Ongeveer halverwege de Hooidamsbrug en het dorp Oudega staat een Amerikaanse windmotor …
Toen ik daar onlangs na mijn bezoekje aan de Headammen langs kwam, stond hij zo mooi afgetekend in het zonnige tegenlicht, dat ik de auto nog maar even in de berm heb gezet om er weer eens een paar foto’s van te maken …
Zoals wel vaker voorkomt, kon ik weer niet kiezen, dat mag u dus zelf doen … 🙂
Het begon allemaal toen ik in februari van dit jaar tijdens een ritje op de Peelrug tussen Wijnjewoude en Donkerbroek op een enorme bouwput stuitte. Hier werd gewerkt aan een tunnel onder de deels nieuw aan te leggen N381 van Drachten naar de Drentse grens. Ik besloot er wat foto’s te maken, en daarna kwam van het één het ander …
In de periode tot de bouwvak was ik wekelijks een keer of drie bij die bouwplaats te vinden, want ik raakte “hielendal yn’e besnijing fan al dat wurk”. Vrij vertaald: ik raakte volledig in de ban van al het werk dat daar werd verzet. Omdat het meeste grote werk voor de bouwvak was afgerond, dreigde ik nadien zowaar weg te zakken in het welbekende zwarte gat. Maar ja, ik had het daar dan ook goed voor elkaar: elke dag viel er wel wat te beleven en te fotograferen en ik had op verschillende plaatsen rond de bouwput een provisorisch zitplekje gevonden of gemaakt …
Gistermiddag ben ik er weer eens langs gereden. 10 maanden en ca 1.700 foto’s later is dit het beeld. Het is nauwelijks meer voor te stellen dat de eerste en de tweede vanaf hetzelfde plekje zijn gemaakt …
Er moeten nog wat puntjes op de ‘i’ worden gezet, maar het ziet er op hoofdlijnen allemaal keurig uit. Het lijkt er op dat er een misrekening is gemaakt met het hek dat fietsers en auto’s van elkaar moet scheiden, want aan beide uiteinden is tijdelijk hekwerk geplaatst. Waar ik me verder over verwonderde, is dat er een lange rij boomstronken in de smalle groene berm naast het fietspad zijn gelegd. Terwijl die berm toch bedoeld is om dieren een gelegenheid te bieden om de N381 ter plekke veilig over te steken …
Om die oversteek voor dieren aanlokkelijker te maken, zou er naar ik had begrepen geen verlichting in de tunnel komen, terwijl er nu toch ledverlichting boven die smalle groen berm is aangebracht …
Aan de noordoostkant zijn parallel aan de tunnel grastegels gelegd, zodat het technische gedeelte van de tunnel bereikbaar is voor onderhoud en zo nodig het verhelpen van storingen …
Ook daar boven moeten nog een paar losse eindjes worden weggewerkt …
Tja, en toen ik toch boven was, heb ik ook nog maar even een paar foto’s gemaakt van het dubbele asfaltlint, dat het eerste deel van de weg van Drachten naar Drenthe een stuk veiliger maakt …
Op de bovenstaande foto is in de verte de brug over de Opsterlandse Compagnonsvaart te zien. En als je ter plekke niet bekend bent, heb je als automobilist geen idee dat je hier op de onderstaande foto in zuidelijke richting de Peelrug kruist …
Op de laatste open eindjes en op de vraag waarom die de boomstronken in de berm van de tunnel liggen hoop ik volgend jaar nog eens terug te komen. Voorlopig zet ik hier een punt achter de bouw aan de Peelrug. Ik heb het met veel plezier allemaal gevolgd en in beeld gebracht.
