In de Ecokathedraal (2)

Het hek met de niet te missen waarschuwing “BETREDEN OP EIGEN RISICO” aan het begin van de Ecokathedraal zoals dat in het logje van gisteren nog te zien was, is verdwenen. Vanaf de weg betreden we nu meteen het voorportaal van de Ecokathedraal. Hier is de laatste tijd hard gewerkt …

En dan worden we middels een nieuw bord – helaas met een vervelend spelfoutje – toch nog gewaarschuwd voor mogelijke gevaren die op de loer liggen …

Langs een nog niet zo lang geleden gestapelde muur gaan we in de richting van een imposante poort met een driehoekige doorgang …

De Porta Celi – de Hemelpoort – is na vele uren noeste arbeid en volhardend stapelen in 2014 gereed gekomen …

We passeren de Porta Celi en stappen dan eigenlijk pas echt de Ecokathedraal binnen …

– wordt vervolgd –

In de Ecokathedraal (1)

De eerste echte Ecokathedraal ligt in een klein bosperceel even ten noorden van Mildam (gemeente Heerenveen). De Ecokathedraal is bedoeld als een werkplaats waar langdurige processen tussen mens en natuur worden bestudeerd. Door stoeptegels en ander overtollig bouwmateriaal op bijzondere wijze opeen te stapelen kunnen flora en fauna er hun natuurlijke gang gaan. Het project is in de jaren zeventig gestart door filosoof/landschapsarchitect Louis Le Roy (1924-2012) …

De bedoeling is dat het project tot het jaar 3000 blijft duren. Deze tijd is namelijk nodig om de processen te kunnen bestuderen die eindeloos doorgaan. Om de continuïteit te waarborgen is in 2001 de Stichting Tijd opgericht, die ook als doel heeft om vergelijkbare processen te starten in binnen- en buitenland. In 2008 is voor het terrein waarop de eerste Ecokathedraal gebouwd wordt een officieel bestemmingsplan “Ecokathedraal proces” goedgekeurd door Provinciale Staten van Fryslân, wat de weg vrij maakt voor vergelijkbare projecten elders in Nederland. De familie Le Roy heeft de Ecokathedraal onlangs formeel overgedragen aan de Stichting Tijd …

Hoewel ik er al vaak wat over had gelezen, heb ik de Ecokathedraal pas voor het eerst bezocht in november 2002. De gestapelde stenen bouwwerken – variërend van kleine pas gevormde bouwwerkjes tot enorme gestapelde steenformaties die deden denken aan overwoekerde Inca-tempels – maakten meteen een onvergetelijke indruk op me …

Als ik november 2002 en nu naast elkaar zet, dan zijn zowel de hoofdstructuren als sommige details van toen nog steeds duidelijk herkenbaar. Maar er zijn her en der in de Ecokathedraal ook plekken waar de natuur de bouwwerken intussen goeddeels heeft ingekapseld. Waar Louis Le Roy in de eerste jaren iedere steen zelf door zijn handen liet gaan, werkt tegenwoordig een groep vrijwilligers wekelijks aan de verdere uitbreiding en invulling van de Ecokathedraal …

Wat mijn eerste bezoek in 2002 extra bijzonder maakte, was dat ik halverwege mijn tocht door de kathedraal gezelschap kreeg van een prachtig muisgrijze poes. Het dier liep gezellig met me mee en kwam na afloop van de wandeling gezellig bij me op schoot zitten. Sindsdien probeer ik ieder geval één keer per jaar naar de Ecokathedraal te gaan …

De komende tijd publiceer ik hier dagelijks een paar foto’s van mijn laatste zwerftocht langs de gestapelde bouwwerken. Zonder verder veel commentaar, want veel valt er niet te zeggen over al dat stapelwerk. Wil je daaraan voorafgaand meer weten over de filosofie van Louis Le Roy en over de manier waarop hij is begonnen met de bouw van de Ecokatheraal, dan kan ik je de documentaire “Geef Le Roy de tijd”  van Omrop Fryslân aanbevelen. Laat je daarbij niet afschrikken door de Friese commentaarstem, Le Roy doet vooral zelf in onvervalst Hollands het woord.

