Sciencefiction anno nu

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat ik ’s nachts nog wel eens voor één of ander hemels verschijnsel naar buiten wil gaan. Tot nu toe ging het daarbij voornamelijk om zaken als poollicht, lichtende nachtwolken, een maansverduistering of een passage van het ISS. Sinds zondag kan ik daar weer een nieuw fenomeen aan toevoegen: de Starlink Satelliettrein van Elon Musk …

Starlink is een satellietnetwerk in opbouw van het Amerikaanse ruimtevaartbedrijf SpaceX voor het aanbieden van internettoegang. Door duizenden satellieten in een lage aardbaan te plaatsen hoopt het bedrijf wereldwijd breedbandinternet te kunnen leveren, tegen een prijs die vergelijkbaar is met huidige (bekabelde) internetverbindingen. Er zijn vergunningen voor het operationeel netwerk met tot 12.000 satellieten en SpaceX vroeg in oktober 2019 een vergunning voor een uitbreiding met nog eens 30.000 satellieten aan. Na twee lanceringen met ieder 60 satellieten was Starlink in januari 2020 gemeten naar het aantal satellieten reeds het grootste satellietnetwerk ter wereld (bron: Wikipedia)

Die satellieten worden in batches van 60 stuks met een raket de ruimte in geschoten. Eenmaal in een baan om de aarde worden die satellieten losgelaten, waarna ze in eerste instantie in een lange trein achter elkaar aan lijken te zweven. Zondag, maandag en dinsdag was de passage van zo’n satelliettrein rond 22:00 uur heel mooi te zien, omdat ze recht over ons heen kwamen. Zondagavond was het zo indrukwekkend, dat ik Aafje er voor naar buiten heb geroepen. En sinds maandag is mijn fotomaatje er ook wel enthousiast over. Zondag was het een wonderlijke sciencefictionachtige ervaring om bijna een half uur lang een lint van satellieten over te zien komen. Het deed me onwillekeurig denken aan één van de mooiste sciencefictionfilms die ik ken ‘Close Encounters of the Third Kind’

Gisteravond is er opnieuw een Starlink raket gelanceerd. De passage van de satellieten van Starlink 6 is vanavond ergens tussen 21:55 en 22:05 uur te zien vanuit ons land. We hebben alleen de pech dat de passage relatief laag boven de horizon is en dat de satellieten nog dicht bij elkaar zitten. Ze verschijnen op ca. 10 graden hoogte in het westen, waarna ze klimmen tot een hoogte van ca. 25 graden in het ZZW. Daarna verdwijnen ze in het ZZO op ca. 15 graden hoogte uit zicht. De volledige passage duurt maar kort, omdat de satellieten zo kort na de lancering nog dicht bij elkaar zitten. Als het meezit krijgen we een mooi glinsterend lint van parels te zien. En als het tegenzit hebben we in elk geval de frisse avondlucht even op kunnen snuiven …

UPDATE:

Vanaf ca. 21:30 uur passeert eerst nog een vloot eerdere Starlink-satellieten. Die zijn wat hoogte betreft een stuk gunstiger voor ons. Probleem is alleen dat het dan waarschijnlijk nog schemert.

De stilstand duurt voort

Tegen beter weten in had ik stiekem gehoopt, dat ik over anderhalve week weer naar de kapper zou mogen, maar daar heeft onze Premier in Crisistijd voorlopig opnieuw een streep door gehaald. De situatie in de ziekenhuizen en dan met name op de IC’s stabiliseert zich gelukkig verder. Er is intussen een luchtbrug opgezet om nog meer patiënten vanuit het zuiden over te brengen naar ziekenhuizen in het noorden. Daarmee moet er overal in het land weer ruimte ontstaan voor de reguliere zorg …

Om te voorkomen dat de ziekenhuizen opnieuw overspoeld worden door coronapatiënten worden de maatregelen slechts heel voorzichtig stapje voor stapje afgebouwd. Het begint her en der in de maatschappij echter steeds meer te schuren. De afweging van zorgbelang vs economische belangen gaat steeds zwaarder wegen. Maar zo lang er nog dag en nacht overal in ons land op IC’s zo hard gevochten wordt voor mensenlevens, zal de economie toch nog even moeten wachten …

Vandaag hoop ik een privé-excursie te krijgen op een plekje waar ik mijn hart op kan halen met bloesem, insecten, vogels en wie weet wat nog meer voor moois. Waarschuwingsborden of -plakkaten hoop ik er niet aan te treffen, want die ken ik intussen wel. Waar ik tegenwoordig ook een kuier maak, of het nu in de Ecokathedraal is of in het Weinterper Skar, je kunt er niet meer omheen …

Voorlopig zullen we ons allemaal nog aan de maatregelen moeten houden, want we zijn nog lang niet van COVID-19 verlost. Integendeel, als we niet oppassen, zou het tegen het eind van dit jaar nog wel eens veel erger kunnen worden. Om de situatie beheersbaar te houden hebben we geen alternatief dan heel voorzichtig te zijn tot er een vaccin is. Laten we er om te beginnen met zijn allen voor zorgen dat ook al die zorgverleners op IC’s en corona-afdelingen binnenkort weer eens een paar dagen tot rust kunnen komen.

Tot slot: pas op jezelf en elkaar de komende tijd. Blijf gezond!

