Hongerig en verregend fietsten we voort. De warmte van ons weekendverblijf lokte. Voordat we daar waren werden we echter geconfronteerd met het reusachtige gele logo van National Geographic. Snel heb ik vanaf het fietspad een paar foto’s gemaakt. In een volgend deel van deze serie kom ik nog terug op dit logo …
◊
◊
De volgende korte tussenstop tijdens onze fietstocht was bij de Badhuiskuil. Daar staat een beeldje ter nagedachtenis aan de bioloog Victor Westhoff (1916-2001). Westhoff was een van de meest invloedrijke natuuronderzoekers en -beschermers in Nederland. Hij was er van overtuigd dat variatie en rijkdom in de natuur gedeeltelijk afhankelijk zijn van menselijk beheer. Veel van zijn onderzoek voerde hij uit op Terschelling. In de beginjaren van zijn onderzoek kwamen er in de Badhuiskuil vele zeldzame plantensoorten voor. Eind jaren tachtig waren al deze soorten verdwenen en alles bijna volledig dichtgegroeid. In 1989 besloot Staatsbosbeheer de Badhuiskuil tot aan de schone zandlaag uit te graven …
Toen Westhoff de Badhuiskuil tien jaar later opnieuw bezocht, vond hij hier dezelfde zeldzame planten weer terug. De Badhuiskuil is de historische proeftuin van de natuurontwikkeling in Nederland, waarvan Westhoff de geestelijk vader is. De Badhuiskuil is een natte duinvallei die is hersteld volgens zijn inzichten. Met een geweldig resultaat: verloren gewaande planten kwamen hier massaal terug. Dat was het grote voorbeeld voor de natuurontwikkeling die daarna in gang is gezet in de overige duinvalleien …
Terwijl we daar stonden verslechterde het weer verder. Een vieze motregen begon gestaag neer te dalen. Nadat we snel een paar foto’s hadden gemaakt zetten we onze tocht voort. Twee jaar later kreeg ik gelukkig de kans om Victor Westhoff in alle rust in vriendelijker omstandigheden vast te leggen …
Na een blogpauze van ruim een maand is het hoog tijd om eens even wat te laten horen vanuit het hoge noorden. Die pauze bevalt mij tot dusver eerlijk gezegd heel goed. Ik ben lang niet meer zo ontspannen geweest als nu, ontspannen en moe. Misschien zou ik het zelfs lui moeten noemen. Het lijkt erop dat alle vermoeidheid en spanningen van de afgelopen drie jaar en enkele maanden coronacrisis er nu uit komen. Dat bevalt zo goed, dat ik er met een heuse hittegolf in het vooruitzicht nog maar wat pauze achteraan knoop …
Als Kamer en Kabinet zich in tijden van oplopende coronadreiging kunnen permitteren om het reces in alle rust voort te zetten, dan lijkt het mij het best om dat hier in het nog altijd veilige Fryslân ook maar te doen. Serieus mensen, ik weet niet wat jullie daar in het zuiden en westen allemaal doen dat de besmettingsgevallen daar weer zo oplopen, maar hier in Fryslân houden we ons nog steeds zoveel mogelijk aan de coronamaatregelen. En dat is ook te zien aan de internationale cijfers. Fryslân en Drenthe staan hoog genoteerd in de top 25 van 300 Europese regio’s met het laagste aantal nieuwe besmettingen met het coronavirus …
In dat veilige Fryslân is het nog steeds goed vertoeven, ik vermaak me dan ook wel. Om te beginnen bood de tuin de afgelopen tijd voldoende afleiding. Jonge koolmezen, pimpelmezen en mussen maakten veelvuldig gebruik van het waterbakje annex badje bij de vijver. De allerjongsten wachtten daarbij veelal geduldig op hun beurt …
Maar ook elders in Fryslân kun je op de meeste plaatsen goed en veilig terecht. Het is druk in de provincie, ook hier zijn campings, hotels en andere logementen volgeboekt nu veel meer mensen in eigen land vakantie vieren. Bij strandjes, kleinschalige pretparken en andere toeristische trekpleisters is het af en toe druk. Maar wie mij kent, weet dat ik drukte altijd al probeer te vermijden, dat geldt nu nog meer dan anders. Maar er zijn zoveel fijne, rustige plekjes. Wat te denken van onze kleine woestijn het Aekingerzand – bij velen beter bekend als de Kale Duinen – bijvoorbeeld, waar het weer gisteren in een uur tijd snel veranderde …
