De tropische 30 graden lijken we hier vandaag niet te halen …
Maar ook bij een maximumtemperatuur van ruim 27 graden luidt het devies “Kalm aan, dan breekt ’t lijntje niet …”
Op de plaats rust en ter plekke in een idyllische omgeving wat herkauwen, is zo gek nog niet op zo’n dag …
Een paar zonnige dagen maken nog geen zomer, zoveel is duidelijk …
Na een week met veel zon en aangename temperaturen zijn we weer terug bij waar we eind mei waren gebleven …
Het is op deze 9e juni opnieuw grijs en met 13 graden op de thermometer is het ook weer akelig kil voor de tijd van het jaar …
Deze fotoserie van een koppel pinken, die op 30 mei in de Jan Durkspolder aan de waterkant liepen te grazen, zou vandaag gemaakt kunnen zijn …
Het leverde mooie, bijna perfecte weerspiegelingen op. Alleen de over het sompige veenland lopende vee veroorzaakte wat kleine rimpelingen …
En ook hier hangt het lekkerste hapje zo te zien weer net buiten bereik …
Toen ik afgelopen week hoorde van het reekalfje en de andere dieren die bij Westergeest het slachtoffer werden van de maaimachine, moest ik onwillekeurig terugdenken aan een gebeurtenis van precies zeven jaar geleden …
Op 2 juni 2006 besloot ik tijdens een fotokuier in het Weinterper Skar eerst even op zoek te gaan naar vlinders in een stuk hooiland, voordat ik naar mijn favoriete bankje bij de dobbe zou gaan …
Ik had nog maar enkele stappen in het lange gras gezet, toen ik plotseling vlak voor me in het gras een donkere schim zag liggen. Even verstijfde ik van schrik, omdat ik in eerste instantie dacht dat het een hond was. Dat bleek echter geenszins het geval te zijn, voor me lag een klein reekalfje …
Terwijl ik op veilige afstand wat foto’s maakte om het diertje niet verder te verontrusten, bleef het kwetsbare beestje roerloos liggen. Daarna ben ik geruisloos op mijn schreden teruggekeerd, zonder nog op zoek te gaan naar vlinders …
Op weg naar het bankje bij de dobbe liep ik een andere fotograaf tegen het lijf, die zich later zou ontpoppen als Heidehipper alias Geert van Geert Sines. Hij wist me gerust te stellen, het reekalfje zou ongetwijfeld later op de dag weer door zijn moeder worden opgepikt, aldus Geert …
Voor mij was het een onvergetelijk moment, dat op dezelfde hoogte staat als de eerste keer dat ik poollicht zag. 🙂
Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …
Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …
Tot nu toe is het voorjaar tamelijk droog verlopen, in ons tuintje is vanaf begin maart t/m vandaag niet meer dan zo’n 54 neerslag gevallen. Daar lijkt dit weekend eindelijk wat verandering in te komen …
Persoonlijk ben ik daar wat minder gelukkig mee, want ik ben niet zo’n liefhebber van natte fotokuiertjes, maar voor de natuur is het goed nieuws. En dat zal ook het geval zijn voor deze huisjesslak, neem ik aan …
Voordat hij de grote wijde wereld in kon trekken, moest hij eerst een grote kloof zien te overwinnen door vanaf de regenpijp over te steken naar een bloempot, die op de regenton staat …
Zoals te doen gebruikelijk bij slakken, nam ook dit exemplaar alle tijd om van hot naar her te komen. Het was dan ook een gewillige prooi voor mijn macrolens zo aan het begin van het macroseizoen …
Hij had nog een lange reis te gaan, voordat hij via de bloempot en de regenton uiteindelijk op de begane grond terecht zou komen. Dat heb ik maar niet afgewacht, daarvoor werd het me na enige tijd toch echt te nat …
Gistermiddag zag ik in de buurt van Hemrik de eerste koeien in de wei staan …
Daar moest de auto natuurlijk wel even voor aan de kant, want de aanblik van de eerste koeien in de wei geeft me altijd weer een feestelijk gevoel …
Ze completeren het Friese landschap, ook als ze in een van de weinige Friese weilanden lopen die op een kleine heuvelrug liggen …
De bolling in het landschap geeft in combinatie met het lage camerastandpunt wel een bijzonder beeld van de grazende koeien …
Vanaf ooghoogte valt de lichte bolling in het landschap een stuk minder op …
Ik viel blijkbaar wel op, want even stond ik oog in oog met een koe met een mooie krullenbol op haar kop …
Ze begon spontaan een showtje voor me op te voeren …
Eerst even wat rekken en strekken …
Snel even wat poetswerk doen in het kader van de voorjaarsschoonmaak …
En dan maar rustig weer verder met het dagelijks werk: melk maken … 🙂
Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …
Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …
Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …
Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …
De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …
Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …
Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …
Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!
Afanja's Weblog 