Toen ik vanmorgen tegen half twaalf even naar buiten keek, leek het zowaar wel te sneeuwen. Dat kon het echter niet zijn bij de huidige temperaturen, en dus richtte ik de blik wat hoger. Er zat een vogel in het duivennest in de hazelaar, die druk bezig was om het een of andere uiteen te plukken. Het was één en al dons wat ik door de tuin zag zweven …
Snel pakte ik de altijd voor het grijpen liggende camera, waarna ik door de ramen van de schuifpui een paar foto’s maakte. Daarna begaf ik me net als woensdag met de merel voorzichtig via de bijkeuken naar buiten.Tevergeefs, want de vogel was meteen gevlogen. Nu rest alleen nog de vraag wat voor vogel het was, met mijn beperkte kennis zou ik zeggen dat het een sperwer was, maar ik houd me aanbevolen voor andere suggesties …
Op deze vijfde grijze dag op rij kan ik eindelijk weer wat vrolijke plaatjes met wat kleur tonen, want februari kende een prachtig begin. Over de eerste 12 dagen van de maand kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op -7,1 ºC, en dus konden de schaatsen al snel uit het vet worden gehaald …
Van 30 januari t/m 8 februari was er sprake van de 33e officiële koudegolf in ons land sinds 1901. Een koudegolf is een opeenvolging van minimaal vijf ijsdagen in De Bilt (maximumtemperatuur lager dan 0,0 °C), waarvan tenminste drie dagen met strenge vorst (minimumtemperatuur lager dan -10,0 °C). In ons tuintje kwam het gedurende 9 nachten tot strenge vorst (minimumtemperatuur lager dan -10,0 °C), waarbij er driemaal sprake was van zeer strenge vorst (temperatuur beneden de -15,0 °C). Landelijk werd de laagste temperatuur gemeten in Lelystad op 4 februari: -22,9 °C. De laagste temperatuur in ons tuintje was in diezelfde nacht -16,9 °C …
Op 12 februari sloeg het weer volledig om. Daarna was het zacht tot zeer zacht voor de tijd van het jaar. De landelijk hoogste temperatuur van 13,3 °C werd op 23 februari gemeten in Lelystad, in ons tuintje werd het op die dag 11,3 °C. Als gevolg van het zachte weer kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uiteindelijk precies uit op 0,0 °C, tegen normaal ca. 2,3 °C over de periode 1971-2000. Daarmee is februari 2012 de koudste februarimaand in de meetreeks in ons tuintje sinds 2003 …
Februari was ook een droge maand. Op 3 februari viel er in onze omgeving zo’n 5 cm sneeuw. Omdat het vanwege de kou erg lichte en droge sneeuw was, bleef daar amper 2 mm neerslag van over. In totaal viel er in ons tuintje deze maand 21 mm neerslag tegen normaal ca. 44 mm …
De winterse plaatjes in deze bijdrage heb ik op donderdag 9 februari geschoten op de Leijen. Behalve veel schaatsers waren er ook een ijszeiler en enkele ijssurfers actief. In de loop van volgende week zullen er ongetwijfeld nog wat winterse plaatjes volgen in het overzicht van de winter van 2011-2012 …
’t Is toch wat … Krijgen we dit jaar dankzij de schrikkeldag een dagje extra, is het weer zo’n grijze en grauwe dag waar je als fotoblogger eigenlijk net niks aan hebt. Omdat er in deze tijd van het jaar -zeker met dit grijze weer- ook in het buitengebied weinig te beleven valt, vermaak ik me noodgedwongen binnenshuis met het verzamelen en verwerken van wat weercijfertjes van de afgelopen winter. Toen ik tussen de bedrijven door aan het begin van de middag even wat misnoegd naar buiten zat te kijken, streek er een merel in de tuin neer. Van achter de dubbele beglazing kon ik net even een plaatje van hem schieten …
Omdat die dubbele ramen net als autoruiten nogal wat verlies in scherpte tot gevolg hebben, liep ik naar de bijkeuken, waar ik vervolgens voorzichtig de deur opende. Blijkbaar was het nog niet voorzichtig genoeg, want de vogel was meteen gevolgen. Omdat ik toch onderweg was, heb ik toch maar even een klein rondje door de tuin gemaakt …
Toen ik een mugje neer zag strijken op de klimop rond de pergola, ben ik nog weer even naar binnen gelopen om het macrolensje te pakken. De mug was gelukkig wat sportiever van aard dan de merel, want toen ik even later terug was, zat hij nog mooi op hetzelfde plekje. En zo kon ik op deze schrikkeldag dan toch mijn eerste mug van het jaar kieken. Ik weet het …, het zijn niet bepaald perfecte plaatjes geworden, maar ja … het licht was ook weer tamelijk belabberd en bovendien verkeer ik met mijn nieuwe camera nog steeds in de oefenfase … 🙂
Hoewel het grijs en miezerig was, heb ik rond het middaguur toch even een ommetje gemaakt. In fotografisch opzicht was het geen succes, maar dat was te verwachten. Het werd een ritje langs stille en kille weilanden, waarin weinig te beleven viel. Een blauwe reiger en diverse ganzen gingen op de foto verloren in een grijze waas …
Alleen een paar foto’s van een torenvalkje, dat wel bereid was om even te poseren, terwijl hij zijn best leek te doen om zijn veren te laten drogen, konden de toets der kritiek doorstaan …
Hij haalt het natuurlijk niet in vergelijking met het torenvalkje dat ik op een mistige dag in december 2010 kiekte op het moment dat hij vlak naast mijn auto zijn behoefte deed, maar het kan nu eenmaal niet altijd feest zijn …
