We zouden ons vorig weekend ongetwijfeld ook bij minder mooi weer prima vermaakt hebben op ‘de Merelhof’, maar het zonnige najaarsweer vormde hier toch wel het toefje slagroom op de taart …
De oprijlaan van ‘de Merelhof’ ziet er mooi uit met de beginnende herfstkleuren in het najaarszonnetje …
De lijsterbessen vinden gretig aftrek bij diverse vogels, en ook vliegjes lijken er niet vies van te zijn …
Het goed geoutilleerde huis ‘de Schaapskooi’ badend in het toen nog gerieflijke najaarszonnetje te midden van de beginnende herfsttinten …
De foto’s van dit herfsttafereeltje in ons tuintje ontlokten Eveline vorige week zondag de opmerking: “Heb jij nog hosta’s met blad? Dat is op zich al uitzonderlijk, hier zijn de slakken er al lang klaar mee …”
Wel, je ziet het: we hebben hier inderdaad nog hosta’s met blad, en niet zo’n beetje blad ook. De slakken hebben deze hosta waarschijnlijk met rust gelaten omdat hij in een roestige oude vuurkorf op pootjes staat …
Deze foto’s heb ik donderdagmiddag gemaakt. De meeste bladeren zien er nog steeds puntgaaf uit, maar het verval begint zich nu toch wel goed af te tekenen …
Het bovenste blad krult tijdens het verkleuren om, en hier en daar ontstaan er als gevolg van slijtage nu toch scheuren en gaten in de verkleurende bladeren …
Voordat we de herfsttooi van de Ecokathedraal bekijken, wil ik jullie aan de hand twee foto’s even laten zien hoe de natuur de bouwwerken gestaag verovert. Het begint met hier en daar een plantje, dat zich tussen de stenen of tegels vestigt …
Na verloop van tijd worden de bouwwerken vrijwel helemaal overwoekerd door een keur aan planten, die wortel schieten op en tussen de bouwmaterialen …
De herfstkleuren vallen dit jaar wat tegen in Fryslân, maar in de Ecokathedraal konden we er ondanks het grijze weer nog wat van meepakken …
Natuurlijk moest er even met dat kleurenpalet gespeeld worden …
Dit vind ik nog steeds een van de mooiste plekje in de Ecokathedraal, hier kun je je bijna tussen de Inca bouwwerken wanen …
Ook ditmaal las ik weer even een korte rustpauze in bij de aloude rustplaats. Het viel nog eens mee om hem te vinden, want hij ging schuil onder een bladerdek …
We vervolgen onze weg langs een in verschillende niveaus opgetrokken bouwwerk …
Ook dit jaar lukt het me weer om traditiegetrouw een van de mooiste herfstbladeren te vinden en te kieken …
Als we bijna weer terug zijn bij de Porta Celi, pakken we nog even een laatste ronde mee …
Maandagmiddag heb ik een fotokuiertje gemaakt in ’t Oude Bosch bij Bakkeveen, een gebied dat rijk is aan paddenstoelen. Er zijn honderden soorten gevonden, de één nog mooier dan de ander, zoals amanieten, boleten, bovisten en in de herfst o.a. eekhoorntjesbrood, berkenzwam en koningsmantel …
De bomen aan de zuidkant van het vennetje stonden er – weerspiegeld en wel – mooi bij in de beginnende herfsttooi …
Bij het uitkijkplateau aan de bosrand zag ik weer een paar fraaie paddenstoelen staan …
Omdat mijn spieren intussen weer waren hersteld van mijn vrijdagse paddenstoelenjacht, kon ik het niet laten om ook voor deze exemplaren maar weer even diep door de knieën te gaan …
Ik prijs me gelukkig dat ik gistermiddag zo’n mooie zonnige herfstkuier heb gemaakt in het bos bij Heidehuizen, want vandaag zijn we terug bij af en is het grijs en saai, waardoor de glans van de herfsttinten weer is verdwenen …
Het najaarszonnetje scheen gisteren rond het middaguur prachtig door het steeds dunner wordende bladerdek, waardoor het bos in een baaierd van goudgeel licht werd gezet dat hier en daar ook nog eens fijntjes werd gereflecteerd …
