Leeg gestoven stuifzwammen

Ook afgelopen woensdag heb ik weer een ritje gemaakt door de bossen van Olterterp en Heidehuizen. Opnieuw viel het op hoeveel paddenstoelen er langs de paden stonden. Voor vandaag heb ik een groepje stuifzwammen gekozen, die allemaal hun beste tijd al hadden gehad …

Bij ‘de Wynwachter’

Half juni reed ik over de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop, toen ik in de verte een vreemde structuur zag staan. Wat kon dat nou zijn, vroeg ik me af … het leek wel een muziektent …

Niet veel later las ik ergens in de lokale of regionale media dat er op woensdag 1 juli een uitkijktoren geopend zou worden bij de Wide Mûntsegroppe en het nieuwe meer bij Oudega. Halverwege het roemruchte ritje met Jetske, dat onlangs wat te vroeg eindigde met een lege accu, hebben we even een kijkje genomen bij dit nieuwe bouwwerk …

Architect Nynke-Rixt Jukema kreeg voor het ontwerp van deze toren de opdracht mee om een uitkijktoren te ontwerpen die ook als vogelkijkhut kon dienen èn die vanaf het water zichtbaar was als baken. Daarnaast bestond de wens om de uitkijktoren te laten aansluiten op de fietsroutes richting de veerponten bij De Veenhoop en het Gaastereiland in Drachten …

Vanuit die gedachte koos Nynke-Rixt al snel voor het thema ‘skûtsjes’. Het dak van de toren staat symbool voor gestreken (gevouwen) zeilen. De naam ‘Wynwachter’ (‘de Windwachter’) is passend aan de toren. “Ik wilde niet letterlijk een skûtsje op palen zetten, maar wel een bouwkundige vertaling ervan. Wat je ziet is een achthoekige toren die refereert naar de acht windrichtingen van de kompasroos. De wind heb je nodig bij het varen op een skûtsje. Daarnaast zie je de romp en het ‘gevouwen’ dak is het zeil dat typerend is voor skûtsjes.”

Tijdens de werkzaamheden zijn in het gebied oude boomstammen gevonden. Tijdens archeologisch onderzoek kwam naar voren dat de stammen zeker 4.000 tot 6.000 jaar oud moeten zijn. “Aan mij de vraag, ondanks dat de toren al klaar was, het hout in de toren te verwerken,” zegt Jukema. Het was een uitdaging en de ontwerpster wilde het een speciale plek bieden in plaats van er tegenaan te plakken. “We hebben 49 blokjes uit het hout gehaald en hebben daar een telraam van gemaakt. Elk blokje staat voor een eeuw ….”

De naam van de toren is bedacht door Karen Bies, inwoonster van Oudega. De naam ‘Wynwachter’ is een verwijzing naar de acht windrichtingen. De toren houdt de wacht, aan de rand van het dorp en het water. Het is ook een baken voor de schepen …

Ik vind deze mooie uitkijktoren op de rand van land en water een aanwinst voor de gemeente Smallingerland. Ik was er begin oktober voor het eerst, maar het zal vast zeker niet de laatste keer geweest zijn. Dat kan echter nog wel even duren. De ‘Wynwachter’ staat op 500 meter van de weg, zodat ik er alleen op de Joiny naar toe kan. En dan moet je ook nog even een spiraaltrap op. Maar dat is ’t waard. Je kunt er goed zitten en hebt uitzicht naar alle kanten … 👍

Een verrassing bij de brug

Waar de Poostweg overgaat in de Poasen ligt al sinds mensenheugenis vlak voor een bocht naar rechts een oud, smal bruggetje over het Alddjip of Koningsdiep (kaart OpenStreetMaps). Toen ik onlangs vanaf de andere kant vanuit het Weinterper Skar naar huis wilde via de Poasen en Heidehuizen, ontdekte ik dat brug eruit lag. Er zat niets anders op dan maar rechtsomkeert te maken en een stukje om te rijden …

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik het zo af en toe wel aardig vind om eens wat foto’s te maken van bepaalde werkzaamheden die ik langs de weg tegenkom. Daarom ben maandag bewust even vanaf Heidehuizen naar de Poasen gereden. De oude brug wordt momenteel vervangen, er wordt links en rechts een natuurvriendelijke oever en een faunapassage aangelegd …

