is overigens niet deze rupsmaaier, want die heb ik in december 2011 bij de Leijen aan het werk gezien …

Na een intussen 7 jaren durende strijd tegen de overheid, is er nog steeds geen duidelijkheid over schadevergoeding of compensatie voor de rietsnijders. Wel is intussen duidelijk dat ook dit gebied in navolging van de aangrenzende weilanden onder water gezet zal worden. Gelukkig kon Jetske er wel bij zijn toen het laatste riet hier vorige week werd geoogst. Haar uitgebreide fotoverslag kun je hier vinden: “Rupsmaaier in het rietland”.
Het was alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst een ree voor mijn camera kreeg. Maar ja, hoe minder je op pad bent, hoe minder kans je maakt natuurlijk. Enfin, vanmiddag was het toch weer zo ver. In een ruig stuk rietland in de buurt van Nij Beets scharrelde in de verte een ree rond. Even bleef ze staan alsof ze bedacht wat te doen …

Ze had me niet kunnen ruiken, want ik had tegenwind. Met ’t geruis dat diezelfde wind in riet en ruigte gaf, zat horen er evenmin in. Maar ze had me al lang gezien. Uiteindelijk zal ze tot de conclusie zijn gekomen, dat mijn knalrode vest vast geen jager zou herbergen. Zo rustig als ze was verschenen, verdween ze even later ook weer uit mijn zicht …

Met een gemiddelde temperatuur van 3,8 °C in ons tuintje, tegen normaal ca 5,0 °C over de periode 1971-2000, was maart koud. De eerste dagen werd het koude weer van februari voortgezet. ’s Nachts kwam het met -9 à -10 °C net niet tot strenge vorst en ook overdag kwam de temperatuur bij een snerpend koude oostenwind niet boven het vriespunt, zodat ik twee maartse ijsdagen kon noteren. Het gevolg was dat er op de eerste vier dagen van de maand in Fryslân op diverse plaatsen kon worden geschaatst op ijsbanen en ondiepe sloten en plassen …

Op 4 maart kwam er een eind aan de heerschappij van De ‘Russische beer’ over het weer in ons land. Daarna volgde een wat zachter weertype met af en toe wat regen. Op 10 maart kwamen we eindelijk in een zuidelijke stroming terecht, zodat het kwik in ons tuintje op 12 maart voor het eerst (en meteen ook voor het laatst) deze maand de 15 graden kon passeren. Daarmee waren we echter nog steeds niet van de kou verlost, want een week later zaten we ’s nachts weer in de matige vorst en kwam de maximumtemperatuur enkele dagen maar net boven nul …

Ook in de laatste decade van maart bleef het kwik onder het gemiddelde, maar uiteindelijk durfden de eerste krokussen en sneeuwklokjes het toch aan om bovengronds te komen en hun schoonheid tentoon te spreiden …

Maart was met een gemiddelde temperatuur van 3,8 ºC zelfs eens kouder dan januari, want toen kwam de gemiddelde temperatuur uit op 4,6 ºC. Hoe koud maart was, wordt duidelijk met behulp van een grafiekje met de gemiddelde temperaturen in maart, zoals ik die sinds 2003 in ons tuintje heb opgetekend. De gemiddelde maarttemperatuur komt over de periode 2003-2018 uit op 5,5 ºC en dat is dan toch weer een halve graad hoger dan het gemiddelde van 5,0 ºC over de periode 1971-2000 …

Volgens het KNMI viel er landelijk iets minder neerslag dan gemiddeld, 60 tegen normaal 68 mm. De meeste neerslag viel in het zuidwesten (90 mm in Zeeland), in het noorden viel aanzienlijk minder neerslag. In ons tuintje heb ik uiteindelijk 37 mm opgevangen, tegen normaal ca. 60 mm over de periode 1971-2000 …

Intussen ligt de eerste week van april achter ons en heb ik gisternacht toch opnieuw wat lichte vorst kunnen noteren. Maar vanaf vandaag lijken we echt het voorjaar in te gaan. Als het meezit gaan we vanmiddag richting 20 °C, in het midden en zuiden misschien nog net een graadje hoger …

Kortom: ik zal straks eens een poging doen om in de tuin wat vitamine D bijeen te sprokkelen … 🙂
Maak er een mooi weekend van!
Het was alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst bij het meertje De Leijen was. Woensdag heb ik even een kort kuiertje gemaakt op de oever bij het paviljoen. Het water lag er stil bij en de rafelige Friese vlag begon bij de nadering van een bui te wapperen …
It had been some time since I last visited the small lake Leijen. Wednesday I made a brief stroll on the shore near the pavilion. The water lay still and the ragged Frisian flag began to flutter when a storm came closer …



Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen en was uitgestapt om een paar foto’s te maken, kwam moeder schaap luid blatend op me af rennen met aan weerszijden haar beide jongen, die in de nabije toekomst (bijna) haar evenbeeld leken te zullen worden …

Bij rand van het weiland aangekomen hield ze halt om haar jongen te voeden. Ze zullen wel wat extra brandstof kunnen gebruiken op deze kille en winderige dag, want volgens de deskundigen hebben we opnieuw een koud nachtje voor de boeg met temperaturen rond of onder het vriespunt …

Vanmorgen heb ik met frisse tegenzin maar weer eens een ritje en enkele korte fotokuiertjes gemaakt. Koud was het niet, maar erg lekker evenmin … …

Dit tot een dieptepunt weggezakte hek was wel zo ongeveer het fotografische hoogtepunt van de rit …