Oranjetipje opent ’t vlinderseizoen

Tijdens een fotokuier aan de oostkant van het Weinterper Skar had ik vorige week het geluk om een oranjetipje te kunnen fotograferen. Daarmee is mijn vlinderseizoen 2020 geopend …

Gisteren heb ik een vruchteloze poging gedaan om aan de andere kant van hetzelfde gebied een oranjetipje op zijn waardplant de pinksterbloem te fotograferen. Zelfs in de luwte waaide het echter veel te hard voor de macrofotografie …

De pinksterbloemen zwiepten heftig heen en weer, en de oranjetipjes waaiden meer over het veld dan dat ze zelf hun richting konden bepalen. Deze eersteling, die de tijd nam om behalve zijn oranje vleugeltipjes ook de mooi getekende onderkant van zijn vleugels even te showen, pakken ze me in elk geval niet meer af …

Vogelvaria

Het bezoek van mijn fotomaatje en mij aan een prachtig plas-drasland te midden van een breed scala aan vogels heeft niet alleen op dat moment een paar uur plezier opgeleverd. Ik heb er intussen ook ruim een week met veel plezier over kunnen bloggen. In dit laatste deel eerst de kleinste en de grootste vogel van de dag naast elkaar: de kwikstaart (boumantsje wipsturt) en de door grutto’s omringde knobbelzwanen (knobbelswan)

Na enige tijd besloot ik vanaf het uitkijkplatform, dat in een hoek van het gebied staat, een paar overzichtsfoto’s te maken. Die foto’s zijn wel gelukt, alleen mijn timing bleek niet echt heel gelukkig te zijn …

Uitgerekend op dat moment verscheen er voor het eerst en voor het laatst die dag een tureluur (tjirk) binnen bereik van onze camera’s. Vanaf mijn verhoogde positie lukte het niet om hem netjes in beeld te kunnen brengen. Meer dan twee gecropte foto’s waarop hij in de verte heen en weer trippelt en eentje waarop hij wegvliegt, zat er voor mij niet in …

Op zo’n moment is het mooi dat je met z’n tweeën bent. Jetske was (toevallig?) net voordien op de juiste plek in de berm gaan zitten, waardoor zij wel een mooi serie van de tureluur kon maken. Onder het motto ‘Gedeelde vreugde is dubbele vreugde’ kan ik jullie Jetskes’ serie van harte aanbevelen: ‘De tureluur’

Onze nationale vogel

De laatste vogel die zich vorige week op voorbeeldige wijze aan ons presenteerde was de skries, bij de meesten beter bekend als de grutto (Limosa limosa). Hier in Fryslân wordt de grutto al geruime tijd Kening van de Greide genoemd, Koning van de Weide. Landelijk kreeg hij in 2015 erkenning, toen werd hij door het publiek uitgeroepen tot onze Nationale Vogel

Waar hij die verkiezing aan te danken had? Wat mij betreft alleen al omdat het een prachtige vogel is, maar vooral ook omdat ca. 85% van alle grutto’s in Nederland broedt. Ons typische polderlandschap leent zich bij uitstek voor de grutto. Het is alleen zo jammer dat er van dat van oudsher zo typische landschap intussen nog maar zo weinig is overgebleven …

Zelfs hier in Fryslân wordt het de laatste jaren steeds moeilijker om de grutto dicht bij huis nog te kunnen fotograferen. Zo lang ik ertoe in staat ben, zal ik waarschijnlijk elk voorjaar toch weer proberen om hem voor de lens te krijgen …

Voor dit jaar resten me nog twee opdrachten: 1. een wakende grutto op een paal fotograferen – 2. als het even kan, wil ik graag weer eens wat kuikens in beeld vangen. Voor nu sluit ik het hoofdstuk rond de grutto’s af met een foto, waarin onze nationale trots in een karakteristieke pose in het gras staat …

 

Kemphaan junior

In de voorgaande logjes waren achtereenvolgens de mannelijke en de vrouwelijke kemphaan te zien. Luisterend naar het nauwelijks hoorbare geluid dat hij voortbracht, zou dit volgens ‘Petersons Vogelgids’ best eens een juveniele kemphaan kunnen zijn …

Op iets serieuzere wijze lijkt dat idee steun te krijgen op de website van Vogelbescherming Nederland. Maar het kan net zo goed zijn dat dit een kleurvariatie van de vrouw is. De natuur zit vol verrassingen, zo ook in dit geval …

Kenner van poollicht & natuur Ben van Bokhoven heeft zojuist in een onderstaande reactie laten weten, dat het waarschijnlijk een volwassen mannetje is, waarvan de witte kraag alleen nog niet is volgroeid …

Fotogeniek was deze hoants, zoals de kemphaan in het Fries wordt genoemd, zeker. Zelfs zijn spiegelbeeld werkte voorbeeldig mee. Ik sluit dit drieluik over de kemphaan dan ook met een tevreden gevoel af. Toen ik ze vorig jaar op deze locatie voor het eerst zag, bleven ze een stuk verder weg. Dit is toch net wat bevredigender …

De camouflage van mevr. kemphaan

Niet alleen de heer kemphaan liet zich zien, ook mevrouw kemphaan verscheen ten tonele. Samen met de kievit schittert ze al een paar dagen in de header …

Net als de heer kemphaan liet ze zich mooi zien door wat heen en weer te lopen. Het enige verschil was dat de kemphaanhaan uit de pitrussen tevoorschijn kwam, terwijl de hen er uiteindelijk in verdween …

Als ze eenmaal tussen de pitrussen en het droge gras verdwijnt, laat ze mooi zien hoe perfect haar camouflage is. Al snel vind je haar alleen met de nodige moeite terug. Zodra ze even gaat liggen is ze weg …