Witte randjes in de Ecokathedraal

Op het gevaar af dat het sommige lezers de strot uitkomt, neem ik jullie vandaag toch nog even een keer mee voor een kuiertje door de Ecokathedraal. Daarbij zal ik voor de enkeling die zich afvraagt wat die Ecokathedraal nu eigenlijk is, trachten de foto’s te larderen met wat achtergrondinformatie …

121206-1500x

De Ecokathedraal is gelegen op een perceel grond te midden van de bossen van Mildam, gemeente Heerenveen (kaartje Google Maps). Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/’ecotect’/landschapsarchitect Louis le Roy (1924-2012) …

121206-1504x

De Ecokathedraal is een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Midden in het bos worden stenen, stoeptegels, trottoirbanden en overtollig bouwmateriaal opeengestapeld, waardoor bijzondere constructies ontstaan. Omdat alles los wordt gestapeld, zonder gebruik van beton of cement, is voorzichtigheid geboden …

121206-1523x

De Ecokathedraal is een ecologisch monument dat langzaam door de tijd heen verder vorm krijgt. Het is een plek waar een subtiele balans is ontstaan tussen orde en chaos, tussen natuur en menselijke aanwezigheid. De paden worden begaanbaar gehouden, maar verder kan de natuur er zijn gang gaan. Zo is de boom die in maart 2005 deels afknapte onder het gewicht van een halve meter sneeuw sindsdien onaangeroerd blijven staan …

121206-1530x

De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare ecokathedrale processen te starten in binnen- en buitenland …

121206-1532x

In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten in Nederland …

121206-1600x

Voor meer informatie kun je terecht op: Stichting Tijd, Beheerder Ecokathedraal Mildam van Louis G. Le Roy …

121206-1607x

Spelen met licht en nevel

Ook vandaag neem ik jullie nog even mee terug naar die mooie herfstkuier van maandagmiddag in het bos bij Heidehuizen. Het was echt prachtig om te zien hoe zon en nevel maandagmiddag in een fraai samenspel bijna sprookjesachtige zonneharpen tevoorschijn toverden …

121112-1407x

De belangrijkste ingrediënten voor dergelijke zonneharpen zijn zon en wat (lichte) nevel, en ook niet onbelangrijk: een stukje bos waar het zonlicht door het bladerdek kan spelen. Vooral met het oog dat laatste is de kans om zonneharpen te zien in theorie het grootst in voor- en najaar, omdat het bladerdek dan nog niet of niet meer helemaal dicht is …

121112-1410x

Eigenlijk had ik er natuurlijk ook nog wat video-opnamen van moeten maken, zodat ik ook het effect van de lichte bewegingen van takken en twijgjes zou kunnen laten zien, maar daar heb ik op dat moment niet aan gedacht. Dat is dan iets voor een volgende keer …   🙂

121112-1406x

Spelen met zonneharpen

Nog maar nauwelijks op pad zag ik maandagmiddag de eerste zonneharp verschijnen in de vochtige boslucht …

121112-1403x

Dit was precies waar ik op had gehoopt, toen ik besloot om een fotokuiertje te maken in het bos bij Heidehuizen …

121112-1402x

Vorig jaar november liet de herfst zich hier ook al op zijn mooist zien met wat zonneharpen …

121112-1400x

Ik blijf het een lust voor het oog vinden, en het zou niet bij dit ene plekje blijven …

121112-1401x

Op onbekend terrein

Terwijl ik voor dat hek stond, was ik even helemaal het spoor bijster. Dit was duidelijk niet Rutger Hauers’ woonstede, want die bevindt zich veel dichter bij de Poostweg, en bovendien leek het er niet eens op. Maar wat was het dan wel …, waar bevond ik me nu precies …?

