Het uitzicht vanaf de uitkijktoren op de Woldberg was absoluut de moeite waard, maar ik was nadien toch wel blij dat ik weer veilig met beide benen op de grond stond. Jetske heeft in haar verslag van de klimpartij een paar foto’s opgenomen waarop ik op de toren te zien ben. Daaraan is mooi te zien dat ik me vanwege mijn hoogtevrees vrijwel steeds wel ergens aan vast hield. Het is nog een wonder dat de meeste foto’s die ik daarboven gemaakt heb gelukt zijn, want de meeste heb ik met één hand gemaakt …
Terug op de grond heb ik eerst een tijdje zitten bijkomen op een van de bankjes aan de voet van de uitkijktoren. Terwijl Jetske bij de toren rond scharrelde begon ik foto’s te maken van het lijnenspel dat deze ranke, open toren te bieden heeft. Het zal niet iedereen aanspreken, maar ik houd wel van dit wat abstractere werk …
De voor november record hoge temperaturen eisten al snel hun tol. Veel eerder dan verwacht sloeg vermoeidheid toe en vloeide de kracht uit mijn benen. Desondanks heb ik er weer volop van genoten. Zoals vrijwel altijd hing er een bijzondere, niet nader te omschrijven sfeer in de Ecokathedraal. En wat het ook op lichamelijk minder goede dagen een prima locatie maakt: de Ecokathedraal telt veel plekjes om af en toe even te gaan zitten en wat bij te tanken …
Afanja's Weblog 