Verrassingen in de vijver (1)

Het zal duidelijk zijn dat ik afgelopen week met de warme weersomstandigheden weer menig uurtje in de schaduw aan de rand van de vijver heb gezeten. Het is geen grote vijver, maar dat geldt voor onze tuin al evenzeer. Maar het is wel een vijver die het momenteel uitzonderlijk goed doet. Daarvan wil ik jullie vandaag en morgen het een en ander laten zien …

Begin juni liet ik hier al zien dat de krabbenscheer het prima doet in onze vijver.  Vrijdag zag ik ineens iets wat ik niet eerder had gezien sinds ik de vijver bijna 30 jaar geleden heb aangelegd. De ielstikel (dat is de Friese naam voor krabbenscheer) bloeit in onze vijver …

Dat er ineens niet al te grote witte bloemen met gele tinten in het hart uit de onpeilbare duistere diepten van onze vijver opduiken, betekent dat ’t met de waterkwaliteit wel goed zit. De plant verlangt namelijke een schone, niet te voedselrijke omgeving en is erg gevoelig voor milieuvervuiling …

Terug naar de grutto’s

Gisterochtend had ik een afspraak in Surhuisterveen, een dorp op ca. 20 km ten noordoosten van Drachten. Na afloop van die afspraak ben ik even een klein stukje doorgereden naar de Surhuzumer Mieden. Zo tegen eind juni komt het eind van de periode waarin we de weidevogels kunnen bewonderen stilaan dichterbij. Eens kijken of er nog iets te beleven is, dacht ik. En dat viel niet tegen …

Ik reed nog maar net stapvoets over een van de smalle landweggetjes die het gebied doorsnijden, toen er een paar grutto’s uit het lange gras omhoog kwamen. Nadat ik de auto met de rechter wielen in de berm uit had laten rollen, bleef één van de twee luidkeels om me heen vliegen. De andere grutto streek vlak voor me aan de linkerkant van de weg neer. Tot mijn verbazing kuierde hij vervolgens de weg op. Midden op de weg bleef hij enige tijd parmantig staan om me de doorgang te versperren …

De andere grutto had intussen een stukje verderop een mooi uitkijkpunt op een paal gevonden. Daar stond hij als een koning op zijn troon zijn domein te overzien. Tijd voor een paar staatsieportretten, misschien wel de laatste dit jaar …

Anonieme schoonheid

Zeg nou zelf, is dit geen originele selfie van uw aller blogger …?

Maar die selfie was slechts bijvangst. Het ging me om deze schoonheid, die ik onlangs ergens in Fryslân in een weiland aantrof. Ik kon er niet aan voorbij gaan …

Ik heb haar overigens zekerheidshalve wel even geanonimiseerd, want voordat je het weet heb je vandaag de dag een boze boer op de stoep die geld komt eisen op basis van het portretrecht van zijn koe of zo …

Friesche Koe (op) IJs

In mijn kinderjaren maakte ons hart op mooie zomeravonden regelmatig een sprongetje, zodra we in de verte het belletje hoorden van de ijscoman op zijn bakfiets. Voor een kwartje haalden we dan zo’n overheerlijk waterijsje met frambozensmaak van de Friesche Koe … onvergetelijk lekker …

Intussen schijnt de ijslolly een revival te hebben doorgemaakt. Hij is nu op de markt als ‘De Friesche Koe frambololly waterijsje’. Omdat ze tegenwoordig vermoedelijk nog veel zoeter zijn dan in de jaren 60, laat ik het bij warme dagen nu maar bij Friesche Koe op IJs om wat af te koelen …

Zwarte sterns bij de ‘Blaustirns’

Zodra ik me vrijdagochtend in de vogelkijkhut “Blaustirns’ voor één van de kijkgaten had genesteld, hoorde ik het gekwetter van de boerenzwaluwen alweer …

Er trokken nog wat buien over de provincie, maar volgens de buienradar zouden ze voorlopig de westelijke oever van de Leijen met rust laten. Voor het uitzicht vormden de buien alleen maar een verrijking …

Terwijl de zwaluwen tijdens de volgende aflossing van de broedplicht even naast elkaar op de schutting zaten, kreeg ik een kans om snel even te zien dat er vijf eitjes in het nest liggen. Hoe mooi ook, daar kwam ik niet voor …

Ik was hier vrijdag voor de zwarte stern, een vogel die als bedreigd op de Rode Lijst staat.. De enige zwarte sterns die ik tot nu toe had gezien, broedden op vlotjes in de Kleine Beulakkerwiede bij Sint Jansklooster

Hoewel ik in het verleden hier rond het oude prieeltje in de Leijen bij mijn weten niet eerder zwarte sterns had gezien, was intussen duidelijk geworden dat ze er tegenwoordig wel degelijk zitten. Daar kon Ed Mather zijn reactie op 11 juni niets aan af doen: “Zonder nestvlotjes geen zwarte stern …”

Op het moment dat ik geconcentreerd bezig was met het filmen van het futendansje, lukte het Jetske woensdag al om een aantal mooie opnamen te maken van passerende en vissende zwarte sterns vlak voor de ‘Blaustirns’

Vrijdagochtend ben ik er eens goed voor gaan zitten. Aan het eind van de sessie leek ik toch zeker een tiental voor mij heel acceptabele foto’s van zwarte sterns had gemaakt. Ze waren zo scherp niet als die van Jetske natuurlijk, daar kan ik met mijn eenvoudige Powershot ook niet tegenop. Ik ben er echter weer blij mee …

 

Ecokathedrale fotokuier 20

In de periode 2010-2015 had ik tijdens mijn fotokuiertjes verschillende keren gezelschap van onze oudste kleinzoon. Hij vond het prachtig om met zijn eigen camera samen met mij op pad te gaan. En ik vond dat natuurlijk niet minder leuk en gezellig. Wat is er nou mooier dan samen met zo’n nieuwsgierig en leergierig knaapje op pad te gaan …?

In mei 2015 gingen we samen naar de Ecokathedraal bij Mildam. Hij keek zijn ogen uit tussen al die wonderlijke losgestapelde bouwwerken. En tussen al die stenen werd de natuur niet vergeten. Samen bleven we die middag maar fotograferen … 🙂

Volgende week zondag deel 21.