Ik doe het niet graag, maar er valt niet aan te ontkomen, het wordt tijd om de winter van 2021 uit te zwaaien. Het was een extreem korte winter, die goed bekeken in feite maar een week heeft geduurd. Maar hoe kort hij ook duurde, ik heb er alles uit gehaald en ik heb er veel napret aan beleefd met het foto- en videomateriaal dat die week me heeft opgeleverd …
Als ik me ertoe zou beperken om 1 of 2 foto’s per dag te publiceren, dan zou ik mijn weblog de rest van het jaar nog wel kunnen vullen met sneeuw en ijs. Dat zal ik echter maar niet doen. Om te beginnen zal het voor de meesten van jullie waarschijnlijk al snel minder interessant zijn. Maar het zou voor mezelf ook niet goed zijn. Ik ben mijn blog eind 2005 begonnen om mezelf ertoe te dwingen dagelijks een fotokuier te maken ten einde in beweging te blijven. Om daar een beetje aan te blijven voldoen, zwaai ik vandaag de winter uit, zodat ik me morgen over sneeuwklokjes en krokussen kan buigen …
Dat uitzwaaien doe ik dan maar met de ijzige hand, die de vijver enkele dagen heeft gesierd. Zodra de dooi zondag 14 februari inzette, begon hij zijn glans al te verliezen. Maandag de 15e heb ik de hem tussen 10:15 en 23:52 uur stukje bij beetje zien verdwijnen …
Dag winter van 2021 …
Terwijl Aafje en ik tijdens een ritje door de provincie ’s middags op de koude, kale vlakte bij het Prinses Margrietkanaal een tussenstop maakten, lieten de 
Als eerste kwam de kleine, stoere ijsbreker ‘Ferry-Jo’ onder de brug door, al snel gevolgd door de ijsbreker ‘Waterlelie’. Daarna volgde het eerste vrachtschip in het konvooi, het containerschip ‘Dione’ …
De vorige keer dat we hier waren, hebben we het skûtsje vanaf de zuidkant van het Moleneind bekeken, nu benaderden we het vanaf de noordzijde …
Toen ik me nadien omdraaide om even een paar foto’s te maken van de brug en het carillon aan het eind van de vaart, zag ik net een schaatser onder de brug doorgaan. Of dat nou zo verstandig was … Maar hij haalde droog de overkant, dus het viel blijkbaar mee …
De ijsvlakte rond de grote vogelkijkhut lag er stil en verlaten bij. Normaal gesproken wordt hier door de IJsclub Lyts Begjin een baan uitgezet en worden er kluunbruggen gebouwd waar schaatsers de sloten en de weg tussen beide ijsvlakten veilig kunnen oversteken. De fundamenten van één van de kluunbruggen kun je op de meest rechtse foto hieronder zien …
Daar moest bij gebrek aan tapijt op de weg op alternatieve manier gekluund worden. Terwijl Jetske en ik het groepje van beide kanten in beeld namen, zakte een schone blondine die de beschermhoezen van haar schaatsen niet bij zich had, vlak voor me door de knieën.
Ze besloot eerst nog een stukje door de berm te lopen, daarna maakte ze de oversteek op een wel heel bijzondere manier. Alsof ze nooit anders had gedaan, kloste ze zo met het metaal van haar schaatsen over het ruwe asfalt.
Vanuit de richting van de Headamsbrug naderden af en toe groepjes schaatsers. Waar zij precies waren opgestapt werd me niet helemaal duidelijk. Wel moesten ze om verder te kunnen schaatsen richting Earnewâld een stuk klunen. Voor wie behoefte had aan een warme versnapering stond er een koek en zopie …
Zonder dat het over hem hadden gehad, hielden Jetske en ik hem enige tijd later allebei een tijdje in de zoeker, want was hij geconcentreerd bezig …
Oud en jong gaf acte de présence, de één met een muts, de ander heel verstandig met een helm. Junior had de slag al goed te pakken op zijn moderne houtjes. Die is een volgende keer aan zijn eerste noren toe …
Afanja's Weblog 