Het regent regenbogen de laatste dagen. Deze verscheen gistermiddag op het moment dat ik over De Mersken rijdend weer eens onderweg was naar het Weinterper Skar …
Een stukje verderop wist ik hem op een wat fotogenieker plekje vast te leggen …
Maandag heb ik hier al even laten zien, dat ‘vrij wandelen’ momenteel niet meevalt in het Weinterper Skar. Toch heb ik het er op die mooie maandagmiddag op gewaagd om de zuidkant van het Weinterper Skar even in te trekken …
Er wordt intussen niet meer alleen aan de weg gewerkt, maar ook aan de aanleg van het nieuwe pad, dat binnenkort als alternatief voor de Nije Heawei gaat dienen. Tot aan het hek was daar weinig van te merken …
Om een pad door de heide te banen, wordt er een strook heide geplagd. Die toplaag wordt met een rupskraan afgegraven en met behulp van een tractor met dumper afgevoerd om elders in het gebied opnieuw te worden gebruikt …
Precies ter hoogte van we werkzaamheden ligt al enige jaren een omgevallen boomstam, die kon mooi als zitplaats dienen om het werk eens rustig te aanschouwen. Door biesgras en spinnenwebben had ik een mooi zicht op de kraan …
Intussen bleef de tractorbestuurder af en aanrijden om zijn vrachtjes te halen en elders weer te lossen …
Nadat deze zware jongen opnieuw was gepasseerd, kon ik de volle breedte van het pad benutten om terug te lopen. Het eerste stuk ging prima, maar eenmaal bijna weer bij de Nije Heawei en op het laatste stuk van die weg naar de auto was het weer een glibberpartij …
Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …
Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …
wEen uurtje nadat ik de reeën die ik hier gisteren toonde achter me had gelaten, zag ik in de buurt van Earnewâld een grote zilverreiger parmantig door het land stappen …
Meestal gaan ze er wiekslags vandoor zodra ze ook maar op grote afstand een auto zien stoppen, maar tot mijn verwondering trok dit exemplaar zich er niets van aan dat ik ons Golfje rustig in de berm liet uitrollen …
Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leek hij het echter toch welletjes te vinden, want door weg te duiken in de slootkant, probeerde hij aan mijn camera te ontkomen …
Dat liet ik op mijn beurt echter niet over mijn kant gaan …
“Zodra het maïs van het land is, komen de reeën weer in het zicht,” aldus een oude zegswijze van Geert. Dat bleek ook onlangs tijdens een ritje in de buurt van Oudega (Sm.) weer. Op de eerste foto zijn ze nauwelijks zichtbaar, maar er stonden toch echt twee reeën aan de achterzijde van het maïsland aan de bosrand …
Gelukkig beschikt mijn camera over een sterke zoomfunctie, zodat ik de beide ranke dieren toch nog in hun volle glorie kan tonen …
Op ruime afstand hebben we bijna een kwartier achtereen min of meer we oog in oog gestaan …
Vanwege de zachte zuidelijke wind zullen ze me waarschijnlijk meer geroken hebben dan dat ze me zagen, maar een bedreiging vormde ik duidelijk niet …