Op weg terug naar huis heb ik maandagmiddag nog even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder.
De meeste vogels zaten een eind bij de vogelkijkhut vandaan, maar dichterbij scharrelde een foeragerende kievit rond. Die heb ik een tijdje gevolgd om wat video-opnamen te maken. Let vooral op het trillende pootje, waarmee hij zijn prooien (wormen, larven, insecten) in de modder in beweging brengt, waarna hij ze vliegensvlug naar binnen werkt …
Tagarchief: Jan Durkspolder
Een wegduikend kuifeendje
Met aan onze linkerhand rietvelden en aan de rechterzijde het open polderlandschap kuierden Tijmen en ik zaterdagmiddag goed gemutst van de eerste naar de tweede vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …
“Wat een gek bruggetje, pake … Een bruggetje met een hekje, dat heb ik nog nooit gezien en dat is echt gek,” zei Tijmen lachend, toen hij als eerste het bruggetje op liep …
Terwijl ik even later vertelde dat hier in de zomer wel eens schapen lopen te grazen, maar dat die niet over de brug mogen omdat ze dan ontsnappen, maakte Tijmen een foto van mij en het klaphekje …
“Hier is wel veel water, pake, we kunnen hier in de zomer ook nog wel eens wandelen, dan kan ik hier wel zwemmen …”
Intussen produceerde Tijmen een voor een kind van zes een behoorlijk abstracte foto …
Toen we later op de middag onze foto-oogst samen zaten te bekijken, vertelde Tijmen over de bovenstaande foto: “Dan weet ik later nog hoe het was toen ik daar op stond …”
Intussen konden we de tweede vogelkijkhut zien staan. Het viel Tijmen meteen op dat dit maar een kleine hut was …
Vanuit de tweede hut viel in eerste instantie ook weinig te zien, maar dat was helemaal niet erg, want nu hadden we alle tijd om ons rustig te concentreren op de pakjes limonade, die ik had meegenomen. Intussen verscheen er niet zo ver bij de hut vandaan een koppeltje kuifeenden. Het zat Tijmen niet mee. “Elke keer als ik een foto maak, gaan ze onder water. Waarom doen ze dat, pake …?”
Terwijl ik uitlegde dat de kuifeendjes onderduiken om kleine waterdiertjes en waterplantjes te zoeken, omdat ze die lekker vinden, richtte Tijmen zijn camera op een makkelijker doelwit …
“In deze vogelhut kun je niet wonen, want hier is helemaal geen stroom, maar in dat huis kun je wel wonen …”
Nadat ook die foto was genomen, was het tijd om de terugtocht te aanvaarden. Maar niet voordat Tijmen goed om zich heen had gekeken, op zoek naar een prullenbak voor onze lege limonadepakjes. “Kijk,” zei ik, “daarvoor heeft pake altijd een plastic tasje bij zich. Daar doen we het in, en dan gooien we het thuis weg …” Dat vond Tijmen wel slim bedacht … 🙂
Op weg terug naar de auto filosofeerde Tijmen honderduit over de voor- en nadelen van het leven in de natuur. Uiteindelijk kwam hij tot de slotsom, dat het toch wel beter was om in de stad te wonen, want daar woonden zijn vriendjes ook allemaal en daar was de school en het zwembad en …
Toen we aan het eind van de middag onze foto’s aan beppe lieten zien, waarbij Tijmen in geuren en kleuren vertelde wat we allemaal hadden gezien en gedaan, zag hij ineens zijn kans schoon om ook nog een foto van de lepelaar te maken door zijn camera te richten op het beeldscherm van de pc. We konden allebei terugzien op een prachtige middag, dat was duidelijk. 🙂
Tijmen’s eerste lepelaar
Ondanks het grijze weer werd het toch een kleurrijk weekend. Dat begon al met de sperwer, die zaterdagochtend tegen half twaalf in ons tuintje bezig was een prooi te verschalken. Maar er was meer, Tijmen kwam namelijk logeren, en die had wel zin om er ’s middags even met pake op uit te gaan …
