In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
Deel 3 is getiteld “Een eerste pak sneeuw” en speelt zich af op 17 december 2009. Toen we ’s ochtends de gordijnen openden, lag er bijna 40 cm sneeuw, en daar zou het niet bij blijven, want het sneeuwde nog geruime tijd door. Na beelden van de tuin volgt een kleine rondgang door de Drachtster woonwijk De Drait, die o.a. langs het gelijknamige gemaal aan het riviertje de Drait voert …
“De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.
De winter heeft ons de rug toegekeerd, en dat is een slechte zaak in de aanloop naar de Kerst. Maar niet getreurd, ik doe mijn best om de winterstemming er in te houden. Vandaag deel 2 van de serie “De lange witte winter” over de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân …
Deel 2 is getiteld “De winter doet zijn intrede” en speelt zich af van 14 t/m 16 december 2009.
Na een rustige, overwegend bewolkte eerste helft van de maand, werd het vanaf half december echt winter. Op 14 december bleef het voor het eerst de hele dag vriezen, zodat ik een eerste ijsdag kon noteren. In de dagen daarna waren natuur en landschap getooid met een laagje rijp, dat vanwege mist en bewolking maar niet echt wilde sprankelen.
Op de avond van de 16e december begon het rond 21:00 uur te sneeuwen, en het bleef sneeuwen … uren achtereen …
“De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.
Volgende week zondag Woensdag aanstaande deel 3: “Een eerste pak sneeuw”.
Jongens, wat hebben we een prachtig begin van de winter meegemaakt de afgelopen dagen. Jammer dat het inmiddels weer voorbij is, maar de winter is nog lang, wie weet wat ons nog te wachten staat in de komende maanden …
Om toch nog wat in de winterstemming te blijven, begin ik vandaag met de serie “De lange witte winter”. In deze serie neem ik jullie m.b.v. foto- en videomateriaal mee terug naar de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten…
Deel 1 is getiteld “Een groen en blauw begin” en speelt zich af op 1 december 2009, het begin van de meteorologische winter. De toeschouwer wordt op die stralende dag meegenomen langs fraai spiegelende sloten, een gigantisch glinsterend spinnenweb, dat door duizenden spinnetjes over een heel weiland is uitgespannen en een fenomenaal mooi blauw uur aan het Nannewiid. Deel 1 eindigt met dreigende wolken, die mooi worden weerspiegeld in een van de vennetjes in het Weinterper Skar. “De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken …
Volgende week zondag deel 2: “De winter doet zijn intrede”.
Met ingang van vandaag hoop ik hier de komende weken of maanden iedere zondag een videofilmpje te presenteren. Aan het eind van de winter van 2009-2010 heb ik al mijn foto’s en video-opnamen van die sneeuwrijke winter verwerkt tot een vierdelige DVD-serie getiteld “De lange witte winter”. Omdat het hele project in totaal 16 filmpjes van ieder ca. 10 minuten bevat, zal ik -om er aan het eind van de winter doorheen te zijn- ook op de feestdagen een deel van deze serie publiceren …
Maar ik begin de zondagse video’s met een ander project. Zoals de trouwe volgers van mijn weblog weten, heb ik in 2010 en 2011 door de seizoenen heen opnamen gemaakt van de werkzaamheden van de riettelers, -snijders en -binders in de Kop van Overijssel. Uiteindelijk heb ik dat project begin 2012 afgerond met de presentatie van de DVD “Werk in het Weerribbenriet” aan Klaas Pen en zijn compagnon Jan Driezen, die de DVD mede mogelijk hebben gemaakt. Inmiddels heb ik het afgelopen jaar een aantal van deze DVD’s verkocht, en nu is het tijd om jullie er ook even een blik op te gunnen …
Omdat ik de volledige versie van 54 minuten wat al teveel van het goede vind voor op YouTube, heb ik er een korte trailer van 4 minuten van gemaakt. Wellicht komt er nog eens een moment dat ik de complete film in 2 of 3 delen op YouTube zet, voorlopig zit dat er echter niet in. Heb je belangstelling voor de volledige film, neem dan even contact op via de mail, wellicht valt er iets te regelen…
Niet eerder hebben we in het voorjaar zoveel larven van lieveheersbeestjes in de tuin gehad, ik heb er tientallen geteld. Op 7 juni liet ik hier al wat foto’s en een videootje zien van de larve van een lieveheersbeestje dat driftig op zoek was naar bladluizen …
Zodra ze zich hebben volgevreten, beginnen die larven aan een volgend stadium in hun leven. Ze zoeken een plekje om zich vast te hechten aan het oppervlak van een blad, een schutting of zelfs op het deksel van een gft-container, zoals het onderstaande exemplaar. Een paar weken zitten ze zo ineengeschrompeld vast. En dan bedoel ik ook echt vast, want de larve op de foto hieronder heeft zelfs het legen van de container overleefd …
Het uiteindelijke resultaat van deze gedaantewisseling is een kersvers lieveheersbeestje. Hert beestje hieronder komt dus voort uit de vreemde gedrochten op de eerste twee foto’s. Is het niet wonderlijk …?
