Fleurig het weekend in

Na de paarse krokus is het tijd om zijn gele neefje in het zonnetje te zetten. Achter in de tuin staat een fraai exemplaar dat eind februari beschutting trachtte te zoeken bij een vroege tulp …

De resterende foto’s heb ik allemaal op 2 maart gemaakt. Toen voelde het bij een temperatuur rond de 13 ºC nog bijna aangenaam aan …

Hoe anders is dat nu! De trieste aanblik van dit ‘moaie giele krookje’ na alle regen en wind van de afgelopen week zal ik jullie maar besparen. We zouden tenslotte fleurig het weekend in gaan …

Maak er een mooi weekend van!

Groene schildwants in wintertenue

Begin maart liet ik hier al een paar foto’s zien van het eerste insect, dat ik op 20 januari had gekiekt op het compostvat achter in de tuin. Het was een groene schildwants in zomertenue. Mogelijk was hij als gevolg van de zachte winter van slag geraakt, waardoor hij al erg vroeg in het jaar groen was. ’s Zomers zijn ze normaal gesproken groen en voordat ze in winterslaap gaan, krijgen ze een bruine tint …

Vijf weken later, we schrijven dan 25 februari, zag ik weer een schildwants over dat compostvat kruipen. Ditmaal ging het om een bruin exemplaar. Dan zou het dus een groene schildwants in wintertenue zijn. Zo te zien, begint hij aan de randen van de schildjes met het voorjaar in aantocht intussen weer groen te kleuren …

En dan nog een nieuwtje uit de categorie ‘Grote vogels’: Mevrouw zeearend heeft haar eerste ei gelegd …  🙂

Duik in een paarse krokus

Ik vind het maar koud …, waterkoud! Echt weer om even virtueel terug te gaan naar die lekkere voorjaarsweek van 20-27 februari. Ik was bij de overgang van sneeuwklokjes naar krokussen gebleven. In het betreffende logje was het sneeuwklokje op de laatste foto scherp in beeld, nu is dat de krokus …

Op het moment dat ik met mijn lens bij deze mooie paarse krokus naar binnen wilde duiken, klauterde er een goed van stuifmeel voorziene bij tegen de binnenkant van één van bloembladeren omhoog. Ga maar vriend, bestuif maar dat het een lieve lust is …

Zodra de bij gevlogen was, heb ik me weer op het hart van de de bloem gericht …

Ik ben zo ver mogelijk naar binnen gedoken om me even te verwonderen over de schoonheid die zo’n kleine kwetsbare bloem herbergt. In de header kun je dat nog net een stapje groter bekijken  …

Geveld door een klimmer

We zijn nog altijd blij met onze ca. 40 jaar oude hazelaar. Wat nog maar een struikje was toen ik hier kwam wonen, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een grote boom waar we al een paar maal een stam tussenuit hebben laten halen. De laatste jaren stonden er nog twee stammen …

Schaduw is in een op het zuiden liggende tuin zeker ten tijde van hittegolven onmisbaar. De grootste van de twee stammen van de hazelaar werd de laatste jaren echter zo groot, dat zon langzamerhand een schaars goed begon te worden in onze tuin. Daarom hebben we een tuinbedrijf in de arm genomen om hem te vellen. Drie man sterk – onder wie een klimmer, die zich steeds keurig volgens de regels der kunst zekerde – hebben ze hem gistermorgen veilig en deskundig opgeruimd …

Het resultaat is dat we meteen een stuk meer licht in huis en tuin hebben. En zodra het blad weer aan de resterende bomen zit, hebben we achter in de tuin weer schaduw …

Meneer Merel gaat in bad

Vorige week schreef ik hier al dat de merels de laatste dagen weer opvallend actief waren in de tuin. Ik had me vrijdag aan het eind van de middag nog maar nauwelijks met mijn camera teruggetrokken achter het fietsenhokje, toen de heer Merel op de klimop neerstreek. Een tijdlang bleven we allebei waar we waren. Een paar maal pikte de merel een besje van de klimop, beide keren was ik te laat met de foto …

Na enkele minuten verhief meneer Merel zich van zijn plekje. Hij vloog onder de pergola door en landde in een ondiep gedeelte van de vijver. Terwijl we elkaar voortdurend in het oog hielden, begon hij daar uitgebreid te badderen. Daarna vloog hij naar een boom bij de buren, waar hij zijn verendek in de late middagzon liet drogen …

Deze slideshow vereist JavaScript.

Aan het eind van de sessie draaide hij zich om voor een laatste portretfoto…

Ecokathedrale fotokuier 24

Het werd tijd om mijn serie ‘Ecokathedrale fotokuiers’ op YouTube weer wat uit te breiden. Sinds de laatste aflevering (deel 23) heb ik alweer diverse kuiers gemaakt. Daarom hoop ik de komende weken op de zondag steeds weer een nieuw deel te plaatsen.

Op een mooie herfstdag in november 2018 heb ik bij een temperatuur die meer aan voorjaar dan aan herfst deed denken, weer eens een kijkje in de Ecokathedraal genomen. Er was weer veel veranderd sinds mijn laatste bezoek in augustus 2017. Om te beginnen stond er bij de entree een nieuw informatiepaneel over de voorgeschiedenis van de Ecokathedraal. Eén van de zes afbeeldingen op het paneel is een door mij gemaakte foto van de Porta Celi. Ook was er een mooie zithoek gecreëerd in het voorportaal van de Ecokathedraal …