Eindelijk hadden we gisteren dan de eerste echt zonnige dag van 2013 te pakken. Het was een uitgelezen dag om een belofte gestand te doen. Nog niet zo lang geleden heb ik me namelijk laten ontvallen, dat ik op een mooie winterdag weer eens een kijkje zou nemen bij de rietsnijders in de rietlanden bij de buurtschap Nederland in de Kop van Overijssel, die een hoofdrol speelden in mijn documentaire “Werk in het Weerribbenriet” …
Toen ik rond 13:00 uur in het rietland aankwam, was rietsnijder Jan al met een rietmaaier aan het werk te midden van het goudgele riet, waarvan de pluimen door het ontbreken van wind slechts zachtjes heen en weer deinden …
Al snel arriveerde zijn partner Klaas met zwaarder materieel op de aanhanger. Nu er eindelijk een eind was gekomen aan het relatief warme en vooral natte weer in december en begin januari kon de tractor met de bredere rietmaaier weer worden ingezet …
Veel tijd om te praten hadden de mannen natuurlijk niet, want er was de laatste weken door het natte weer al meer tijd verloren gegaan dan hen lief was. Ook vorige week hadden ze maar twee dagen in het rietland kunnen werken, ze moeten nu hun slag slaan door optimaal te profiteren van de winterse omstandigheden …
En terwijl de rietsnijder op zijn tractor aan het werk ging, begon zijn trouwe gezel aan zijn eigen rondgang over het rietland …
De rietsnijders zijn blij met de vorst, omdat het hun werk veel makkelijker maakt en het droge weer komt ook de kwaliteit van het riet ten goede. Wat de rietsnijders betreft had het nog wel wat harder mogen vriezen. Meer dan matige vorst hebben we hier in het noorden nog niet gehad, en dat is ook in het rietland merkbaar. Langs de hoger gelegen kanten van een perceel riet werkte het nog het makkelijkst. Daar was de bodem hard en stevig …
Dat het nog steeds niet echt streng heeft gevroren, kon ik even later uit eigen waarneming vaststellen, toen ik naar het midden van één van de percelen liep om ook daar nog even een foto te maken van de rietsnijder met zijn rietmaaier. De bodem van het rietland bestaat hier eigenlijk uit een drijvend vegetatiedek, dat bijeen wordt gehouden door vervlechtende wortelstelsels. Ik voelde deze zogenaamde kragge onder mijn voeten op en neer deinen, terwijl ik er overheen liep, en ik moest oppassen om niet door het brosse ijs heen te trappen. Vlak voordat ik vertrok, kwam de rietmaaier die op de foto hieronder over de kragge rijdt, zelfs even vast te zitten. Dus met die kou valt het nog alleszins mee …
Het vastraken van de rietmaaier was slechts een kleine tegenslag. Veel vervelender was het probleem dat zich voordeed met de rietmaaier op de tractor. Op een bepaald moment zag ik vanaf enige afstand dat Klaas wel erg veel ruigte uit de maaier trok en wegwierp …
Nadat ik de beide rietsnijders enige tijd bij de tractor had zien overleggen, zag ik ze korte tijd later samen al kijkend en speurend over het pas met de tractor gemaaide deel van het rietland lopen. Blijkbaar zochten ze iets …
En dat bleek enige tijd later inderdaad het geval te zijn. Er was een onderdeel van de rietmaaier afgebroken, waardoor er zich opnieuw problemen voordeden, zoals die ook al in de film “Werk in de Weerribben” te zien waren. Veel sneller dan was voorzien werd de tractor met de maaier weer op de aanhanger gereden. Na mijn vertrek zal waarschijnlijk de kleine en oudere rietmaaier in stelling zijn gebracht. Hopelijk is het gisteravond gelukt om een (provisorische) oplossing te vinden voor het probleem, want het zou doodzonde zijn als de tractor uitgerekend in deze winterse toptijd niet meer kan worden gebruikt …
Succes met de oogst verder, mannen. Voor jullie, voor de schaatsliefhebbers en niet te vergeten voor mezelf hoop ik dat dit schone winterweer voorlopig nog een tijdje blijft voortduren. 🙂
