Het lege pindakaaspotje hangt er al enige tijd nutteloos bij, maar bij het insectenhotel is het af en toe een drukte van belang …
Regelmatig meldt zich een nieuwe gast om in te checken …
Maar er zijn ook gasten die – al dan niet tijdelijk – uitchecken …
En zo af en toe meldt zich een vreemde en minder geliefde gast …
Hoe verdrietig de aanleiding vaak ook is, naar mate de jaren verstrijken gaan begrafenissen en crematies steeds meer de rol van familiereünies vervullen …
Dat was ook gisteren na afloop van de indrukwekkende afscheidsdienst voor nicht Corrie weer het geval …
Het was goed om diverse familieleden weer even te zien en wat bij te praten met deze en gene …
Of deze zwanen in de Vlierboschsloot bij Warniahuizen ook op een familiereünie waren, weet ik niet, maar het had er zeker alle schijn van …
Een beetje boerensloot wordt momenteel gesierd met de vrolijk oplichtende zonnetjes van de dotterbloemen …
Ook in ons vijvertje doet de dotterbloem het weer goed, zodat het er ook daar weer kleurig en fleurig uitziet …
Zodra je raam of deur maar open doet, komt het voorjaar je tegemoet …
Gistermiddag ben ik weer een tijdje neergestreken op het bankje bij de dobbe, regelmatig fladderde er één of andere vlinder voorbij …
Witjes, dagpauwogen en oranjetipjes bleven veelal in de lucht, maar een citroenvlinder wilde uiteindelijk wel even poseren op een paardenbloem …
Nadat we de rietsnijder achter ons hadden gelaten en we voor de tweede maal terug waren bij de auto, vroeg ik Tijmen of hij terug wilde naar beppe en Pepijn of dat hij eerst nog ergens anders naar toe wilde. Omdat Tijmen eerst best nog even ergens anders naar toe wilde, stelde ik voor om even bij het meer De Leijen te kijken, en dat leek Tijmen een prima plan. Ik besloot het ritje naar de Leijen te beginnen met een kleine omweg. Wie weet, met een beetje geluk zouden we de zwarte ree en zijn maatjes op hun vaste plekje kunnen spotten. En we hadden geluk!
“Kijk pake, daar staat een ree, ” zei Tijmen een minuut of vijf later, terwijl hij naar het hooiland links van de weg wees. Omdat ik de zwarte ree – die bruiner leek dan bij eerdere ontmoetingen – al even in het vizier had, liet ik de auto alvast rustig uitrollen in de berm. Nadat Tijmen zijn camera uit het wat krappe tasje had gewurmd, zei ik tegen hem dat hij maar rustig uit moest stappen en dan voorzichtig voor de auto moest gaan staan om foto’s te maken. Zodra Tijmen voor de auto stond, kwam een tweede ree overeind uit het gras. En zo kon Tijmen dit bijzondere stel fotograferen. De eerste foto is van Tijmen, is hij niet prachtig!? Ik vind het razend knap, vooral omdat de reeën toch op een flinke afstand van ons liepen …
Zelf had ik intussen het autoraampje aan de bestuurderskant naar beneden laten zakken, zodat ik ook een paar foto’s kon maken zonder de dieren teveel te verontrusten. De beide dieren gingen intussen in rustig tempo aan de wandel …
Midden in het stuk land stond een knobbelzwaan, daar hield de voorste ree even halt, en dat leverde toch wel weer een bijzonder plaatje op …
De onderstaande foto vond ik het totaalbeeld van de reeën, de ganzen, de scholekster en het hek op de achtergrond wel aardig …
Met een high five kwam Tijmen even later weer naast me zitten: “Wij hebben echt een geluksdag, hè pake,” zei hij glunderend. Dat kon ik alleen maar bevestigen, want toen ik hier onlangs met mijn fotomaatje langs kwam, was er geen ree te zien …
Op mijn vraag of hij ook na dit avontuur nog naar het meer wilde, knikte Tijmen bevestigend met een brede glimlach.
