Vorige week dinsdag was er in opdracht van Staatsbosbeheer iemand bezig met het inventariseren van de vegetatie in het blauwgraslandje aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Nadat ik een praatje met de man had aangeknoopt, begon hij enthousiast te vertellen over de veelheid aan bijzondere planten die hij al had aangetroffen, maar hij was vooral ook gecharmeerd van de schoonheid en de rust die het gebied ademt …
Die rust was op dat moment overigens maar betrekkelijk, want pakweg 400 meter verderop werd net een perceel land gemaaid, ook daar werd geïnventariseerd …
Het was onmogelijk om ze allemaal tegelijk op de foto te krijgen, maar ik telde op dat moment zeker 13 ooievaars, die kennelijk bezig waren met de inventarisatie van kikkers en andere smakelijke hapjes …
Met het warme en broeierige weer van woensdag en donderdag komt er van echte fotokuiertjes niets terecht, want dan willen mijn benen me maar amper dragen. Op dergelijke dagen huldig ik bij voorkeur het motto ‘auto in, airco aan’. Een rustig rit over de Friese plattelandswegen levert met een beetje geluk ook wel een paar aardige plaatjes op, zoals de pootje badende pinken of de foto’s van de dreigende wolkenpartijen …
Met het oog op Skywatch Friday heb ik donderdagmiddag een tochtje gemaakt in de omgeving van Oudega en Earnewâld. Omdat ik toch in de buurt was, besloot ik tegen drieën even naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder te rijden. Dat is een prima plekje om even wat te drinken en je hebt er een mooi weids uitzicht over het polderland en de lucht erboven. Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Eerst maar even een paar foto’s vanuit de auto maken, bedacht ik me, en daarna maar even een ander parkeerplekje zoeken dan normaal …
Enkele minuten later liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan, en dat werd al snel bevestigd door een fotograaf, die intussen ook in alle rust uit zijn auto was gestapt en in sluipgang naderbij was gekomen …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan komt, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring …
Terwijl de andere (professionele) fotograaf zijn camera met een joekel van een zoomlens op het statief zette en de draadontspanner aanbracht, maakte ik nog even wat videoshots van de heilige ibis. Het filmpje is zoals gebruikelijk in HD-kwaliteit opgenomen en kan dus op volledig scherm worden afgespeeld voor het mooiste resultaat …
In de vogelkijkhut hebben de andere fotograaf en ik nog wat zitten praten en fotograferen. Eén van de foto’s die hij van de heilige ibis heeft gemaakt, staat intussen op zijn website Photo Marcello Romeo onder het hoofdstuk “Recent”. En als je die foto dan vergelijkt met de mijne, dan verraden vakmanschap en materiaal toch wel wat de beste foto is. De ontmoeting met de heilige ibis en de kans om hem te fotograferen was er voor mij echter zeker niet minder om. 🙂
Het was een mooie middag om eens even lekker uit te waaien bij de Leijen. Terwijl ik bij Doktersheide door het rietland naar het prieeltje aan de oever van het meertje liep, zag ik dat er een scholekster op het dak van het prieeltje stond …
Bij het prieeltje aangekomen was de vogel gevlogen, en dus kon ik in alle rust een tijdje lekker tegen de balustrade hangend van het uitzicht genieten. Juist op dat moment dreven er even wat wolken voor de zon langs …
Toen de zon even later weer scheen, werd ik verrast door een fuut die vlak voor het prieeltje langs zwom …
Blijkbaar werd deze fraaie watervogel op zijn beurt verrast door mijn aanwezigheid, want zodra hij de klik van mijn camera had gehoord, zwom hij terug in de richting waar hij vandaan was gekomen …
Korte tijd later kwam er vanuit de rietkraag een eend tevoorschijn die even een ommetje maakte …
Met deze foto’s was mijn missie in feite al geslaagd, daarom ben ik vervolgens lekker met de voeten vlak boven het water bengelend op de steiger gaan zitten …
Gewoon even een tijdje lekker in zon en wind genieten van het uitzicht over de watervlakte, en van de aanblik van de waterlelies en helaas wat voorbij drijvend afval vlak voor me. Maar ja, het is ook zo moeilijk om zo’n plastic zakje mee te nemen naar huis en daar in de afvalemmer te gooien … 😦
Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant.
