Een paar maal per jaar probeer ik mezelf uit te dagen tot enig grensoverschrijdend gedrag. Als mijn onderdanen en de weersomstandigheden het toelaten, begin ik dan een fotokuier die eigenlijk te lang voor me is. Vorige week maandag was het weer eens zo ver. Op die stralende dag besloot ik voor het eerst sinds jaren weer eens een poging te ondernemen om bij de Freulevijver bij Bakkeveen (kaartje Google Maps) te komen …

Voor iemand die gezond van lijf en leden is, stelt dat met een afstand van 900 meter (en nog 100 meter meer tot aan het prieeltje) niet zoveel voor, maar ik red dat alleen als ik een topdag heb. En die had ik vorige week maandag …

De laatste keer dat ik deze wandeling heb gemaakt, dateert van november 2008. Op die dag ontdekte ik dat er halverwege de parkeerplaats en de Freulevijver een herdenkingsbankje staat ter herinnering aan Bert Wuite. Ik herinner me, dat ik daar indertijd met bijdragen van Hendrika (toen al boerin) en Geert (toen nog Heidehipper) nog een logje aan heb gewijd. Helaas is dat weblog inmiddels al geruime tijd ter ziele, maar het bankje staat er gelukkig nog steeds, en dat kwam me zowel op heenweg als op de terugweg zeer goed uit …

De prachtige tekst op het bankje stemt nog steeds tot nadenken …

Kijkend naar de verkleurende bladeren die vrijwel roerloos vlak boven me hingen, heb ik een tijdlang lekker op het bankje zitten mijmeren,  Het bankje was een soort kantelpunt in deze fotokuier: het was een kwestie van doorzetten tot aan de Freulevijver òf nu omkeren. Hoewel het eerste deel van de wandeling intussen al goed voelbaar was in mijn bovenbenen, besloot ik toch voor de eerste optie te kiezen. Op deze dag zou ik het met pijn en moeite kunnen redden om er te komen en dan ook nog weer de terugweg naar de auto te volbrengen … Het is maar zeer de vraag of ik volgend jaar nog eens een herkansing krijg, bedacht ik me …

En dus besloot ik mijn kuier voort te zetten. “Leven is reizen en de weg is kort”, maar ik had nog een lange weg, of beter gezegd een lang pad te gaan om mijn doel van die dag te bereiken …

Uiteindelijk kreeg ik het prieeltje op de oever van de Freulevijver in de verte in zicht. Even genieten van het uitzicht en dan door naar de andere kant van de vijver om even van mijn welverdiende rust te genieten in het prieeltje …

De Freulevijver is van oorsprong een klein meertje, dat is ontstaan als gevolg van een dijkdoorbraak van het Koningsdiep, een kleine rivier die op enkele honderden meters ten noorden van de vijver stroomt. Jonkvrouw Eritia Lycklama à Nijeholt liet die waterpartij rond 1900 vergroten. Op de oever werden een theekoepel en een botenhuis gebouwd, zodat er gepicknickt en gevaren kon worden. Het theekoepeltje en het botenhuis zijn intussen al lang verdwenen. Wat nog rest is een min of meer natuurlijk prieeltje op de plek waar vroeger de theekoepel stond. Op de bovenstaande foto is het prieeltje zichtbaar boven de houten walbeschoeiïng …

Morgen zal ik hier in het kader van Skywatch Friday wat fraaie weerspiegelingen van dit prachtige plekje tonen. Laat ik alvast zeggen, dat het de lange wandeling en bijna een week lang last van mijn benen weer ruimschoots waard was …