Het leek me een goed plan om Tijmen kennis te laten met het begrip ‘vogelkijkhut’, en dus togen we gistermiddag allebei gewapend met onze fotocamera naar de Jan Durkspolder (kaartje Google Maps). Terwijl we tussen de knotwilgen door naar de eerste vogelkijkhut wandelden, sprak Tijmen zijn verwondering uit over het pad: “Wat een gek paadje, het lijkt wel van hout …”
Eenmaal binnen richtte Tijmen zijn aandacht eerst op het interieur van de vogelkijkhut. Om te beginnen bestudeerde hij de kaart van Earnewâld en omstreken, die aan één van de wanden in de hut hangt …
Nadat ik op de kaart had aangewezen waar we nu waren, maakte Tijmen een rondgang door de hut, waarbij hij de platen met de vogels die aan de pilaar midden in de hut hangen, van alle kanten op de foto zette …
Toen hij het interieur aan alle kanten had bekeken en gefotografeerd, was het tijd om eens te bekijken wat er buiten de vogelkijkhut zoal te zien en te fotograferen was …
Zoals ik in eerder dit logje al schreef, was het voornamelijk grijs buiten de hut. Meer dan veel water en riet was er volgens Tijmen eigenlijk niet te zien, maar we hadden geluk …
Al snel zwommen er een paar wilde eenden voorbij, maar het werd nog mooier toen er een paar bergeenden niet zo ver bij de hut vandaan een plekje zochten om hun veren te poetsen. Tijmen genoot van het beeld dat dit opleverde …
En nog was het niet gedaan, want toen ik mijn ogen nog eens langzaam over het wateroppervlak liet glijden, zag ik ten oosten van de hut een grote witte vogel in het water staan. In eerste instantie dacht ik dat het om een grote zilverreiger ging, maar nadat ik wat verder had ingezoomd, zag ik dat het een lepelaar was …
Met wapperende kuif wendde dit wel erg vroege exemplaar zijn blik even naar de vogelkijkhut, alsof hij ons wilde groeten. Nadat Tijmen het dier een tijdje had bekeken via het lcd-schermpje van mijn camera en we een minimars hadden verorberd, werd het tijd om verder te gaan …
Weerbeeld januari 2012
Onder normale omstandigheden streef ik er meestal naar om de maandelijkse weercijfers in de eerste week van de nieuwe maand te publiceren. In dit geval kon ik daar echter niet toe komen. Het kijken naar al die nattigheid en de relatief hoge temperaturen, waarmee we in januari werden geconfronteerd, zou het winterplezier begin februari maar verpesten. Nu de dooi voorgoed te lijkt te zijn ingevallen, durf ik het wel aan …
Nadat er in december in onze omgeving al 154 mm regen was gevallen, kwam daar in januari nog eens 112 mm bij. Vooral in de eerste week van januari kwam de regen af en toe met bakken uit de lucht. Hoewel alle gemalen van het Wetterskip Fryslân (inclusief het Woudagemaal) op volle kracht kracht draaiden, lukte het niet om alle water de provincie uit te krijgen. Om overlast en overstromingen zoveel mogelijk te beperken of te voorkomen, werden op 5 januari in de provincie Fryslân drie retentiepolders- waaronder It Eilân East- onder water gezet …
Na de eerste week van de maand was het met de grootste nattigheid gedaan, maar het bleef te warm voor de tijd van het jaar. Halverwege de maand deelde de winter even een kleine speldenprikje uit met welgeteld vier nachten met lichte vorst. Daarna liep de temperatuur weer op, en niets wees erop, dat we nog een heuse koudegolf zouden krijgen. Toch bonden op 31 januari de eerste schaatsers de smalle ijzers onder voor een tochtje over het ondergelopen land bij de Hooidammen …
Aan het eind van de maand kon ik in ons tuintje nog een nacht met lichte vorst en twee nachten met matige vorst noteren. Op 30 en 31 januari bleven ook de maximumtemperaturen onder nul, zodat ik op de valreep zowaar nog twee ijsdagen kon noteren …
Terwijl de eerste schaatsers hun streken zetten op het ijs bij de Hooidammen, werd er op nog geen twee kilometer verderop met groot materieel gewerkt aan de voorbereidingen voor de eerste schaatstoertocht: de Jan Durkspolder Toertocht, die op 4 februari verreden zou worden ….