Terwijl Pepijn en beppe zich vermaakten bij de kinderboerderij, maakte ik met kleinzoon Tijmen een fotokuier in het Wikelslân bij Earnewâld. We waren nog maar net onderweg, toen de eerste ooievaar al over ons heen zweefde …
Die moest natuurlijk meteen op de foto. Daarbij ontdekte Tijmen dat dat nog lang niet meeviel, want zo’n vogel vliegt steeds zomaar weer uit beeld, en dan moet je ook nog eens scherpstellen …
Toen ik even later een ooievaar achter een rietkraag neer zag strijken, fluisterde ik Tijmen toe dat hij heel stilletjes naar het bruggetje moest lopen, zodat hij de grote vogel daar vandaan kon fotograferen …
En dat lukte prima! kijk eens wat een mooie foto Tijmen heeft gemaakt van de foeragerende ooievaar. Trots als een pauw liet hij me het resultaat meteen zien …
Nadat we weer een stukje verder waren gelopen, zag Tijmen een vogel tussen het riet zwemmen …
Even later had Tijmen ook de meerkoet, die bezig leek te zijn met nestmateriaal, mooi op de foto gezet …
Terwijl we enige tijd later weer over een bruggetje liepen, knielde Tijmen daar even neer …
“Ik heb de wolken op het water gefotografeerd, pake,” zei hij lachend, “kijk maar …”
En natuurlijk moest pake ook even op de foto …
Op weg terug naar de auto lukte het Tijmen om een foto te maken van een paar ooievaars, die mooi op hun nest zaten …
En wie nu denkt dat dit het was, die heeft het helemaal mis, want we hebben samen nog veel meer gezien en gefotografeerd. Daarover later meer!
Niet alle ooievaars zijn na het verwijderen van hun nesten eind februari meteen op zoek gegaan naar een nieuw plekje om ergens rondom de gaswinlocatie bij Earnewâld een nieuw nest te bouwen …
Op 10 maart zaten verschillende dakloze ooievaars nog steeds wat verdwaasd om zich heen te kijken op de van lampen ontdane lichtmasten en de lantaarnpalen binnen de omheining van de gaswinlocatie …
Toen ik er een week later weer eens langs reed, zag ik dat twee van de ooievaars net waren begonnen met de bouw van een nieuw nest boven één van de gasinstallaties. Daar zou men bij Gasbedrijf Vermillion vast niet blij mee zijn, bedacht ik me glimlachend …
Terwijl ze eendrachtig samenwerkten om een tak op de juiste plek te krijgen, straalde dit onverschrokken koppel iets uit van “de aanhouder wint, dit was onze plek en het blijft onze plek …”
Benieuwd naar de stand van zaken met betrekking tot de illegale nestbouw op de gaswinlocatie, ben ik drie dagen later – we schrijven dan 20 maart – weer eens naar Earnewâld gereden. Oei, dat was een lelijke tegenvaller voor het ooievaarspaar, hun nest in aanbouw was weggehaald en er waren stalen pennen met wapperende lintjes op de installatie gezet, zodat verder bouwen niet mogelijk leek …
Ruim een week later ontdekte ik op vrijdag 28 maart dat Vermillion intussen nog verdergaande maatregelen had getroffen om de nestbouw te verhinderen: er was een puntdak boven de installatie gebouwd. Zie daar nog maar eens een nest op te bouwen …
Het ooievaarspaartje hield echter nog steeds stand. Luid klepperend zaten ze naast elkaar op de nok van het puntdak … Nou ja, ze waren in elk geval niet meer dakloos …
Verbeeld ik het me, of hoor ik links en rechts al eens iemand verzuchten “Och, wat sneu … wat zielig …”?
Wel, dat valt reuze mee, het is voornamelijk dom en dwars gedrag dat hier tentoongespreid wordt. Hemelsbreed amper 100 meter ten westen van het puntdak waar ze hier op zaten, stond nog een prachtig nieuw paalnest leeg …
En ook pakweg 200-300 meter naar het zuiden staat nog een ongebruikt paalnest. Kortom: het is een kwestie van keuzes maken …
Als het weer het toelaat, en daar ziet het wel naar uit, dan hoop ik hier zaterdag een fotokuiertje te maken met kleinzoon Tijmen. Eens zien wat we dan weer aantreffen … 🙂
Afanja's Weblog 