Kuikentjes, honderden kuikentjes

Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet echt waarom, maar om de een of andere reden schijnen er kuikentjes bij Pasen te horen. De meesten van u hebben intussen wel gezien of gehoord dat het vanwege de aanhoudende droogte dit jaar nog slechter gaat met de kuikens van kievit, grutto andere weidevogels dan in voorgaande jaren. Dat wordt ‘m dus niet dit jaar. Waar het wel heel goed mee gaat, zijn de ganzenkuikens …

1. jonge ganzen

Tijdens een ritje in de buurt van Earnewâld heb ik deze week in de aanloop naar Pasen enkele tientallen van de vele honderden jonge ganzenkuikens die daar rondbanjeren gefotografeerd. Eén ding is duidelijk: grazen kunnen ze meteen als de beste …

Tot slot: een zonnig en vrolijk Paasweekend gewenst!

Skywatch Friday 462

Onder een vriendelijke, bijna melkwitte lucht ben ik gisteren op zoek gegaan naar onze nationale vogel de grutto …

Under a friendly, almost milky-white spring sky, I went looking for our national bird, the black-tailed godwit …

Als gevolg van diverse zaken als milieu- en klimaatverandering, predatie van eieren en een te laag waterpeil ten behoeve van de landbouw gaat de laatste jaren erg slecht met de grutto …

As a result of various issues such as environmental and climate change, predation of eggs and too low water levels for agriculture, the godwit has been doing very badly in recent years …

Dit is één van de weinige stukjes land in de omgeving waar de grutto het nog goed doet. En ik had geluk, ik zag er al snel een paar vliegen. De foto is niet scherp, maar hé … ze staan erop …

This is one of the few pieces of land in the area where the godwit is still doing well. And I was lucky, soon I saw a couple ot them flying by. The photo is not sharp, but hey … they are on it …

Enige tijd later mocht ik er nog één portretteren op een paal – de koning op zijn troon – en tot slot lukte het nog om een foto van een grutto in volle vlucht te maken …

Some time later I was allowed to portray one more on a pole – the king on his throne – and finally I managed to take a picture of a godwit in full flight …

Ik ben blij dat ik weer een paar grutto’s heb kunnen fotograferen, maar ik heb tegelijk met eigen ogen kunnen zien hoe zorgelijk de situatie is voor de grutto en diverse andere weidevogels …

I am glad that I have been able to photograph a few godwits, but at the same time I have seen with my own eyes how worrying the situation is for the godwit and various other meadow birds …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend en Vrolijk Pasen
Wishing you all a wonderful weekend & Happy Easter

Twee maatjes in ’t riet

Vandaag sluit ik deze korte serie over het werk in het rietland af met een aantal foto’s van twee trouwe maatjes. Om te beginnen is daar Rhena, het trouwe maatje van rietsnijder Klaas-Jan. Rhena is duidelijk gewend om een lekker plekje op te zoeken als de baas aan het werk is …

De tweede is mijn fotomaatje Jetske, dochter van een rietsnijder die mij een jaar of tien geleden introduceerde in de wereld van de rietsnijders. Tegen het eind van onze fotosessie nam Jetske de gelegenheid te baat om nog even wat foto’s van Rhena te maken. En als dank voor het gewillig poseren volgde er nog even een fijne kroelsessie …

Bij het zien van dit hoogblonde duo legde Klaas-Jan zijn werk even neer om nog even een paar plaatjes te schieten voor het familiealbum …

Klaas-Jan kamt

Met foto’s kun je veel duidelijk maken. Met video kun je soms nog net wat meer duidelijk maken. Dat is naar mijn idee ook het geval met het kammen van het riet. De fotoserie van gisteren heeft daarvan een aardige indruk gegeven, denk ik. Maar pas in videobeelden zie je hoeveel ruigte er uit ieder bosje riet getrokken wordt. En daarmee krijg je ook een indruk hoe arbeidsintensief die rietteelt is.

Dat het riet snijden Klaas-Jan echt in het bloed zit, kun je naar mijn idee mooi zien tegen het eind van de video. Met vaardige hand maakt hij de onderkant van het dikke bos riet zo vlak mogelijk. En dan moet al dat riet later in de schuur nog worden verwerkt tot bossen met een exacte omvang van 46 cm. Over arbeidsintensief gesproken …

– wordt vervolgd –

Het riet wordt gekamd

Gisteren vertelde ik dat Jetske en ik op het werkterrein van de rietsnijders aankwamen tijdens hun lunchpauze. Erg lang duurt zo’n pauze van de rietsnijders over het algemeen niet. Ook in dit geval togen de mannen al snel weer aan het werk, want zeker op een mooie, werkzame dag als deze moeten er meters gemaakt worden om de oogst binnen te halen …

En ja, eerlijk is eerlijk, het ziet er op zo’n mooie dag allemaal knap idyllisch uit. Maar vergis je niet, het werk van de rietsnijder is zwaar werk. Dat geldt ook voor het kammen van het riet. Hierbij haalt de rietsnijder m.b.v. een kammachine de ruigte, het natuurlijk afval, uit het riet. Ik heb dat al eens mogen proberen, en daarbij werd me al snel duidelijk dat die machine bij elk bosje zijn best doet om je over die scherpe tanden te trekken …

– wordt vervolgd –

Lunchtijd in het rietland

Jetske leidde me deels over onverharde wegen zo ongeveer naar het hart van De Weerribben tussen de dorpjes Nederland en Kalenberg. Daar ligt omgeven door bosschages een stuk rietland dat gepacht wordt door Klaas-Jan, een aangetrouwde neef van Jetske …

Het was duidelijk dat de rietsnijders het maaiwerk al achter de rug hadden. Het gemaaide riet stond in schoven lekker in zon en wind te drogen. De rietsnijders zelf waren echter niet te zien …

Een blik op het horloge leerde dat ’t op dat moment tegen twaalven liep. Dat betekent ook in het rietland meestal lunchtijd. En zo was het ook die dag, want vrijwel gelijktijdig met ons kwam één der rietsnijders het land op met de lunch. Een schreeuw over het rietland was genoeg om de andere mannen tevoorschijn te laten komen …

Terwijl de rietsnijders zich met hun vismaaltijd terugtrokken in de keet, nestelden Jetske en ik ons met ons broodje in de zon. Het duurde niet lang of Rhena, de hond van één van de rietsnijders, kwam gezellig bij ons liggen …

– wordt vervolgd –

Ecokathedrale fotokuier 10

De symbiose van cultuur en natuur in de Ecokathedraal liet zich tijdens deze kuier in oktober 2011 weer mooi zien. Tussen de diverse gestapelde bouwwerken, die goeddeels schuil gingen onder een dik bladerdak nipte een spin aan wat waterdruppeltjes en dartelden vlinders van hot naar her tussen de vele bloemen van de in het oog springende springbalsemien.

Het gevolg is dat ’t verslag van deze fotokuier wat aan de lange kant is geworden, want ik wil natuurlijk weer zoveel mogelijk van al dat moois laten zien. Afijn, zie maar even, voortijdig stoppen kan altijd … 🙂

Volgende week zondag deel 11.