Op deze winderige en natte zondag even een paar foto’s die ik heb gemaakt op die mooie, zonnige vrijdag de 13e november, die in Parijs zo inktzwart eindigde …
Dit hek met daarop het logo van de Friese vereniging voor natuurbescherming It Fryske Gea, staat aan de rand van het natuurgebied de Noarderkrite tussen Smalle Ee en De Veenhoop …
Achter dat hek staat de windmotor De Veenhoop. Dit is één van de grootste maalvaardige Amerikaanse windmotoren in Fryslân, hij heeft een windrad van 30 bladen en een diameter van 11 meter …
Zoals beloofd, laat ik vandaag nog enkele van de boombeelden zien, die onlangs in het bos tussen Heidehuizen en Olterterp in het kader van een zogenaamde Landgoeddag zijn gemaakt door een aantal woodcarvers, kunstenaars die hun werk maken m.b.v. kettingzagen …
Naar aanleiding van het eerste logje over de “Beelden in het bos” voerde Geert een linkje aan van een artikel in de plaatselijke krant “De Woudklank”: “Monumentale bomen Olterterp vertellen voortaan Friese sagen en legenden“. In dit artikel wordt het verhaal achter deze boomsculpturen helemaal uit de doeken gedaan …
Frank van den Hoven heeft in een aantal reacties op “Beelden in het bos” diverse vragen beantwoordt, die door andere lezers werden gesteld. Dat kwam mij eerlijk gezegd wel goed uit, want mijn week stond na afloop van de mooie, maar wat al te lange wandeling naar en langs deze sculpturen vrijwel geheel in het teken van de MS. Dank daarvoor derhalve, Frank! Kortom wie donderdag een vraag had gesteld, kan intussen wellicht een antwoord vinden in een reactie van Frank …
In totaal zijn er tien bomen bewerkt door de houtzagers. dat betekent dat ik er toch een paar gemist heb. Ik sluit af met een kleine houtsculptuur in één van de bomen op een eilandje in de vijver …
Om ook de resterende beelden nog op de foto te zetten, zou ik eigenlijk nog eens terug moeten gaan. Ik vrees echter dat dat er in elk geval voorlopig niet van zal komen. Afgelopen week heb ik me weer eens gerealiseerd, dat ik me toch echt wat moet inhouden met mijn fotokuiers, maar daar kom ik eerdaags nog wel eens in een logje op terug …
Eenmaal op de oever van het bosmeertje aangekomen, kreeg ik al snel de eerste sculpturen in het vizier …
Dichterbij gekomen blijkt de eerste sculptuur een weergave te zijn van ‘Het vrouwtje van Stavoren‘ …
Voordat ik verder ga, werp ik nog even een blik achterom, want de zonnige oever en het meertje liggen er prachtig bij …
Dan vervolg ik mijn weg naar het tweede boombeeld …
De kunstenaar lijkt Sjoerd te heten, wie de man met de stok en de lantaarn is, weet ik eerlijk gezegd niet …
– wordt vervolgd, morgen met een blik over het spiegelende bosmeertje en zaterdag met nog wat boombeelden –
We zouden ons vorig weekend ongetwijfeld ook bij minder mooi weer prima vermaakt hebben op ‘de Merelhof’, maar het zonnige najaarsweer vormde hier toch wel het toefje slagroom op de taart …
De oprijlaan van ‘de Merelhof’ ziet er mooi uit met de beginnende herfstkleuren in het najaarszonnetje …
De lijsterbessen vinden gretig aftrek bij diverse vogels, en ook vliegjes lijken er niet vies van te zijn …
Het goed geoutilleerde huis ‘de Schaapskooi’ badend in het toen nog gerieflijke najaarszonnetje te midden van de beginnende herfsttinten …
Zoals hier gisteren al te zien was, trok Tijmen na aankomst bij de hunebedden meteen een sprintje om als eerste hunebed D53 te beklimmen …
Hij zat dan ook al snel fier als een vorst op zijn troon …
Bij die aanblik van zijn grote broer bovenop het hunebed kon Pepijn natuurlijk niet achterblijven, zo goed en zo kwaad als het ging worstelde hij zich naar boven …
Met een beetje hulp verplaatste hij zich vervolgens van de ene zwerfkei naar de andere …
Het duurde dan ook niet lang …
Toen zat ook Pepijn trots op zijn rots …
Omdat zijn eigen camera nog steeds een lege batterij had, vroeg Tijmen vlak voordat we de hunebedden achter ons lieten, of hij met mijn camera nog even een groepsfoto mocht maken. Dat leek me een prima afsluiting van ons bezoek aan de hunebedden …
Afanja's Weblog 