In de altijd rustige Ecokathedraal bij Mildam heb ik onlangs onze Vlaamse medeblogster Lieve – in blogland bekend als Oma Baard – met haar gezelschap rondgeleid. Nou ja, rondgeleid is veel gezegd, want die taak werd geheel spontaan en onverwachts overgenomen door een vrijwilliger van de Ecothedraal. Dat vond ik niet erg, een beter verhaal over achtergrond en werkwijze in dit mooie stukje Fryslân konden ze niet krijgen. En het gaf mij de vrijheid om wat te fotograferen. Oma Baard doet op haar blog zelf ook verslag van dit bezoek. Het was een fijne kennismaking en een genoeglijke middag …
Met mijn fotomaatje Jetske ben ik o.a. nog een middagje naar de Leijen geweest. Net als in onze tuin konden we ook hier genieten van jonge vogels. Vooral een aantal jonge boerenzwaluwen en jonge zwarte sterns wisten ons wel te bekoren die middag. En ook hier kregen we mooie wolkenpartijen voorgeschoteld …
U ziet het … ik vermaak me wel. En dat zal de komende tijd vast niet veel anders zijn. Straks maak ik weer eens een rondje door weblogland, en daarna duik ik weer even de rust in. Vanaf volgende week heeft Aafje vakantie, vermoedelijk zullen we dan samen nog wel eens wat mooie en vooral rustige plekjes bezoeken …
Mijn iPhone 6 was al enige tijd niet meer echt betrouwbaar. En dus werd het tijd voor vervanging, want als je ergens op moet kunnen vertrouwen, dan is het toch wel je mobieltje. Omdat Aafje onlangs m.b.v. het fietsplan op haar werk had geïnvesteerd in haar mobiliteit, heb ik maar geïnvesteerd in mijn digitale mobiliteit …
De vergelijking van refurbished toestellen waarbij ik een stapje voorwaarts kon maken met de nieuwe iPhone SE 2020, viel al snel uit in het voordeel van de iPhone SE 2020. Het toestel werkt niet alleen in alles weer net even sneller en prettiger, vooral met de camera ben ik zeer content. De afgelopen dagen heb ik er in de tuin wat plaatjes mee geschoten om een eerste indruk te krijgen en te geven …
Rozenkevers of Johanneskevers zijn enorm onhandige sukkels. Ze vliegen domweg overal tegenaan en landen waar het ze maar uitkomt. Vooral dat laatste is niet altijd even handig. De afgelopen tijd heb ik al meerdere exemplaren zien verdrinken in de vijver, nadat ze op de krabbenscheer waren gaan zitten en vervolgens in het water vielen …
Zelfs gewoon lopen levert al problemen voor ze op, volgens mij. En dat is ook niet zo gek als je naar die vreemd gevormde pootjes kijkt. Ergens aan gaan hangen gaat ze waarschijnlijk makkelijker af dan een stukje lopen. Onlangs lag er zo’n sukkelaar op zijn rug op het terras. Vermoedelijk was het hem niet gelukt om weer op zijn pootjes terecht te komen …
Toen ik vanuit een ooghoek op enig moment zag dat hij in beweging leek te komen, werd mijn aandacht getrokken. Een cohort mieren begon de rozenkever vlak voor mijn camera te verslepen en te slopen. En net als bij onze vleesverwerkende industrie was er ook bij die van de mieren geen moment sprake van afstand houden …
Een klein kwartiertje nadat het koolwitje was weg gefladderd, werd me donderdag rond het middaguur nog een cadeautje gepresenteerd op het terras. Ik was net van plan om mijn favoriete plekje te verlaten en naar binnen te gaan, omdat het er te warm werd. Zo ver kwam het echter nog niet …
Een libel landde op een takje van de dode restanten van de druif die onze muur nog steeds sieren. Zoals het een goede libel betaamt, vloog hij een paar maal op om een rondje langs de hazelaar te maken. Elke keer landde hij vervolgens weer op hetzelfde takje. Uiteindelijk vond hij het welletjes en verliet hij onze tuin in oostelijke richting. Dat kwam mij goed uit, want het was intussen echt te warm om nog lekker op het terras te kunnen zitten …
Donderdagochtend kwamen de foto’s me zo gezegd lekker aanwaaien op het terras …
Vlak voor twaalven ging er op amper 3 meter bij me vandaan een koolwitje op de verbena op het terras zitten …
Nadat ik ’n paar zijaanzichten had kunnen maken, liet hij als een volleerd voor- en achterkant nog even mooi zien …
Afanja's Weblog 