Tijdens mijn zoektocht naar een nieuwe camera kwam ik op internet uiteindelijk uit op twee camera’s die mogelijk aan mijn verwachtingen en vereisten zouden kunnen voldoen. Toen ik vorige week woensdag nog steeds dubbend en wikkend en wegend in de winkel stond, maakte de verkoper het me ineens een stuk makkelijker: welke van de beide camera’s ik ook zou kiezen, als ik niet tevreden was, zou ik hem altijd binnen twee weken nog mogen omruilen voor de andere …
En dus stapte ik een halfuurtje later de winkel uit met de Canon Powershot SX50 HS. En dat was niks te vroeg, want ’s avonds kreeg ik een telefoontje van één van de riettelers in wiens opdracht ik nog steeds bezig ben met een film over het werk van de rietsnijders in De Weerribben. Hij zou graag willen dat ik zaterdagmiddag naar het rietland kwam om de laatste opnamen te maken …
Het grootste deel van het rietland was intussen al kaalgeschoren, en overal lagen bossen riet te drogen. Dankzij het voor de rietsnijders gunstige winterweer met vanaf half januari weinig sneeuw en veel ijs, lagen de mannen bijna een maand voor op schema …
De laatste afvalresten, de zogenaamde ruigte, was her en der op bultjes verzameld en werd door één van de rietsnijders in brand gestoken. Dat legitiem vuurtje stoken (nog wel …) is toch wel een van de aantrekkelijke kanten van het werk, lijkt me, maar daar kwam ik niet voor …
Er moesten nog wat opnamen gemaakt worden van één van de rietmaaiers, daarbij gaat het niet om de maaier die voor op een tractor is gemonteerd, want die heb ik vorig jaar al uitgebreid in beeld genomen …
Nee, het gaat om de handmaaier, die hieronder in de verte te zien is, terwijl hij zich een pad baant door één van de laatste stukken rietland die nog gemaaid moesten worden …
In gezelschap van de trouwe hond van één van de rietsnijders, die altijd met de baas naar het werk gaat, wacht ik rustig in het zonnetje en in de nog frisse wind op de terugkomst van man en maaier …
Kijk, daar komt hij weer aan, dat komt mooi uit, want nu kan ik jullie nog mooi even een videosnippertje laten zien van de SX40 HS …
Binnenkort nog wel het een en ander over mijn nieuwe camera, maar de eerste resultaten zijn veelbelovend.
De mensen die hier (vrijwel) dagelijks even om het hoekje kijken, zullen zich herinneren, dat ik half januari samen met mijn maat Johan onder andere een fotosessie heb gehad op de oever van het Tjeukemeer. De foto’s die dat heeft opgeleverd, zijn voor een deel hier en hier te zien. Tot zo ver niets aan de hand …
De rijen met paaltjes waren in combinatie met het zacht golvende water ook wel interessant voor wat video-opnamen, maar we hadden geen van beiden een statief meegenomen. Omdat ik wel mijn ca. 10 cm hoge flexibele driepootje bij had, plaatste ik dat met mijn camera erop op het talud. Een paar maal verplaatste ik het geheel wat en zoomde ik waar nodig wat in of uit. Ook dat verliep allemaal prima, totdat ik uiteindelijk behoedzaam neerknielde om camera en ministatief weer op te pakken …
Net toen ik mijn camera vastpakte, schoot mijn linkervoet onder me weg, omdat ik hem blijkbaar net op een ijzig stukje asfalt had neergezet. Ik viel op mijn gat en gleed angstwekkend dicht naar het water toe, gelukkig kon Johan me nog net letterlijk en figuurlijk in mijn kraag grijpen om erger te voorkomen. Op mijn beurt kon ik nog net op tijd mijn camera weer grijpen, voordat die te water zou raken. Afgezien van een paar vlekken in mijn broek en jas, en een geschaafde linkerhand leek de schade in eerste instantie alleszins mee te vallen. We konden er wel om lachen, want we zijn allebei wel wat gewend als het om soortgelijke ongelukjes gaat … 😉
Pas enige dagen later ontdekte ik tot mijn schrik, dat er op alle foto’s die ik sindsdien had gemaakt, en waarop een egaal vlak zoals b.v. een strakblauwe lucht te zien was, een vrij grote donkere vlek zat. In eerste instantie dacht ik dat er wellicht een vlek op de lens zat, maar omdat poetsen geen effect had, heb ik me maar tot een deskundige gewend. Die kwam tot de conclusie dat de sensor waarschijnlijk beschadigd was geraakt bij de val van de camera, en dat reparatie wel eens duurder zou kunnen zijn dan de aanschaf van een vervangende camera …
De vlek was op veel foto’s vrij makkelijk weg te poetsen, maar met video’s lukte dat helaas niet. Ondanks enkele minpuntjes zoals de toch wel grote ruisgevoeligheid, heb ik in de afgelopen 2,5 jaar toch veel plezier van de Canon Powershot SX1 IS beleefd. Vele honderden foto’s en tientallen filmpjes heb ik er mee kunnen maken. Nu ik er geen strakke video-opnamen meer mee kan maken, is het doek helaas gevallen voor deze trouwe metgezel. De video “Oan’e Tsjûkemar” (Aan het Tjeukemeer) is dan ook de laatste bezienswaardige video die ik met de Canon Powershot SX1 IS heb kunnen maken. Ik zou zo zeggen, ga er maar eens even lekker voor zitten (voor het beste resultaat wel even inschakelen op de hoogst mogelijke kwaliteit)…
Afanja's Weblog 