Intussen wezen de weerkaarten op een grote hoeveelheid koude lucht, die vanuit Siberië geleidelijk onze kant op kwam. Voor het eerst sinds 1997 werden we geconfronteerd met een koudegolf, die ons veel ijspret zou brengen. Maar dat is voor het overzicht van februari …
IJselijk stilleven
De bouw van een kluunbrug
Nadat ik dinsdagmiddag een kijkje had genomen bij de Hooidammen, werd het tijd om op verkenning te gaan in de Jan Durkspolder (kaartje Google Maps). Met het oog op de Jan Durkspolder Toertocht, die zaterdag zal worden georganiseerd, waren ook op de Westersanning al parkeermaatregelen genomen. Om zowel de schaatsliefhebbers als de hulpdiensten toegang tot de polder te verschaffen, mag er nog maar aan één kant van de weg worden geparkeerd …
Elders in de polder is vlak naast de route van de toertocht die hier mogelijk zaterdag wordt gehouden een vrije doorgang gereserveerd voor de ambulance …
Een stuk verderop, waar de weg tussen de twee grote ijsvlakten in de polder loopt, werd de doorgang versperd door een kraan …
Daar moest ik natuurlijk het mijne van weten. Omdat ik toch niet verder kon, zette ik de auto in de berm om wat foto’s te kunnen maken …
Dichterbij gekomen werd duidelijk dat Age Veldboom, de voorzitter van de ijsclub “Lyts Begjin” uit Earnewâld, met een aantal van zijn manschappen bezig was met de bouw van een kluunbrug …
Om van de ene ijsvlakte op de andere te komen, moeten de deelnemers aan de tocht hier een weg met aan beide kanten een brede en tamelijk diepe sloot oversteken …
Onder het motto “Veiligheid voor alles” worden deze zogenaamde kluunbruggen gebouwd, zodat de schaatsers klunend (lopend op de schaatsen) veilig van de ene ijsvlakte naar de andere kunnen oversteken …
Dinsdag was het -afgezien van de hier getoonde vrijwilligersactiviteiten- nog stil in de Jan Durkspolder, dat zal zaterdag ongetwijfeld heel anders zijn. Een lang kleurrijk lint toerschaatsers zal hier zaterdag het beeld bepalen …
Vanmiddag volgt nog een logje met uiterst onverantwoordelijk schaatsgedrag van een paar jonge ouders.
Uitzicht over de Jan Durkspolder
De Jan Durkspolder is in 1960 aangekocht door de natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea en daarna jarenlang beheerd als graslandgebied. Om rond het Nationaal Park De Alde Feanen meer moeraslandschap te creëren werd het gebied in 1989 ontpolderd en werd de bemaling stopgezet. Hierdoor kwam de Jan Durkspolder grotendeels permanent onder water te staan.
Deze onnatuurlijk situatie kon in 2006 worden aangepakt met een aanpassing van de waterhuishouding. Bovenop de natuurlijke seizoensschommelingen (’s winters een hoog en ’s zomers een laag waterpeil) werd er een cyclisch peilbeheer ingevoerd. Dat betekent dat het gebied een aantal jaren achtereen als een plas/dras-gebied wordt beheerd, om daarna weer een aantal jaren onder water te worden gezet. Elders in de polder gebeurt gelijktijdig het omgekeerde. De vegetatie en veel vogels profiteren van deze maatregelen. Het gebied is nu een eldorado voor (water)vogels die vanuit de vogelkijkhutten en de uitkijktorens prachtig geobserveerd kunnen worden. Verrekijker en zoomlens zijn hierbij van harte aanbevolen …
Toen ik de uitkijktoren “Romsicht” maandagmiddag had beklommen, voer er net een schip in zuidelijke richting door de Hooidamssloot. Over deze tamelijk druk bevaren waterweg krijgen diverse fabrieken op het Drachtster industrieterrein “De Haven” grondstoffen aangeleverd. Ook dit schip -de Catheli- was onderweg naar Drachten …
In noordelijke richting ligt aan de horizon het watersportdorp Earnewâld tussen de bomen verscholen, diverse skûtsjes hebben hier hun thuishaven …
Draaien we verder naar rechts, dan kijken we over het rietland van de Jan Durkspolder in de richting van Oudega …
Door even in te zoomen, is in die richting de oudste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te zien …
We draaien nogmaals naar rechts en zien dan ca. 8 km in oostelijke richting aan de horizon Drachten liggen …
Door in te zoomen krijgen we de kolos van veevoederfabriek Agrifirm -in de volksmond nog altijd bekend als De CAF- op het industrieterrein De Haven in beeld …
Nog weer wat verder draaiend zien we in zuidelijke richting de Hooidamsbrug, de toegangspoort naar de Drachtster Haven …
Zoomen we uit, dan zien we aan de overkant van de Hooidamssloot het ondergelopen land, dat maandagmiddag het eerste onderwerp van mijn fotoserie was…
Zo, we hebben alle kanten op kunnen kijken vanaf de toren “Romsicht”. Tijd om af te dalen naar de oude fundamenten van de boerderij “Romsicht” en nog even aan de picknicktafel te zitten, en dan terug naar de auto …
Afanja's Weblog 