In De Deelen broeden elk jaar vele honderden ganzen. Na de broedtijd waggelen de ganzen met hun jonge kroost bij voorkeur over de omringende weilanden en akkers om zich te voeden met het eiwitrijke gras en jonge maïsplantjes. Om dat te voorkomen werd er in voorgaande jaren in het voorjaar tijdelijk een afrastering rond een deel van het natuurgebied gezet, zodat de ganzen hun kostje in De Deelen bijeen moesten scharrelen …
Omdat dit onvoldoende resultaat opleverde, zijn in het afgelopen voorjaar zoveel mogelijk ganzeneieren stuk geprikt, zodat de aanwas van de ganzenpopulatie tot staan wordt gebracht. Over de resultaten van deze actie heb ik nog niets gelezen, maar tijdens mijn fotokuier van maandagmiddag heb ik er geen gans gezien. Intussen lijkt zich echter wel een ander probleem aan te dienen in De Deelen …
De afgelopen jaren is het regelmatig voorgekomen, dat ik tijdens een kuier in het gebied een konijntje op mijn pad aantrof, nu eens een bruin getint exemplaar, dan weer een zwarte …
Zoveel als maandagmiddag heb ik er echter niet eerder gezien, volgens mij zaten er meer konijnen dan ganzen in De Deelen, want ganzen heb ik er niet gezien maandag …
Wel trof ik op de terugweg naast het pas in een bosachtig gedeelte een drietal eieren aan. Het zouden ganzeneieren kunnen zijn, geprikt zijn ze in elk geval niet …
Ik vervolgde mijn weg terug naar de auto over het vlonderpad dat door het moerassige rietland loopt …
Bij de parkeerplaats lag een zwart konijntje in de beschutting van een rietkraag lekker te zonnen …
Helemaal aan het eind van mijn wandeling zat nog een konijntje onder de picknicktafel. Omdat ik mijn zinnen erop had gezet om daar even te rusten voordat ik huiswaarts zou keren, moest hij zijn heil even elders zoeken …
Terwijl ik aan de oever van het petgat wat zat te mijmeren aan de picknicktafel, heb ik eens even geteld hoeveel konijnen ik had gezien. Ik ben uitgekomen op negen stuks … het is bij de wilde konijnen af …
Na de fotokuier in De Deelen van gistermiddag is het op een bewolkte dag als vandaag goed rusten, daarom laat ik vandaag alleen wat foto’s zien die ik gistermiddag heb gemaakt bij het tweede bankje, dat midden in De Deelen bij de ‘hoofdbrug’ staat. Door hier te klikken kun je op Google Maps zien waar die hoofdbrug precies is …
Op de foto hieronder is nog net het bankje te zien, Het pad leidt naar de noordkant van het natuurgebied. Hoewel het ook daar zeker mooi is, ben ik er al een jaar of zeven niet meer geweest, want dat ligt helaas buiten mijn wandelbereik …
Vanaf het punt waar de bovenstaande foto is gemaakt, is het een meter of tien lopen naar het bruggetje op de foto hieronder …
Vanaf het bruggetje op de bovenstaande foto heb je een fraai uitzicht over de petgaten aan de noordkant van de De Deelen …
Vanaf datzelfde bruggetje heb ik in zuidwestelijke richting nog een foto genomen van de ‘hoofdbrug’ …
Ik sluit af met een foto van een kwikstaartje, dat geruime tijd op zijn kenmerkende wijze over de brug heen en weer wipte …
Afanja's Weblog 