Zeker bij het maken van landschapsfoto’s foto’s maak ik maar weinig gebruik van de zogenaamde ‘portrait-stand’, maar gisteren heb ik daar toch eens een paar maal bewust voor gekozen. Hieronder hetzelfde plekje nog een keer, maar dan in de ‘portrait-stand’ …
Ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar mijn voorkeur gaat dan toch uit naar de ‘staande’ foto hierboven. Op het plekje hieronder heb ik het ook nog eens geprobeerd met de ‘portrait-stand’, maar dat viel dan weer tegen …
Tussendoor heb ik nog wat staan experimenteren met fraaie zonneharpen die de vochtige boslucht doorkliefden, maar die bewaar ik tot morgen. Vandaag sluit ik af met de onderstaande foto van twijgjes met goudgele bladeren, die zachtjes heen en weer wiegden in de wind. Hier was de keuze niet zo moeilijk …
Na een mooi weekend was het grijze en grauwe weer vandaag weer volop terug. Het zag er allerminst aanlokkelijk uit om naar buiten te gaan, maar ik heb mezelf er vanmiddag toch maar toe gedwongen om even een fotokuiertje te maken. Een mens moet er tenslotte wat voor over hebben om enigszins in conditie te blijven …
Rond kwart voor twee begon ik aan kuier in het Weinterper Skar. Zonder enig oponthoud kon ik langs de afsluitboom aan het begin van het pad lopen, want daar was voor het eerst sinds lange tijd geen heidelibel te zien. Kijkend naar de diepe sporen die hier en daar in het pad waren ontstaan, is men er onlangs toch nog in geslaagd om de graslandjes te maaien. Langs het pad liet een deel van de bomen en struiken nog een fraaie herfsttooi zien …
De dobbe lag er stil en verlaten bij. Niet zo zeer om lekker te zitten, maar wel om mijn benen even wat rust te geven, heb ik even op het bankje gezeten. Net als vorige week maandag in de Deelen ben ik maar weer in beweging gegaan zodra mijn pas gedraaide shagje rookte …
Tijdens een loopje over de zuidelijke oever van de dobbe moest ik nog flink oppassen, ik had weliswaar mijn hoge wandelschoenen aan, maar het water stond er al weer flink hoog, en in het hoge gras was niet goed te zien hoe hoog …
Maar wees gerust, niet zo gek veel later kon ik met droge voeten in de auto stappen om met een omweg huiswaarts te rijden …
Gistermiddag heb ik weer eens een kuiertje gemaakt in de tuin van huize Olterterp. Oorspronkelijk stond op deze plek het slot van de familie Van Boelens. Leden van deze familie bezaten een groot deel van het gebied in en rond Olterterp. Het park rond het landhuis is aangelegd in de stijl van de beroemde tuinarchitect Lucas Pieters Roodbaard Het slot werd in 1906 afgebroken en vervangen door een landhuis. Sinds de jaren negentig is het landhuis in gebruik als hoofdkwartier van de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea …
Vorig jaar was ik hier op 28 oktober, drie dagen later dan nu dus, maar het verschil tussen toen en nu is groot. Een jaar geleden was het park volop in herfsttooi gehuld, terwijl op dit moment het groen nog overheerst. Kijk maar eens naar deze foto van 28 oktober 2009 …
Meer foto’s van vorig jaar zijn hier te zien. Toch vielen er ook nu wel wat fraaie herfstplaatjes te scoren. Bij het betreden van het park had het er alle schijn van dat de bakker net wat verse broodjes had gebracht. Omdat ik thuis al een paar broodjes had gehad, heb ik deze maar laten liggen …
Een stukje verderop stond een van de laatste vliegenzwammen nog stoer overeind. Helemaal puntgaaf was hij niet meer, de vraatschade aan de bovenkant laat zien dat ook hier het verval zijn intrede heeft gedaan …
Vanuit het juiste standpunt waren er toch ook nog wel wat mooie herfstbladeren te fotograferen …
Het was een heerlijk kuiertje op een mooie zonnige najaarsdag …