121026-1248x

Omdat ik net over een pad was gekomen waar ik bijna tot mijn enkels in de modder zakte, zag ik het niet zitten om via dezelfde weg terug te keren. Ik besloot mijn weg maar gewoon te vervolgen, ik zou wel zien ik waar ik uit zou komen …

121026-1249x

Een paar minuten later zag ik ineens een bruggetje, dat verscholen in het bos over een sloot of gracht leidde. Intussen was elke stap extra me eigenlijk al teveel, maar desondanks kon ik de verleiding niet weerstaan om dat bijzondere bruggetje eens wat nader te bekijken …

121026-1250x

Het bleek te gaan om een oud ijzeren bruggetje met een houten dek, dat net als de bospaden was bedekt met een laag bladeren. Midden op de brug stond een wel heel bijzonder ijzeren hek. Stapje voor stapje de draagkracht van het bruggetje testend ben ik even tot aan dat hek gelopen …

121026-1251x

Het hek leek beter in de verf te zitten dan de brug, maar het zat op slot, en wellicht is dat al sinds 1748 het geval. Het erachter gelegen eilandje bleef zodoende onbereikbaar voor me, en misschien was dat maar beter ook …

121026-1252x

Nadat ik nog even een foto vanaf de noordkant had genomen, heb ik mijn weg maar weer in zuidelijke richting vervolgd. Daar lonkte zo te zien het licht van een open vlakte en daar werd me even later ook ineens duidelijk waar ik was …

121026-1253x

– wordt vervolgd  –

Herfst aan de Scherpschutterslaan

Na een aantal grijze dagen op rij, scheen de zon hier donderdagochtend even. Let wel, ik schrijf bewust ‘even’, want toen ik zo ver was om ergens een zonnig fotokuiertje te maken, trok de lucht alweer helemaal dicht en korte tijd later regende het zelfs even …

121026-1236x

Vrijdag kreeg ik een herkansing, en die heb ik met beide handen aangegrepen. Aan het begin van de middag besloot ik even naar de Poostweg tussen Olterterp en Beetsterzwaag te rijden. Daar startte ik mijn herfstkuier over de Scherpschutterslaan

121026-1237x

Een paar maal per jaar maak ik hier toch wel een kuiertje. Bijna altijd ga ik dan al snel linksaf naar het Witte Meer, beter bekend als de ijsbaan van Beetsterzwaag. Ditmaal besloot ik de ijsbaan letterlijk links te laten liggen en wat verder door te lopen over de Scherpschutterslaan …

121026-1238x

Al kijkend en fotograferend liep ik een tijdje over de knisperende herfstbladeren die de Scherpschutterslaan als een dik tapijt bedekten. Toen ik op zeker moment eens achterom keek, realiseerde ik me dat ik al een stuk verder was gelopen, dan ik me eigenlijk had voorgenomen …

121026-1245x

Ik kon nu twee dingen doen: op mijn schreden terugkeren en gewoon over de Scherpschutterslaan terug lopen naar de auto, of het eerste het beste pad naar rechts nemen, zodat ik een stukje verderop terug kon lopen over het pad dat parallel loopt aan de Scherpschutterslaan en dat grenst aan Rutger Hauer’s stulpje …

121026-1246x

Korte tijd later stond ik voor een wit hek dat de toegang tot een landhuis afsloot …

121026-1247x

– wordt vervolgd –

Een mooie najaarsdag bij de dobbe

Aan het begin van deze stralende najaarsmiddag heb ik een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Het bos kleurt nog goeddeels groen, maar hier en daar verschijnen toch de eerste herfsttinten …

111022-1340x

De dobbe lag er vrijwel rimpelloos bij, zodat de kalende bomen aan de andere kant mooi op het oppervlak werden weerspiegeld …

111022-1347x

Bij het bankje overheersen de herfstkleuren, maar desondanks was het er goed toeven in het najaarszonnetje …

111022-1351x

Een herfstblad toonde in het zonnetje mooi zijn nerven …

111022-1354x

Op een ander herfstblad streek een heidelibel neer …

111022-1357x