Klik op de titel om naar de video te gaan:

Geef Le Roy de tijd

– wordt vervolgd –

De Ecokathedraal in herfsttooi

Voordat we de herfsttooi van de Ecokathedraal bekijken, wil ik jullie aan de hand twee foto’s even laten zien hoe de natuur de bouwwerken gestaag verovert. Het begint met hier en daar een plantje, dat zich tussen de stenen of tegels vestigt …





Na verloop van tijd worden de bouwwerken vrijwel helemaal overwoekerd door een keur aan planten, die wortel schieten op en tussen de bouwmaterialen …





De herfstkleuren vallen dit jaar wat tegen in Fryslân, maar in de Ecokathedraal konden we er ondanks het grijze weer nog wat van meepakken …





Natuurlijk moest er even met dat kleurenpalet gespeeld worden …





Dit vind ik nog steeds een van de mooiste plekje in de Ecokathedraal, hier kun je je bijna tussen de Inca bouwwerken wanen …





Ook ditmaal las ik weer even een korte rustpauze in bij de aloude rustplaats. Het viel nog eens mee om hem te vinden, want hij ging schuil onder een bladerdek …





We vervolgen onze weg langs een in verschillende niveaus opgetrokken bouwwerk …





Ook dit jaar lukt het me weer om traditiegetrouw een van de mooiste herfstbladeren te vinden en te kieken …





Als we bijna weer terug zijn bij de Porta Celi, pakken we nog even een laatste ronde mee …




Handgestapeld

“Mij lijkt het heel gevoelig voor de jeugd die het als lego kan gaan zien …” en “Ik dacht hetzelfde idee als Sjoerd, zou de jeugd niet …”, luidden twee reacties n.a.v. het eerste logje over de Ecokathedraal van gisteren. Wel, gelukkig valt dat tot dusverre reuze mee. Er wordt al bijna 30 jaar aan het project gewerkt, en voor zover ik weet, is er nog nooit sprake geweest van vernieling of baldadig gedrag. De enige jongeren die ik er ooit heb getroffen, waren in oktober 2006 zeer serieus bezig met filmopnamen …

Bankjes staan er niet in de Ecokathedraal, het is dan ook geen attractie in de normale zin des woords. De Ecokathedraal is een werkplaats waar Louis le Roy al vanaf 1982 restmateriaal van stratenmakers (zoals stoeptegels, klinkers, stoepranden en betonnen paaltjes) op elkaar stapelt. Zo bouwt hij een Ecokathedraal. Hij metselt niet, maar stapelt. Zo nu en dan wordt er weer nieuw materiaal gestort, waarmee Le Roy aan het werk gaat. Het werk van Le Roy, die inmiddels 86 jaar is, wordt nu voortgezet door een groepje vrijwillgers …

Dat er geen bankjes staan, kan mij er niet van weerhouden om regelmatig even een fotokuiertje te maken in de Ecokathedraal. Er is altijd wel ergens een muurtje waar ik even op kan rusten. Voorzichtig, dat wel, want alle materiaal wordt zonder gebruik van metselspecie met de hand los opgestapeld …

In een artikel “De koning en zijn ecokathedraal” komt Louis le Roy aan het woord:
Stel dat de mensen in de Middeleeuwen, ‘ zegt hij, ‘tijdens hun leven het eindproduct van hun werk wilden zien. Dan zou er nooit een kathedraal gebouwd zijn.’ Le Roy is een professor met de eeltige handen van een bouwvakker. Waarom is hij zo scherp op bouwen zonder technische hulpmiddelen? ‘De mens moet weer leren zijn energie te gebruiken,’ meent hij …

‘Dat noem ik vrije energie. We zoeken ons rot naar olie en gas en gooien menselijke energie weg. In de grote steden barst het van de werklozen. Ik heb decennia lang in mijn eentje aan een ecokathedraal gebouwd en zo zie je dat de mens met zijn vrije energie geweldig kan presteren. Laten we die energie nu eens wereldwijd inzetten, het is een schone energie die nota bene iedereen bezit. Laten we weer menselijke arbeid inzetten en zo de werkloosheid oplossen en een bijdrage leveren aan wat ik een dubbelstad noem, een stad van vrijheid en de echte stad, een plek waar men spelenderwijs kan bouwen. ‘

Ik kom er graag, omdat de Ecokathedraal in ieder seizoen zijn eigen charme en sfeer heeft. In lichamelijk opzicht moet ik nadien steevast de tol betalen voor de inspanning die het klimmen en dalen me kosten, maar dat is het me elke keer weer waard, want ik kom er in mentaal opzicht steeds weer heerlijk opgefrist vandaan …

Morgen zal ik hier wat bouwwerken laten zien, die in de loop der jaren deel zijn gaan uitmaken van de natuur.