Het kon nog net even

De dooi was in grote delen van ons land al ingetreden, maar op het ondergelopen land bij de Hooidammen ten westen van Drachten kon zondag 14 december nog geschaatst worden. Aan het begin van de middag werd de lokroep van het ijs weer zo sterk, dat ik er toch nog maar even naar toe ben gereden …


De vaarweg tussen Drachten en Earnewâld lag nog helemaal open. De laatste keer dat daar ook een mooie laag ijs op lag, was in februari 2012. Maar dat kon de pret niet bederven, want voorbij de bomen lag links van de Hooidamsloot een mooie ijsvlakte …

Op die ijsvlakte, waar 4 dagen daarvoor de eerste vermetele schaatsers voorzichtig hun eerste streken zetten, lag nu van hier bijna tot Earnewâld een mooie stevige ijsvloer …


Zodra het schoeisel was verwisseld voor schaatsen, konden de eerste rondjes worden gemaakt. Nou ja, rondjes … het waren mooie ronden van naar schatting twee kilometer. Daar konden de liefhebbers die dag nog volop van profiteren en dat deden velen dan ook …

Na een paar van die rondjes was het voor menigeen wel tijd om de benen, die aan het begin van het seizoen nog niet gewend waren aan de schaatsbewegingen, even wat rust te geven. Dat was natuurlijk meteen een mooie gelegenheid om nog even iemand te bellen om te vertellen wat hij of zij miste …


Het deed me deugd om te zien, dat het niet alleen volwassenen waren die zich op de gladde ijzers waren. Er waren ook verrassend veel kinderen op het ijs. De kleinsten werden waar nodig overeind geholpen en gehouden door een van hun ouders. Wat grotere kinderen waren intussen op zichzelf aangewezen. Wie viel werd geacht al snel weer op te krabbelen om daarna gewoon verder te gaan, zoals ik dat zelf in het begin ook talloze malen had gedaan …

Luidruchtig overvliegende ganzen haalden me na verloop van tijd uit mijn dromerij uit de tijd toen ik zelf nog graag schaatste. Tijd om terug te gaan naar de warmte van de huiskamer …

Pootjebadende kieviten

Nadat ik de laatste restanten van de jeugdsoos had gefotografeerd, ben ik even doorgereden naar de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. Er stond een groepje kieviten op het drooggevallen stuk aan het eind van de strook met gele lissen scheef voor de hut …

Recht voor de hut stonden nog meer kievieten en een aantal ganzen in het ondiepe water. Je kunt ze momenteel ook aantreffen in weilanden waar ze zich verzamelen voor de trek naar het zuiden …

Omdat er op dat moment verder weinig te zien was, heb ik mijn bezoekje aan de Jan Durkspolder afgesloten met een paar foto’s van deze verweerde stronken vlak naast de hut. Wat ik toen nog niet wist, is dat die stronken bij een volgend bezoek aan de Jan Durkspolder een belangrijke rol zouden spelen …

Onrust rond de plas

Het was een winderige en donkere dag in de aanloop naar Dudley, Eunice en Franklin

In de luwte van de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder stonden een paar ganzen te dutten in ondiep water …

Plotseling ging er verder naar het oosten aan de andere kant van de plas een grote groep ganzen de lucht in …

Een paar andere ganzen kwamen vanuit noordoostelijke richting vlak langs de hut vliegen …

Intussen was er ook onrust ontstaan aan de zuidkant van de plas, daar kwamen de smienten massaal omhoog …

Even hoopte ik dat een zeearend de veroorzaker van de onrust was, maar dat viel tegen …

Het was een buizerd die laag over kwam vliegen. Daarna keerde de rust weer …

Het was ondanks de kille wind toch weer een fijn halfuurtje in de polder.

Ganzen in berijpte weilanden

In een paar van de berijpte weilanden aan de zuidkant van de Bûtendiken zaten nogal wat ganzen …

Er was een tijd dat ganzen in onze contreien echte wintergasten waren. Tegenwoordig worden sommige landerijen bijna het hele jaar rond bevolkt door ganzen. Vermoedelijk hebben de gras-veredelaars hun producten gewoon veel te lekker gemaakt …

Je hebt hier eigenlijk gedurende het hele jaar genoeg kansen om ganzen te fotograferen. Maar om zo’n groep ganzen – zo te zien waren dit voornamelijk brandganzen en kolganzen – weer eens in een berijpt weiland te kunnen kieken is tegenwoordig wel een momentje …

Wit berijpte Friese weilanden

De weilanden tussen Smalle Ee en De Veenhoop waren leeg vandaag, leeg en wit berijpt …

