Herfst in de Rottige Meente

Nadat de zwanen uit beeld waren verdwenen, liepen Jetske en ik dinsdag via een door struikgewas omgeven paadje naar de vogelkijkhut aan de rand van het natuurgebied de Rottige Meente …

151020-1231x

Daar nestelden we ons op de eerste verdieping samen voor één van de kijkgaten …

151020-1240x

Dat leverde dit mooie, maar grijze uitzicht over de Rottige Meente op …

151020-1241x

Door wat meer in te zoomen, werden de herfsttinten van de bomen op de legakkers zichtbaar. Niet eens zo gek ver bij ons vandaan was een grote zilverreiger neergestreken in een boom. De foto’s van zijn vlucht en de landing in de boomtop zijn vanwege onscherpte helaas niet door de ballotage gekomen …

151020-1237x

De close-up van die zilverreiger is het aanzien gelukkig wel waard. Wonderlijk, dat zo’n grote vogel zo lang, zo roerloos op een dunne tak in een boomtop kan zitten …

151020-1238x

En al die tijd wist ik bijna zeker dat ik hier al eens eerder was geweest. “Volgens mij is het al bijna 20 jaar geleden, maar ik weet bijna zeker dat ik eens in een winter in deze vogelkijkhut heb gezeten,” zei ik tegen Jetske.

Intussen ben ik gisteren in mijn rijk gevulde fotoarchief gedoken om daar bewijs voor te vinden. En jawel, ik ben er inderdaad eerder geweest. Ten bewijze daarvan zal ik in het weekend een paar foto’s tonen, die ik daar op 22 februari 2003 heb gemaakt.

Novemberlicht

De overgang naar het koudere weer gaat me niet zo zeer in de kouwe kleren zitten, maar des te meer in mijn stramme benen. Maximumtemperaturen van 2 tot 5 graden zijn eind november weliswaar niet echt ongewoon, maar het moet tegen het eind van zo’n recordwarm jaar toch wel wennen. Omdat ik het in overleg met mijn fysiotherapeut de laatste tijd toch al wat rustiger aan doe met mijn fotokuiertjes, heb ik besloten om hier in de aanloop naar Sinterklaas maar eens wat foto’s en verhalen uit de oude doos op te diepen. Tegen de tijd dat het ècht winter lijkt te gaan worden, is het nog vroeg genoeg om buitenshuis aan de lagere temperaturen te gaan wennen …

071226-1502x

Om te beginnen hierboven een foto van de vogelkijkhut in De Deelen in novemberlicht uit 2007.

Vanaf morgen neem ik jullie een paar dagen mee naar de kleine wereld waar ik mijn eerste levensjaren heb doorgebracht. En misschien haal ik in de loop van de komende week het grote zwarte paard van Sinterklaas ook nog wel weer eens van stal. Dat alles zal mij hopelijk de rust geven om tussendoor wat dichtwerk op papier te zetten.

Rust in de polder

Ook op grijze oktoberdagen als gisteren en vandaag is beweging en wat frisse lucht van belang, daarom ben ik even naar de Jan Durkspolder gereden, waar een flauw zonnetje af en toe net even door de bewolking wist te prikken …

141008-1146x

Langs de picknicktafel en de bankjes ben ik over het door wilgen omzoomde pad naar de oude en grootste vogelkijkhut gelopen …

141008-1148x

Aan het eind van het pad doemt ineens de ingang van de met riet bedekte vogelkijkhut op …

141008-1149x

Binnen nestel ik me op één van de bankjes voor de openstaande luikjes. Met uitzondering van een enkele meerkoet valt er weinig leven op de plas te zien …

141008-1150x

Als ik de blik naar het oosten richt, lijkt het even wat op te klaren, maar al snel is het blauw weer verdwenen in de grijze grauwheid …

141008-1152x

Meer dan wat koeien bij de boerderij en een paar groepjes overvliegende ganzen in de verte krijg ik niet te zien …

141008-1153x

Tijd om terug te gaan en uit te kijken naar zonniger momenten.

Tijmen bij de Leijen

De laatste halte van onze rondrit was bij de vogelkijkhut die in de volksmond bekend staat als het prieeltje aan de westelijke oever van de Leijen bij Doktersheide

140405-1544x

Voor mij werd het na onze voorgaande avonturen bij Earnewâld al een hele wandeling, maar Tijmen ging huppelend over het vlonderpad …

140405-1604x

Omdat hij op palen in het water staat en er geen ramen met luikjes in zitten zoals in ander vogelkijkhutten, vond Tijmen vond het maar een rare vogelhut. Bovendien was de reling rond het uitkijkplateau zo hoog, dat Tijmen er alleen op zijn tenen staand overheen kon kijken …

140405-1548x

Daar had Tijmen echter al snel wat op gevonden, terwijl ik op één van de bankjes onder het dak ging zitten, nestelde Tijmen zich lekker op de vlonder, zodat hij vrij zicht had over het meertje …

140405-1551x

En zo hadden we allebei een prima plekje om wat van het uitzicht te genieten, terwijl we genoten van de laatste versnaperingen die ik voor ons had meegenomen …

140405-1552x

Het was het einde van een prachtige middag, waar we allebei nog wel eens aan terug zullen denken. En het zal ook vast niet ons laatste uitstapje in de natuur geweest zijn …

