Terwijl we ons klaar maakten om terug te lopen naar de auto, ontdekte één van ons beiden hoog in de lucht een drietal vogels. Omdat ze zo hoog vlogen, dachten we – ook gezien de locatie – in eerste instantie aan ooievaars …
Pas toen ik maximaal inzoomde kon ik zien dat het lepelaars waren. Geen alledaags trio in deze omgeving, maar het was een prachtig comité van uitgeleide om de dag mee af te sluiten …
Zondagochtend heb ik weer eens een ritje naar de Jan Durkspolder gemaakt. Tot een week of zes geleden zat ik daar graag eens even in de grote vogelkijkhut. Tegenwoordig bekijk ik de wereld vanuit mijn mobiele kijkhut, en die stond zondag goed opgesteld. Al snel zag ik een bruine kiekendief over de oever van de plas zweven …
Het leverde blijkbaar niet direct iets op, want na enige tijd maakte hij zich op voor een tweede rondvlucht. Dat had hij beter niet kunnen doen …
Zodra de kiekendief tijdens deze tweede ronde te dicht bij het nest van een kievitenpaar kwam, kreeg hij een kievit achter zich aan. Maak nooit een kievit kwaad, want dat is een lastige tegenstander. Achterna gezeten door de kievit verdween de kiekendief dan ook al snel uit zicht …
Daarna keerde de rust terug in de Jan Durkspolder. Terwijl ik huiswaarts reed, bleven de vogelkijkhut en de op oude fundamenten van een boerderij gebouwde uitkijktoren ‘Romsicht’ in alle rust staan waar ze stonden …
Tegen beter weten in had ik stiekem gehoopt, dat ik over anderhalve week weer naar de kapper zou mogen, maar daar heeft onze Premier in Crisistijd voorlopig opnieuw een streep door gehaald. De situatie in de ziekenhuizen en dan met name op de IC’s stabiliseert zich gelukkig verder. Er is intussen een luchtbrug opgezet om nog meer patiënten vanuit het zuiden over te brengen naar ziekenhuizen in het noorden. Daarmee moet er overal in het land weer ruimte ontstaan voor de reguliere zorg …
Om te voorkomen dat de ziekenhuizen opnieuw overspoeld worden door coronapatiënten worden de maatregelen slechts heel voorzichtig stapje voor stapje afgebouwd. Het begint her en der in de maatschappij echter steeds meer te schuren. De afweging van zorgbelang vs economische belangen gaat steeds zwaarder wegen. Maar zo lang er nog dag en nacht overal in ons land op IC’s zo hard gevochten wordt voor mensenlevens, zal de economie toch nog even moeten wachten …
Vandaag hoop ik een privé-excursie te krijgen op een plekje waar ik mijn hart op kan halen met bloesem, insecten, vogels en wie weet wat nog meer voor moois. Waarschuwingsborden of -plakkaten hoop ik er niet aan te treffen, want die ken ik intussen wel. Waar ik tegenwoordig ook een kuier maak, of het nu in de Ecokathedraal is of in het Weinterper Skar, je kunt er niet meer omheen …
Voorlopig zullen we ons allemaal nog aan de maatregelen moeten houden, want we zijn nog lang niet van COVID-19 verlost. Integendeel, als we niet oppassen, zou het tegen het eind van dit jaar nog wel eens veel erger kunnen worden. Om de situatie beheersbaar te houden hebben we geen alternatief dan heel voorzichtig te zijn tot er een vaccin is. Laten we er om te beginnen met zijn allen voor zorgen dat ook al die zorgverleners op IC’s en corona-afdelingen binnenkort weer eens een paar dagen tot rust kunnen komen.
Tot slot: pas op jezelf en elkaar de komende tijd. Blijf gezond!
