Nadat ik al meteen een mooie serie had kunnen maken van de grutto uit het vorige logje, had ik natuurlijk kunnen stoppen. Mijn doelstelling had ik inmiddels al gehaald tenslotte. Maar het was nog vroeg en het was mooi weer, daarom besloot ik eerst maar even een stukje te gaan wandelen ….
Al snel diende de volgende aardige scène zich aan. Aan de andere kant van de weg stond aan beide kanten van een hek een grutto op een paal, links mevrouw en rechts meneer. Terwijl ik al fotograferend aan ze voorbij wandelde, bleven ze mooi zitten. Mooi, hè …, de vraag is alleen hoe lang nog …
Vanaf het kijkplatform heb je een mooi uitzicht over de Strobosser Mieden, maar het is niet de meest geschikte plek om mooie vogelfoto’s te kunnen maken. Daarvoor is een lager camerastandpunt beter. Daarom heb ik al snel een plekje in de berm opgezocht …
Ik nestelde me op een strategisch plekje van waar ik zicht had op drie hekken en het dubbele aantal palen. Daar hoefde ik niet lang te wachten, voordat er een grutto plaatsnam op de paal van één van de hekken. Of hij jeuk had of zijn toilet aan het maken was, weet ik niet, maar hij maakte er een mooi showtje van …
Nadat de klus geklaard was, keek de grutto nog eens spiedend in het rond. Toen duidelijk was dat er geen onmiddellijk gevaar dreigde, besloot hij even een knippertje te doen …
Eind mei ben ik nog eens naar de Strobosser Mieden onder de rook van Gerkesklooster-Stroobos gereden. Hier ligt nog een stuk oud weidegebied dat tegenwoordig eigendom is van Staatsbosbeheer. Vanaf een klein platform heb je een mooi uitzicht over het gebied …
Nadat ik daar in april samen met mijn fotomaatje een mooie fotoserie had gemaakt van o.a. grutto’s en kemphanen, had ik mezelf nog twee opdrachten gesteld:
1. een wakende grutto op een paal fotograferen
2. weer eens wat gruttokuikens in beeld vangen …
De beste kans van slagen om mijn opdrachten af te kunnen vinken ligt denkelijk in dit gebied. Ook eind mei waren de weilanden er nog mooi nat, zodat vogels er gemakkelijk wormen uit de grond kunnen halen. Hier en daar liep wat vee om voor de nodige natuurlijk bemesting te zorgen en dat is dan weer goed voor de bloemen die smakelijke insecten aantrekken voor de vogels …
Palen en grutto’s waren er ook in overvloed. Het lukte me dan ook al snel om een grutto op een paal te kunnen kieken. Daarmee kon ik de eerste opdracht in feite al afvinken. Maar het bleef niet bij die ene grutto op zijn paal. In de loop van de week zullen er hier nog diverse exemplaren voorbij komen …
En dan die andere opdracht, jonge grutto’s in beeld vangen … Laat ik het er eerst maar bij houden, dat ik eerder een grutto met een oranje zandoogje had gefotografeerd dan een grutto met jongen …
De laatste vogel die zich vorige week op voorbeeldige wijze aan ons presenteerde was de skries, bij de meesten beter bekend als de grutto (Limosa limosa). Hier in Fryslân wordt de grutto al geruime tijd Kening van de Greide genoemd, Koning van de Weide. Landelijk kreeg hij in 2015 erkenning, toen werd hij door het publiek uitgeroepen tot onze Nationale Vogel …
Waar hij die verkiezing aan te danken had? Wat mij betreft alleen al omdat het een prachtige vogel is, maar vooral ook omdat ca. 85% van alle grutto’s in Nederland broedt. Ons typische polderlandschap leent zich bij uitstek voor de grutto. Het is alleen zo jammer dat er van dat van oudsher zo typische landschap intussen nog maar zo weinig is overgebleven …
Zelfs hier in Fryslân wordt het de laatste jaren steeds moeilijker om de grutto dicht bij huis nog te kunnen fotograferen. Zo lang ik ertoe in staat ben, zal ik waarschijnlijk elk voorjaar toch weer proberen om hem voor de lens te krijgen …
Voor dit jaar resten me nog twee opdrachten: 1. een wakende grutto op een paal fotograferen – 2. als het even kan, wil ik graag weer eens wat kuikens in beeld vangen. Voor nu sluit ik het hoofdstuk rond de grutto’s af met een foto, waarin onze nationale trots in een karakteristieke pose in het gras staat …
In twatalich stikje hjoed … – Een tweetalig stukje vandaag …
It is kâld hjoed. Mar ja, we wiene de lêste tiid ek ferwend fansels. Benammen ferline wike fûn ik it regelmjittich echt noflik waar. Moai waar om yn coronatiid marris in pear oeren yn alle rêst yn’e greiden te sitten. It simmerstuoltsje en wat kofje en bôle mei, wa docht jo wat? En witte jimme wat it moaiste wie …? Ik hoechde der no ris in kear net hielendal allinne op út.