Hoewel, helemaal leeg waren ze toch niet …

Nu het vee op stal staat, raken de weilanden bevolkt door steeds meer ganzen …

Niet alle vee staat overigens op stal, deze bijzondere melkkoe trof ik bij Tijnje aan …

De ijspegels hangen aan de kop van het arme dier, maar goed dat hij tenminste een Friese sjaal om heeft …

Weerbeeld februari 2021

Op de eerste dag van de meteorologische lente heb ik gisteren weer eens een oude gewoonte opgepakt, het schetsen van een beeld van het weer in ons tuintje in de voorbije maand. Met de ingebruikname van mijn nieuwe weerstation eind vorig jaar ben ik op zoek naar een andere manier om de weercijfers te presenteren. De grafiekjes zien er wat anders uit dan tot dusver, maar de foto’s om het geheel wat te verluchtigen zijn gebleven …

Februari begon grijs met een westelijke stroming en gematigde temperaturen. In de nacht van 6 op 7 februari begon het bij een harde oostelijke wind te sneeuwen, voor het eerst sinds 2013 kregen we in het hele land weer sneeuw van betekenis. Hier viel ca. 7 cm sneeuw, die op de weg voor problemen zorgde i.v.m. duinvorming. In de daarop volgende week was het even dik winter, zodat er vanaf donderdag op diverse plaatsen geschaatst kon worden. In ons tuintje daalde de temperatuur tot -9,8 ºC op 13 februari, maar strenge vorst zat er net niet in. In totaal heb ik deze maand 12 vorstdagen (minimumtemperatuur onder de 0,0 °C) en drie ijsdagen (maximumtemperatuur onder 0 °C) kunnen noteren. Over de periode 1971-2000 waren dat er in onze regio resp. gemiddeld 14 en 4 …

Aan alle ijs- en sneeuwpret kwam op 14 februari snel een eind. In de dagen die volgden steeg het kwik van 20 t/m 25 februari zelfs 6 dagen achtereen tot boven de 15 ºC. De hoogste temperatuur kwam uit op 17,6 ºC, en dat is toch wel heel bijzonder. Uiteindelijk is de temperatuur in onze tuin uitgekomen op een gemiddelde van 3,1 ºC. Daarmee was de gemiddelde temperatuur ongeveer gelijk aan die van het langjarig gemiddelde voor februari in de periode 1971-2000 …

Omdat het op 7 februari vrijwel de hele dag sneeuwde, is de neerslagmeting onzeker. Om bevriezing te voorkomen, heb ik de regenmeter van 7 t/m 13 februari afgesloten. Met 38 mm regen en ca. 7 cm sneeuw was de hoeveelheid neerslag in onze tuin voor hedendaagse begrippen vrij droog. Maar in de periode 1971-2000 was 45 mm ongeveer de gemiddelde hoeveelheid neerslag voor februari …

Zo af en toe zal ik vanaf nu ook een grafiekje van de luchtdruk laten zien. Dat is niet altijd even interessant, maar soms is de samenhang met de andere grafieken te mooi om er niets mee te doen. Stijgende luchtdruk wijst over het algemeen op een weersverbetering aankondigt, terwijl dalende druk vaak tot een weersverslechtering leidt. Voor de maand februari ging die vuistregel naar mijn idee heel aardig op …

Het nieuwe weerstation heeft ook een digitale zonnemeter. Over de accuratesse van die meting in minuten en Watts/m heb ik zo mijn twijfels. Als ik ze vergelijk met de data van onze zonnepanelen, dan geven ze in elk geval vergelijkbare op en neer gaande golfbeweging …

Een bui boven de Deelen

Na afloop van mijn fotokuier in de Ecokathedraal ben ik via landelijke wegen huiswaarts gereden. Daarbij heb ik eerst koers gezet naar Mondial bij Terband. Daar bleek het reuzenrad intussen te zijn gedemonteerd, we mogen er dan ook gevoeglijk vanuit gaan dat het volledige transport op tijd in Londen aan zal komen …

Van Terband ben ik doorgereden naar de Deelen, want dat lag nu toch op mijn route. Het kwam me eerlijk gezegd wel goed uit dat er vanuit het noordwesten net een flinke bui naderde. Nu had ik een goed excuus om mijn toch al vermoeide benen niet nog meer op de proef te stellen. Vanuit de auto kon ik net een paar foto’s maken. Een felle opklaring deed de herfstkleuren in de verte even oplichten. Terwijl dreigende wolken dichterbij kwamen, zochten enkele ganzen een goed heenkomen in het petgat. Daarna moest het raampje flux worden gesloten om niet heel snel erg natte bovenbenen te krijgen …