De sportzomer van 2016 kwam afgelopen weekend tot een voorlopig hoogtepunt met een prachtige medailleregen op het EK atletiek in Amsterdam, een geweldige tweede plaats van Max Verstappen in de Grand Prix van Groot-Brittannië en een fantastische zege van Tom Dumoulin in een loodzware bergetappe in de Tour de France. Hoog tijd om op deze eerste rustdag in de Tour de France even wat tot rust te komen …
En waar kunnen we dat nou beter doen dan in het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide …? Zacht golvende weerspiegelingen te midden van een kleine oceaan van stilte, die alleen af en toe wordt onderbroken door de roep van een vogel of de zachte plons van een visdiefje dat het wateroppervlak doorklieft. Als je hier een uurtje hebt gezeten, dan kun je de hele wereld weer aan en ben je zo maar weer klaar voor het vervolg van de sportzomer van 2016 …
Nadat ik me een tijdje naar volle tevredenheid had vermaakt met de rietzanger, vervolgde ik mijn weg richting auto. Onderweg wisten een azuurjuffer en een distelvlinder aan mijn camera te ontsnappen …
Met een roodoogjuffer had ik even later meer geluk. De eerste foto’s gingen de mist in, omdat het rietblad waar het beestje op zat nogal heen en weer werd gewiegd door de wind. Bij de bovenstaande foto begon het er op te lijken, maar pas met de foto hieronder was ik echt tevreden. Dat maakte me echter ook wat overmoedig, waardoor het juffertje er geschrokken vandoor ging …
Ik zag nog net dat ze op een pompeblêd in de vaart neerstreek, te ver buiten bereik om nog eens een macro-opname te kunnen maken, maar goed genoeg om met de zoomlens nog even een plaatje ten afscheid te kunnen maken …
Vrijdagmiddag heb ik weer eens een kijkje genomen bij het prieeltje op De Leijen bij Doktersheide (Google Maps). Ik was er snel uitgekeken, want behalve een ganzenfamilie in de verte was er helemaal niets te zien. Nadat ik er een kwartiertje had gezeten, ben ik langs de vaart teruggelopen richting auto …
Halverwege het pad hoorde ik aan de overkant van het water een vogel zingen. Na enig rondkijken kreeg ik hem bij het struikgewas aan de andere kant van het water in beeld, de rietzanger …
Het beestje bleef lustig riedelend af en aan vliegen tussen de struikjes en het rietkraagje iets verderop. Na een paar minuten kon ik hem bij de struiken nog eens fotograferen, ditmaal met een vlinder en een paar vette rupsen in de snavel …
Omdat de struikjes bepaald geen fijn ogend decor vormden, ben ik even later een stukje verderop gaan staan, daar heb ik de beide laatste foto’s van het actieve diertje kunnen maken …
Hiermee was het gebrek aan activiteit op het water rond het prieeltje wat mij betreft al ruimschoots goedgemaakt, maar bij het hek aan het eind van het pad zou me nog een prettige verrassing ten deel vallen …
Vooral in het Weinterper Skar heb ik eind april-begin mei vrij veel oranjetipjes zien fladderen. Hoezeer ik mijn best ook deed, het lukte maar niet om er eentje netjes op de foto te krijgen. Omdat het oranjetipje een tamelijk korte vliegtijd heeft – van half april tot eind mei – begon ik al te vrezen dat het dit jaar niet zou lukken. Maar vorige week donderdag kreeg ik op de oever van de Leijen bij Doktersheide toch mijn kans.
Opnieuw leek het lange tijd niet te lukken, want het beestje bleef maar fladderen. En als hij al eens wat langer op een bloem bleef zitten, dan gooide de wind vaak wel roet in het eten, waardoor de vlinder slechts vaag of soms zelfs helemaal niet op de foto stond. Uiteindelijk was dit de beste foto die ik aan deze langdurige jacht overhield. Het linker tipje is net weer buitenbeeld gewaaid, maar ik doe het ermee … 🙂
Op deze laatste dag van de meteorologische winter, die in niets aan winter doet denken, neem ik jullie nog even mee terug naar 6 februari, want dat was de laatste echt mooie winterdag …
Op die dag stond er een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje Jetske op het programma. Jetske stelde voor om een sneeuwwandeling te maken in De Deelen, maar omdat ik de dag tevoren had gezien dat daar nauwelijks lag, stelde ik voor om naar de Leijen te gaan …
We hebben eerst een kuiertje gemaakt bij het paviljoen aan de oostkant van de Leijen. Daar lag niet alleen nog een aardig laagje sneeuw, maar zo ver het oog reikte was het oppervlak van de Leijen ook bevroren …
Natuurlijk moest Jetske even kijken hoe sterk het ijs was na 8 nachten met licht vorst en overdag temperaturen die opliepen naar 2 tot 5 graden in de plus …
En jawel hoor, tot pakweg 20 cm uit de kant kon het ijs Jetske dragen. Geen wonder natuurlijk, want daar rustte het ijs nog op de bodem van het zacht glooiende zandstrandje … 🙂
Toen we na een klein half uurtje waren uitgekeken, zijn we in de auto gestapt om naar Dokstersheide aan westkant van de Leijen te rijden …
Daar zijn we over het vlonderpad door het rietland naar het prieeltje op de over van de Leijen gelopen …
Daar aangekomen kregen we een heel ander beeld van de Leijen. Was het meer aan de oostkant helemaal bevroren, hier aan de westkant had de wind vrij spel, waardoor er in de verste verte geen ijs te zien was …
Omdat de koude wind het allerminst aangenaam maakte in het prieeltje, hebben we al snel eerst de luwte van de bosjes en daarna de warmte van de auto weer opgezocht …
Het was een prachtige laatste winterkuier in een verder in feite waardeloze winter. Maar op dat laatste kom ik binnenkort nog wel even terug.
In het logje getiteld “Futen bij het prieeltje” en de daarop volgende reacties van afgelopen donderdag hadden we al vastgesteld dat futen behoorlijk schuwe watervogels zijn, die zich graag verstoppen in een rietkraag of de natuurfotograaf in het ootje nemen door onder water te duiken en vele meters verderop weer op te duiken. Vorige week vrijdag had ik geluk, twee volwassen futen en een jong bleven een tijdlang ongestoord heen en weer zwemmen in de buurt van het prieeltje bij Doktersheide. Hoewel ik mijn statief in de auto had laten liggen, lukte het me met behulp van de balustrade van het prieeltje om ze een paar minuten lang op video vast te leggen. Het resultaat: vijf minuten “Futen op video” …
