De teloorgang van de krokussen

De krokussen hebben het zwaar dit jaar. Vooral exemplaren die spontaan her en der verschijnen hebben het vaak niet makkelijk. De onderstaande krokus had een niet erg stabiel plekje aan de rand van een verhoging achter in de tuin uitgezocht om tot bloei te komen. De laatste van vele druppels maakte hem topzwaar, waarna kapseizen niet uit kon blijven …

Een aantal krokussen op het centrale heuveltje in de tuin had het beter getroffen. Omringende beplanting zorgde voor voldoende steun om een vroegtijdige val te voorkomen. Hier vormden de druppels een verrijking van het beeld. Of dat ook geldt voor de veelvuldige reflectie van uw aller fotograaf, laat ik graag aan de toeschouwer over …

De krokussen die begin februari al fier stonden te bloeien met bladluizen op hun tere paarse bloemblaadjes, zijn al snel daarna ten prooi gevallen aan storm en regen …

Terug naar de actualiteit

Mijn onderdanen laten nog steeds geen fotokuiertjes van enig formaat toe. Maar tussen de buien door heb ik de afgelopen dagen in de tuin wel weer wat foto’s bijeen weten te sprokkelen. Daarom schakel ik van de zeegezichten uit juni 2005 even over naar de actualiteit …

Niet eerder heb ik de prunus achter in de tuin zo vroeg zien bloeien als dit jaar. Al op 22 februari openden de eerste knoppen zich voorzichtig, terwijl dat in voorgaande jaren op zijn vroegst ergens in de tweede helft van maart het geval was. Ik zie de kwetsbare bloemetjes liever vrolijk afsteken tegen een strakblauwe lucht, maar met al die druppeltjes hebben ze ook wel wat …

Vrij als een vogel

Omdat verschillende mensen nogal gecharmeerd waren van de meeuw die hier gisteren in vrijheid boven zee zeilde, vandaag opnieuw een foto van een boven zee vliegende meeuw. Behalve de mooie blauwe tinten vind ik ook het hoge camerastandpunt hier erg mooi. Zo vaak zie je een meeuw tenslotte niet onder je door vliegen …

Ja, en als je het dan over vrij als een vogel hebt, dan past het pas in 1995 uitgebrachte ‘Free as a bird’ van The Beatles daar prima bij. Huh …, 1995 …? Jawel, de single van dit nummer werd 25 jaar nadat de Beatles uit elkaar waren gegaan uitgebracht. Hoe dat zit, kun je lezen op de Wikipediapagina over ‘Free as a bird’ …

Zeilend op de wind

In de verte voeren regelmatig boten voorbij. Dichterbij zagen we meestal meeuwen passeren, zeilend op de wind …

Op deze regenachtige zondag voeg ik er een bijpassend stukje muziek en film over een zeezeiler bij uitstek aan toe: “Albatross” van Fleetwood Mac …

Woninginspectie

Ik had hem al een paar keer door het geboomte zien scharrelen …

Gelukkig keek ik maandagmiddag net met de camera de goede kant op. Daar was hij weer … zou ’t dan toch …?

– wordt vervolgd –

Weer een storm overleefd

Niet alle lampionnetjes hebben de rukwinden van Ciara en de regenvlagen van Dennis goed doorstaan. Maar ondanks alle natuurgeweld, hing er gistermiddag nog steeds een tiental lampionnetjes vrolijk wapperend in de wind. Dit waren er twee van …

Toen mijn fotomaatje Jetske hier vorige week was, ontdekte ze dat Ciara schijnbaar een takje met drie lampionnetjes uit de plantenbak had geplukt. Die had ze vervolgens heel sympathiek naast ons vijvermeisje op de rand van de vijver gelegd …

Met het oog op de komst van Dennis heb ik dat takje voor het weekend maar even gezekerd door er een steen op te leggen. Twee van de drie lampionnetjes kwamen daarbij mooi op de warm ingepakte bovenbenen van ’t vijvermeisje te liggen. Gistermiddag hing de bovenste van het drietal zachtjes in de zon heen en weer te wiegen. Als je de 2 foto’s hierboven vergelijkt met de 2 hieronder, dan is meteen duidelijk wat een beetje zon met de wereld doet …

Ik sluit af met een mooi lampionnetje dat nog boven de plantenbak hing. Bij dit exemplaar is mooi te zien dat de bovenkant van het kelkje alleen nog uit nerven bestaat, terwijl verder naar beneden het vliesje er nog goeddeels omheen zit …

Visser op laag water

Het is niet koud voor de tijd van het jaar, maar als gevolg van de defecte thermostaat in mijn lijf begonnen mijn benen na een kwartiertje toch vrij snel af te koelen. Daarom besloot ik de vogelkijkhut te verlaten en mijn ritje te vervolgen met het gebruikelijke rondje aan de noordkant van Earnewâld …

Daar was ik er korte tijd later getuige van dat een ooievaar in één van de petgaten een smakelijk hapje gevangen leek te hebben …

Even netjes afspoelen en weg was het …

Hé … zwemt daar nu ook nog wat voorbij …?

Dat viel blijkbaar tegen, waarna hij rechtsomkeert maakte en met ferme pas aan de terugweg begon. Ik startte mijn mobiele kijkhut weer en vervolgde mijn weg …