Het leven van zo’n lieveheersbeestje begint meteen met hindernissen. Zodra hij zijn vleugels heeft uitgeslagen. heeft hij een probleem, die vleugels moeten namelijk vervolgens weer veilig worden onder de beschermende dekschilden. En dat valt nog lang niet mee …
Maandagmiddag heb ik de worsteling waarmee het opvouwen en opbergen van die vleugels gepaard gaat kunnen vastleggen op video. Vooral aan de rimpels en kreukels in de dekschilden is goed te zien dat het echt om een kersvers beestje gaat, want die schilden zijn nog niet uitgehard. En als het beestje ons aan de achterzijde een inkijkje geeft onder de schilden en de vleugels, dan herkennen we ineens de langwerpige gedaante van de larve …
Met het warme en broeierige weer van woensdag en donderdag komt er van echte fotokuiertjes niets terecht, want dan willen mijn benen me maar amper dragen. Op dergelijke dagen huldig ik bij voorkeur het motto ‘auto in, airco aan’. Een rustig rit over de Friese plattelandswegen levert met een beetje geluk ook wel een paar aardige plaatjes op, zoals de pootje badende pinken of de foto’s van de dreigende wolkenpartijen …
Met het oog op Skywatch Friday heb ik donderdagmiddag een tochtje gemaakt in de omgeving van Oudega en Earnewâld. Omdat ik toch in de buurt was, besloot ik tegen drieën even naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te rijden. Dat is een prima plekje om even wat te drinken en je hebt er een mooi weids uitzicht over het polderland en de lucht erboven. Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Eerst maar even een paar foto’s vanuit de auto maken, bedacht ik me, en daarna maar even een ander parkeerplekje zoeken dan normaal …
Enkele minuten later liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan, en dat werd al snel bevestigd door een fotograaf, die intussen ook in alle rust uit zijn auto was gestapt en in sluipgang naderbij was gekomen …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan komt, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring …
Terwijl de andere (professionele) fotograaf zijn camera met een joekel van een zoomlens op het statief zette en de draadontspanner aanbracht, maakte ik nog even wat videoshots van de heilige ibis. Het filmpje is zoals gebruikelijk in HD-kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden afgespeeld voor het mooiste resultaat …
In de vogelkijkhut hebben de andere fotograaf en ik nog wat zitten praten en fotograferen. Eén van de foto’s die hij van de heilige ibis heeft gemaakt, staat intussen op zijn website Photo Marcello Romeo onder het hoofdstuk “Recent”. En als je die foto dan vergelijkt met de mijne, dan verraden vakmanschap en materiaal toch wel wat de beste foto is. De ontmoeting met de heilige ibis en de kans om hem te fotograferen was er voor mij echter zeker niet minder om. 🙂
Met 25,1 ºC op de thermometer beleven we vandaag zo waar op de valreep nog een echte zomerdag in juni, de eerste en meteen ook de laatste. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Merskenheide gereden, daar heb ik een tijdlang bij het vennetje rond gestruind …
Het werd tijd mijn macrolens weer eens te richten op de kleine zonnedauw, een klein vleesetend plantje. De kleine zonnedauw staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Rond het vennetje bij de Merskenheide kleurt het op sommige plaatsen rood van dit bijzondere plantje …
Zonnedauw genoeg dus, nu was het alleen nog de kunst om een plantje te treffen dat een insect had weten te vangen. Hier en daar hingen de resten van deels verteerde vliegen en vlindertjes. maar dat was me nog niet fotogeniek genoeg …
Kijk, nu begint het er op te lijken. Ik moet me al sterk vergissen als deze zonnedauw niet een waterjuffer heeft weten te vangen met zijn kleverige, maar voor insecten o zo aantrekkelijke tentakels …
Jawel, hij heeft niet één, maar zelfs twee juffertjes weten te vangen. Beide juffertjes leefden nog en deden al kronkelend verwoede pogingen om zich te bevrijden van dat kleverige goedje …
Al dat geworstel was echter tevergeefs, hoe meer ze bewogen, hoe meer vooral de vleugels ten prooi vielen aan nog meer tentakels. Deze juffertjes gaan een wrede dood tegemoet, want ze zullen langzaam worden leeggezogen en verteerd door de zonnedauw …
De hele situatie deed me denken aan woensdag 18 augustus 2010. Toen stuitte ik op dezelfde plek op een zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen. Het filmpje dat ik daarvan heb gemaakt is inmiddels opgenomen in de educatieve collectie van het Natuurmuseum Brabant. Hier nogmaals dat filmpje …
Afanja's Weblog 