140405-1602x

Donkere wolken boven ’t Fochtelooërveen

Het moet zowaar weer even wennen om overdag alleen thuis te zijn. Zelf koffie zetten, zelf broodjes smeren, zelf afwassen … Kortom ik had het alweer druk gehad, toen ik aan het eind van de ochtend in de auto stapte om even een ritje en zo mogelijk tussen de buien door ergens een fotokuiertje te maken …

130911-1223x

Omdat ik behoefte had aan openheid en zicht op de dreigende wolkenpartijen, koos ik ervoor om weer eens kijkje in het Fochtelooërveen te nemen. Het Fochtelooërveen is een 2500 ha groot natuurgebied op de grens van de provincies Fryslân en Drenthe. Het geldt als één van de weinige en best bewaarde hoogveengebieden in Nederland …

130911-1227x

Bij helder weer kun je kilometers ver over de stille vlakte kijken, waar grazende schapen zich verborgen houden in het struweel. Even brak de zon door, maar lang duurde dat niet …

130911-1240x

Terwijl ik terug liep naar de auto, kwam er een laag vliegend toestel van Ryanair over, ongetwijfeld op weg naar vliegveld Eelde. Dergelijk toestellen zijn de grootste onruststokers in dit unieke stukje Nederland …

130911-1243x

Terug bij de auto ben ik even naar de iets verderop gelegen vogelkijkhut op de oever van de Bruustinger Plas gereden (kaartje Google Maps) …

130911-1258x

Veel vogels waren er niet te zien, maar het was goed plekje om mijn benen even wat tot rust te laten komen en genietend van het uitzicht over de plas de meegenomen broodjes te nuttigen …

130911-1303x

Een rietzanger in de Jan Durkspolder

Gistermiddag heb ik weer eens een tijdje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Na binnenkomst heb ik eerst het luikje in de zuidoostelijke hoek van de hut maar dicht gedaan, want daar blies de koude wind onaangenaam door naar binnen. Het uitzicht over de Jan Durkspolder was er mede dankzij de voortdrijvende wolkenmassa’s niet minder mooi om …

130524-1157x

Terwijl ik met een collega-fotograaf een prettig gesprek voerde over ditjes en datjes, streek er regelmatig een luid kwetterende rietzanger neer in het struikje bij het rietkraagje voor de hut …

130524-1202x

Omdat er verder betrekkelijk weinig interessants te zien was in de omgeving van de hut, en omdat het alweer een paar jaar geleden was dat ik een rietzanger had gekiekt, heb ik mijn camera maar eens wat op dat struikje gericht. Met deze twee foto’s, waarop de rietzanger luidkeels kwetterend nog net wat laat zien van de kleurrijke binnenkant van zijn snaveltje, ben ik niet ontevreden …

130524-1201x

Toen de kou na een half uurtje voor mijn gevoel wat al teveel vat op mijn bovenbenen begon te krijgen, heb ik afscheid genomen van de andere fotograaf. Na een laatste blik over het natte polderland, ben ik terug gelopen naar de auto om mijn ritje over het platteland voort te zetten …

130524-1156x

Grauwe ganzen bij de Skiere Goes

Het was rustig in en rond de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes’ (kaartje Google Maps) gistermiddag, maar daar was het uitzicht niet minder mooi om …

130424-1210x

Behalve de twee futen waren er in de verte alleen wat kuifeenden te zien, verder werd het beeld bepaald door grauwe ganzen …

130424-1238x

Niet al te ver bij de hut vandaan zaten twee ganzen op een door een pol gevormd eilandje …

130424-1219x

Er stond een gans in het water, die mij nauwlettend in de gaten leek te houden …

130424-1212x

Af en toe vloog er eens een gans voorbij …

130424-1242x

Ik kreeg een kleine vlootschouw voorgeschoteld …

130424-1237x

En vlak voordat ik vertrok, zwommen er nog een paar ganzen met drie jongen voorbij …

130424-1243x

Eigenlijk zag het er allemaal heel idyllisch uit, maar voor honderdduizenden grauwe ganzen in ons land ziet de toekomst er donker en triest uit. Van overlast door de ganzen is hier geen sprake, maar elders zorgen de grauwe ganzen die hier het hele jaar blijven voor overlast en schade voor natuur en landbouw. Om die overlast en schade terug te dringen, hebben de provincies en zeven natuur- en landbouworganisaties (waaronder Staatbosbeheer, Vogelbescherming Nederland en It Fryske Gea) een zogenaamd ganzenakkoord gesloten. In dat akkoord is afgesproken dat het aantal standganzen (ganzen die het hele jaar hier verblijven) in vijf jaar moet worden teruggebracht tot het niveau van 2005.

Daartoe moeten er de komende jaren ca. 500.000 ganzen worden vergast. Het is echter maar zeer de vraag of dat een afdoende oplossing is. Zou het niet veel beter zijn om ervoor te zorgen, dat de grazige weilanden minder aantrekkelijk worden gemaakt voor de ganzen? Terwijl een groot deel van de koeien op stal staat, doen de ganzen zich tegoed aan het saaie, maar eiwitrijk raaigras in de weilanden. Volgens deskundigen zijn de ‘ouderwetse’ kruidige en bloemige weilanden voor ganzen een stuk minder aantrekkelijk, terwijl die juist voor bijen en andere insecten weer veel beter zijn. Maar die oplossing zal als gevolg van kortetermijndenken wel weer te duur zijn …   😦