Het eerste sneeuwklokje in de tuin heb ik dit jaar al op 6 februari gefotografeerd, dat raakte een dag later ondergesneeuwd en daarmee was het beste er wel af. Sinds de sneeuw is verdwenen en de temperatuur een sprong omhoog maakte, verschenen er vorige week in rap tempo meer sneeuwklokjes …
Het liefst gluur ik even onder de plooirokjes van de bevallige bloemetjes, want daar zijn ze vaak het mooist. Dat wordt er met het verstrijken van de jaren echter niet makkelijker op. De bloemetjes lijken steeds lager boven de grond te staan, terwijl mijn flexibiliteit er niet groter op wordt. Daar komt nog bij dat de camera ook nog wat ruimte tussen aarde en bloem moet hebben. Op zo’n moment ben ik toch wel weer blij met de oneffenheden in onze tuin …
Behalve de solistische exemplaren, die her en der zijn opgedoken, staan er ook een paar groepjes sneeuwklokjes in de tuin. Het valt niet altijd mee om ze mooi samen om de foto te krijgen, maar de onderstaande foto vind ik in dat opzicht wel geslaagd …
Er zat niets anders op dan mijn tocht naar achteren maar gewoon voort te zetten. Misschien zou ik verderop een droog plekje kunnen vinden waar ik even zou kunnen gaan zitten. En dus ging ik tussen de twee massieve torens door om over het lange rechte pad naar achteren te lopen …
Af en toe draai ik me even om, zodat ik de hoge, op Inca-tempels lijkende tempels van beide kanten in beeld kan nemen. Zo vaak ligt er geen fotogenieke laag sneeuw, dus dat moet weer even goed worden gedocumenteerd …
Vanuit de richting van de Headamsbrug naderden af en toe groepjes schaatsers. Waar zij precies waren opgestapt werd me niet helemaal duidelijk. Wel moesten ze om verder te kunnen schaatsen richting Earnewâld een stuk klunen. Voor wie behoefte had aan een warme versnapering stond er een koek en zopie …
Zonder dat het over hem hadden gehad, hielden Jetske en ik hem enige tijd later allebei een tijdje in de zoeker, want was hij geconcentreerd bezig …
Oud en jong gaf acte de présence, de één met een muts, de ander heel verstandig met een helm. Junior had de slag al goed te pakken op zijn moderne houtjes. Die is een volgende keer aan zijn eerste noren toe …
“Het liefst staat de struikveronica op een beschutte plek in een koele omgeving,” zo lees ik. Wel, met een gemiddelde temperatuur van -1.9 °C deze week, is dat wel aardig gelukt …
In de volgende alinea lees ik: “De struikveronica is groenblijvend, maar in beginsel niet winterhard. Gelukkig kan ze niet al te strenge winters prima overleven. Bij flinke vorst (meer dan -10 °C) heeft de plant wel bescherming nodig.” Kouder dan -8,2 °C is het hier deze week nog niet geweest. Dus eh … ik weet niet of ik dit weekend nog wel op de schaats kom, maar onze Hebe zal de winter wel overleven … 😉
Het sneeuwklokje is een ondergesneeuwd klokje geworden …
Het pakte anders uit. Minuscule sneeuwvlokjes flitsten in volle vaart horizontaal voorbij aan de eveneens vrijwel horizontaal uitgestrekte katjes …
Afanja's Weblog 