Het bezoek van mijn fotomaatje en mij aan een prachtig plas-drasland te midden van een breed scala aan vogels heeft niet alleen op dat moment een paar uur plezier opgeleverd. Ik heb er intussen ook ruim een week met veel plezier over kunnen bloggen. In dit laatste deel eerst de kleinste en de grootste vogel van de dag naast elkaar: de kwikstaart (boumantsje wipsturt) en de door grutto’s omringde knobbelzwanen (knobbelswan) …
Na enige tijd besloot ik vanaf het uitkijkplatform, dat in een hoek van het gebied staat, een paar overzichtsfoto’s te maken. Die foto’s zijn wel gelukt, alleen mijn timing bleek niet echt heel gelukkig te zijn …
Uitgerekend op dat moment verscheen er voor het eerst en voor het laatst die dag een tureluur (tjirk) binnen bereik van onze camera’s. Vanaf mijn verhoogde positie lukte het niet om hem netjes in beeld te kunnen brengen. Meer dan twee gecropte foto’s waarop hij in de verte heen en weer trippelt en eentje waarop hij wegvliegt, zat er voor mij niet in …
Op zo’n moment is het mooi dat je met z’n tweeën bent. Jetske was (toevallig?) net voordien op de juiste plek in de berm gaan zitten, waardoor zij wel een mooi serie van de tureluur kon maken. Onder het motto ‘Gedeelde vreugde is dubbele vreugde’ kan ik jullie Jetskes’ serie van harte aanbevelen: ‘De tureluur’ …
De laatste vogel die zich vorige week op voorbeeldige wijze aan ons presenteerde was de skries, bij de meesten beter bekend als de grutto (Limosa limosa). Hier in Fryslân wordt de grutto al geruime tijd Kening van de Greide genoemd, Koning van de Weide. Landelijk kreeg hij in 2015 erkenning, toen werd hij door het publiek uitgeroepen tot onze Nationale Vogel …
Waar hij die verkiezing aan te danken had? Wat mij betreft alleen al omdat het een prachtige vogel is, maar vooral ook omdat ca. 85% van alle grutto’s in Nederland broedt. Ons typische polderlandschap leent zich bij uitstek voor de grutto. Het is alleen zo jammer dat er van dat van oudsher zo typische landschap intussen nog maar zo weinig is overgebleven …
Zelfs hier in Fryslân wordt het de laatste jaren steeds moeilijker om de grutto dicht bij huis nog te kunnen fotograferen. Zo lang ik ertoe in staat ben, zal ik waarschijnlijk elk voorjaar toch weer proberen om hem voor de lens te krijgen …
Voor dit jaar resten me nog twee opdrachten: 1. een wakende grutto op een paal fotograferen – 2. als het even kan, wil ik graag weer eens wat kuikens in beeld vangen. Voor nu sluit ik het hoofdstuk rond de grutto’s af met een foto, waarin onze nationale trots in een karakteristieke pose in het gras staat …
In de voorgaande logjes waren achtereenvolgens de mannelijke en de vrouwelijke kemphaan te zien. Luisterend naar het nauwelijks hoorbare geluid dat hij voortbracht, zou dit volgens ‘Petersons Vogelgids’ best eens een juveniele kemphaan kunnen zijn …
Op iets serieuzere wijze lijkt dat idee steun te krijgen op de website van Vogelbescherming Nederland. Maar het kan net zo goed zijn dat dit een kleurvariatie van de vrouw is. De natuur zit vol verrassingen, zo ook in dit geval …
Kenner van poollicht & natuur Ben van Bokhoven heeft zojuist in een onderstaande reactie laten weten, dat het waarschijnlijk een volwassen mannetje is, waarvan de witte kraag alleen nog niet is volgroeid …
Fotogeniek was deze hoants, zoals de kemphaan in het Fries wordt genoemd, zeker. Zelfs zijn spiegelbeeld werkte voorbeeldig mee. Ik sluit dit drieluik over de kemphaan dan ook met een tevreden gevoel af. Toen ik ze vorig jaar op deze locatie voor het eerst zag, bleven ze een stuk verder weg. Dit is toch net wat bevredigender …
Niet alleen de heer kemphaan liet zich zien, ook mevrouw kemphaan verscheen ten tonele. Samen met de kievit schittert ze al een paar dagen in de header …
Net als de heer kemphaan liet ze zich mooi zien door wat heen en weer te lopen. Het enige verschil was dat de kemphaanhaan uit de pitrussen tevoorschijn kwam, terwijl de hen er uiteindelijk in verdween …
Als ze eenmaal tussen de pitrussen en het droge gras verdwijnt, laat ze mooi zien hoe perfect haar camouflage is. Al snel vind je haar alleen met de nodige moeite terug. Zodra ze even gaat liggen is ze weg …
Afanja's Weblog 