Sûnt it begjin van de coronacrisis is it stil yn ús lân. Dy stilte fielt foar my op guon plakken suver wat beklemmend oan. Mar op it júste plak, tusken greiden mei wat plasdras, klinkt de rop fan de greidefûgels yn dy stilte no sa’t ik se yn myn jongste jierren eltse maityd om hûs hinne hearde. Hjoed de dei heare jo dit allinne noch yn fûgelfreonlik ynrojochte greiden, en dy binne der spitigernôch stadichoan minder. Mei in 12 minuten duorjend filmke hoopje ik jimme op dizze kâlde dei mei byld en lûd dochs wer wat in maitydsgefoel te jaan …
skries – grutto
juvenile hoants – juveniele kemphaan
Het is koud vandaag. Maar ja, we zijn ook verwend de laatste tijd natuurlijk. Vooral vorige week vond ik het regelmatig echt lekker weer. Mooi weer om in coronatijd maar eens in alle rust een paar uur tussen de weilanden te gaan zitten. Het zomerstoeltje en wat koffie en brood mee, wie doet je wat? En weet je wat het mooiste was …? Ik hoefde er nu eens niet helemaal alleen op uit.
Sinds het begin van de coronacrisis is het stil in ons land. Die stilte voelt voor mij op sommige plaatsen wat beklemmend aan. Maar op de juiste plek, tussen weilanden met ruimte voor plasdras, klinkt de roep van de weidevogels in die stilte zoals ik ze in mijn jongste jaren elk voorjaar rond huis kon horen. Tegenwoordig hoor je dit alleen nog in vogelvriendelijk ingerichte weilanden, en die zijn er helaas steeds minder. Met een 12 minuten durend filmpje hoop ik jullie op deze koude dag met beeld en geluid toch weer wat een voorjaarsgevoel te geven …
Na de nattigheid van maart barstte het voorjaar in april echt los. De eerste drie weken verliepen droog, zonnig en warm, alleen de tweede week van de maand was qua temperatuur ondermaats. De relatief hoge temperaturen maakten het voor mij weer wat meer mogelijk om er licht gekleed op uit te gaan, en daar heb ik dan ook volop geprofiteerd …
Voorjaar optima forma, met aan het begin van de maand meteen al lammetjes en de eerste grutto in de wei. In de tuin werden tussen al het frisse groen ook de eerste tekenen van verval alweer zichtbaar …
3 april 2019 – de eerste grutto
6 april 2019 – de eerste tekenen van verval
Het koudst was het op 13 april, de maximumtemperatuur lag die dag op 5,8 ºC. De nacht ervoor had het licht gevroren en er trokken die dag lokaal wat lichte sneeuwbuitjes over. De hoogste temperatuur werd op 24 april bereikt met ruim 25 graden, daarmee was het meteen de eerste zomerse dag van het jaar. De gemiddelde temperatuur lag met 11,0 ºC ruim 3 graden boven het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Met alleen in de laatste week van april regen van betekenis was het met 34 mm iets droger dan normaal.
Eind april had ik in de Surhuzumer Mieden nog een mooie primeur, daar kon ik voor het eerst kemphanen op foto vastleggen …
Onze nationale vogel, de grutto, is door het publiek uitgekozen tot Vogel van het Jaar. Dat werd gisteravond bekend gemaakt in ‘De Wereld Draait Door’. Het televisieprogramma heeft deze verkiezing samen met Vroege Vogels en de Vogelbescherming georganiseerd, naar voorbeeld van de vergelijkbare verkiezing in Nieuw-Zeeland en Australië …
Afgelopen voorjaar heb ik deze prachtige weidevogel, die in Fryslân ook wel bekend is als ‘Kening fan de Greide’ (Koning van de Weide), bij verschillende gelegenheden geportretteerd. Deze serie heb ik eind juni gemaakt bij de Surhuzumer Mieden …
grutto op zijn troon
grutto met jeuk
grutto, vogel van het jaar 2019
Naar verluidt zijn er in de meeste delen van Fryslân dit jaar iets meer grutto’s tot broeden gekomen dan vorig jaar. Maar over de hele lijn gaat het nog steeds erg slecht met de grutto en andere weidevogels. We zullen tot volgend voorjaar moeten wachten, voordat ze zich weer in onze contreien laten zien …