Werk is soms best interessant om te bekijken en bouwlocaties kunnen ook best aardige foto’s opleveren. Afhankelijk van de situatie en de afstand tot de klus lukt het ook nog wel eens om een praatje te maken over het weer en het werk of zo. Dat zat er in dit geval niet in, maar ook non-verbale communicatie is communicatie …

Toen ik me korte tijd later omdraaide, zag ik dat ik vanuit de berm in de gaten werd gehouden door een klein rood katje. Voorzichtig draaide ik wat verder naar hem toe om een paar foto’s te maken. Dat lukte nog net, maar zodra ik wat voorover boog om hem zachtjes roepend te lokken, verdween hij met een sprintje in het struikgewas in de richting van de tuin van de Poostweg nr. 1 …

Boom, bankje en libel

Maandagmiddag heb ik weer volop geprofiteerd van het mooie nazomerweer met een ritje op de Joiny. Ik was niet de enige die op pad was …

Toen ik langs Heidehuizen reed, besloot ik even een tussenstop te maken bij de kleine vijver. De omgevallen boom lag er nog. Uitkijken over de vijver was er dus nog niet bij, maar er was meer actie dan de vorige keer …

Er zweefden verschillende libellen rond. Het mooist was een grote keizerlibel, die op jacht was langs de struiken en bomen. Pogingen om hem op de foto te krijgen liepen helaas op niets uit, hij was te beweeglijk. Een heidelibel was me beter gezind door regelmatig even naast me op de leuning van het bankje te gaan zitten …

Hoe lekker ik er ook in het zonnetje zat, na een tijdje besloot ik verder te gaan. Ik had me voorgenomen om even bij de werkzaamheden aan de brug in de Poostweg te kijken. Vorige week ontdekte ik dat die is afgesloten …

Met het pontje over

Tijdens het laatste ritje op e-bike en Joiny staken Jetske en ik rond drie uur ’s middags met de fietspont over van de Hooidammen naar De Veenhoop (kaartje fietspont) …

Dat leverde onderweg mooi plaatjes op de van de zeilboten van de nabij gelegen zeilschool De Veenhoop, die van het Grietmansrak naar de Wijde Ee voeren. Het leek wel zomer …

Een roestige vlinder

“Hoe gaat het met u?” vroeg de neuroloog, nadat Aafje en ik afgelopen week in haar kantoor waren gaan zitten voor het jaarlijkse controle-gesprek. Geheel naar waarheid antwoordde ik: “Goed, want ik heb een uitstekende zomer achter de rug …”

We vertelden haar en de MS-verpleegkundige over de Joiny, waarmee ik sinds begin juni al fotograferend door de omgeving fladderde. “Ik kan het aan u zien,” zei ze, “u straalt”. Maar ik vertelde er ook bij, dat al die activiteit zo langzamerhand wel weer zijn tol begon te eisen. De altijd maar voortslepende vermoeidheid is al 22 jaar het grootste probleem dat de MS met zich meebrengt. Verder is vooral de loopafstand in de loop van dit jaar weer wat korter geworden. Ik begin als het ware wat roestig te worden nu de zomer voorbij is …

Over het enige nieuwe verschijnsel waar ik enige tijd geleden plotseling last van kreeg, had ik indertijd al contact gehad met de afd. neurologie. De neuroloog had er steeds geen verklaring voor. Maar een remedie was er waarschijnlijk ook niet tegen. In feite is er nog één middel waarvoor ik met mijn MS in aanmerking kan komen. Maar de kans is groot dat de bijwerkingen groter zijn dan de voordelen ervan. Het leek me beter om daar maar niet aan te beginnen. Ik doe het al 22 jaar met een minimum aan MS-medicatie en dat wil ik graag zo houden. Daar kon de neuroloog zich prima in vinden …

Nu we het koude(re) seizoen in gaan, zal ik mijn activiteiten weer moeten aanpassen. Met regelmatig een ritje op de Joiny is het eerst wel gedaan. Het is tijd om weer aan mijn conditie te gaan werken door virtuele ritjes te maken op de hometrainer. Hopelijk kan ik de spierkracht in mijn benen daarmee ook de komende winter weer wat op peil houden. Ook dat voornemen werd wel weer gewaardeerd …

Nadat alles aan de orde was geweest, konden we het gesprek naar tevredenheid afronden. Roestig of niet, ik kan weer een jaar met MS afvinken en we gaan volle goede moed het 23e jaar tegemoet. Zoekend naar een evenwicht tussen rust en activiteit probeer ik weer een koers uit te stippelen. We zien wel weer waar het schip strandt …

Fijne zondag allemaal.