Na de regen van vorige week hadden we deze week niet te klagen over het weer, het werd met de dag zonniger …
After last week’s rain we had no reason to complain about the weather this week, it was sunnier each day …
Ik houd ervan om koeien in met bloemen omzoomde frisgroene weilanden te zien grazen …
I love the sight of cows grazing in the flower-lined fresh green meadows …
En wat ik minstens zo mooi vind, is het zicht en de roep van de grutto (Limosa limosa) …
And what I find as least as beautiful, is the view and the call of the godwit (Limosa limosa) …
Ik heb er lang om moeten zoeken dit voorjaar, maar deze week lukte het me eindelijk om wat foto’s de maken van de Kening fan’e Greide, zoals we hem hier noemen …
It took me a long time to find them this spring, but this week I finally managed to make some photos of the King of the Meadow, as we call it overhere …
Terwijl ik donderdagmiddag aan het Nonnepaed tussen Oudega en Garyp naar de overvliegende ganzen stond te kijken, zag ik dat er een stukje verderop een torenvalk op een dampaal zat …
Om hem wat beter in beeld te krijgen, liep ik stapje voor stapje behoedzaam in de richting van die lelijke boortoren en het elegante torenvalkje, terwijl ik af toe even halt hield om een foto te maken …
Een automobilist die van achteren over de smalle weg naderde, had blijkbaar in de gaten waar ik mee bezig was, want hij stopte even en wachtte vervolgens tot ik weer een foto had gemaakt …
Nadat ik de sympathieke automobilist met een opgestoken duim had bedankt, vervolgde die zijn weg. Omdat het valkje nog steeds op zijn paal zat, deed ik vervolgens opnieuw een paar stapjes naar voren …
Dat was net wat teveel van het goede voor de torenvalk. Nadat hij was opgevlogen en het gegak van de ganzen was verstomd, keerde de rust aan het Nonnepaed terug. Nou ja, behalve aan het eind van de weg dan …
Bij de boortoren wordt dag en nacht doorgewerkt. Omdat het voor verschillende lezers blijkbaar onbekend is, dat er ook in Fryslân nogal wat gas wordt gewonnen, kom ik daar binnenkort nog eens even op terug. U zult versteld staan …
We zijn aangekomen bij het meest zuidelijke punt van mijn ritje langs de Friese IJsselmeerkust: het Oudemirdummer Klif (kaartje Google Maps). Voordat we van het uitzicht kunnen genieten, moeten we echter nog een kleine 300 m wandelen over een smal voetpad …
Het laatste stuk van het pad ligt tussen twee weilanden waar het vee in toom wordt gehouden met een stroommat, om te verhinderen dat ze geheel op eigen gelegenheid via het voetpad aan de kuier gaan …
Het Oudemirdummer Klif is, net als het Rode Klif dat eerder in deze serie te zien was, een restant van een stuwwal van keileem uit de voorlaatste ijstijd, ongeveer 200.000 tot 130.000 jaar geleden …
Vanaf een ongeveer 6 meter hoog uitkijkpunt met een aantal bankjes en een verrekijker heb je een prachtig uitzicht over het IJsselmeer, waar in de zomer toch altijd op zijn minst wel één zeilboot te zien is …
En als er geen boten te zien zijn, dan zijn er altijd wel vogels om voor wat afleiding te zorgen. Een stukje ten noorden van het klif dobberen vaak honderden zwanen op het IJsselmeer, zo ook vorige week …
Als ook dat geen soelaas biedt, dan kun je op het klif altijd nog op zoek gaan naar bijzondere bloemetjes, zoals het lieflijke grasklokje …
Toen mijn benen nog wat krachtiger waren, ben ik een paar jaar geleden – enigszins tegen de ter plekke geldende regels in – eens afgedaald naar de waterspiegel. Onderweg was goed te zien dat het klif nog best hoog is …
Aan de waterkant stond toen nog een mooie verweerde en goeddeels vergane palenrij. Ik zou toch wel eens weten hoe die er nu bij staat …
En vrijwel altijd zorgen zon, wind, wolken en water in eendrachtige samenwerking voor een af en toe bijna betoverend mooi lichtspel boven en op het IJsselmeer …
Een bui die over het IJsselmeer voorbij schoof, liet fraaie valstrepen zien …
Morgen ter afsluiting van deze serie in het kader van Skywatch Friday nog wat foto’s van water en wolken rondom het Oudemirdummer Klif.
Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …
Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …
Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …
Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …
De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …
Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …
Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …
Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!
