Tegenliggers te water

Het strandje van Smalle Ee had ik gistermorgen helemaal voor mezelf. Op de Smalle Eesterzanding moesten een paar tegenliggers de beschikbare ruimte met elkaar delen. De Smalle Eesterzanding leidt namelijk niet alleen naar de Drachtster jachthaven, maar maakt ook deel uit van de druk bevaren vaarweg naar de Drachtster industriehaven …

Van rechts kwam de Aquanaut Drifter 1050 ‘Njord’, een motorjacht uit Lemmer het beeld in varen op weg naar het Friese merengebied. Voor een slordige € 1.000 mag je daar een weekje mee over de Friese wateren varen. Vanaf de andere kant koerste de ‘Forza’, een 672 ton metend motorvrachtschip uit Zwijndrecht met een lengte van 57 m, in de richting van de Drachtster industriehaven …

De vaarweg naar Drachten gaat dwars door Nationaal Landschap De Alde Feanen. Tot op dit moment mogen er schepen tot een lengte van tachtig meter en een breedte van tien meter door het kanaal, met een diepgang van maximaal 2,75 meter. Er zijn ontheffingen mogelijk voor schepen tot 95 meter. De gemeente Smallingerland wil – met het oog op het nog steeds groeiende havengebied – de vaarweg al heel lang graag openstellen voor schepen tot 110 meter …

Al jaren zoeken gemeente en bedrijfsleven naar mogelijkheden om grote schepen toegang te geven tot Drachten. Daartoe is een oud plan weer nieuw leven ingeblazen: de aanleg van een nieuw kanaal door de polder de Hegewarren. Daar zitten grenzend aan het Natura2000-gebied De Alde Feanen zeven boeren en men ziet ten tijde van de stikstofcrisis blijkbaar kans om die daar snel even weg te krijgen.

Het gemeentebestuur van Smallingerland heeft afgelopen week in al haar wijsheid besloten om 9 miljoen euro te reserveren voor die nieuw waterweg. Voor de komende jaren kan de gemeente de begroting echter maar niet rond krijgen. Er moet naar schatting 12 tot 14 miljoen euro worden bezuinigd, meldt Omrop Fryslân. Burgemeester en wethouders en de gemeenteraad wringen zich in allerlei bochten om een oplossing te vinden. Zeker is al wel dat er 7,2 miljoen euro moet worden bespaard op het zogenaamde ‘Sociaal Domein’. Dan gaat het bijvoorbeeld om de jeugdzorg en de voorzieningen voor ouderen en gehandicapten. Smallingerland noemt de bezuinigingen voor de komende jaren ‘ongebruikelijk maar noodzakelijk’ en spreekt van ‘moeilijke keuzes’.

Ik voel de eerste klappen alweer aankomen: alvast bedankt gemeente, maar niet echt!

Smalle Eesterzanding

Nadat ik wat plaatjes van het hekkelwerk had geschoten, heb ik gisteren een kort fotokuiertje gemaakt bij het strandje van Smalle Ee. Op mooie zomerdagen kom ik er liever niet, dan is het meestal te druk en te luidruchtig …

Buiten het zomerseizoen is het er echter vaak goed toeven. Het is een fijn plekje om even te zitten en wat over het zacht kabbelende water van de Smalle Eesterzanding te turen …

De palenrij biedt vrijwel dagelijks een rustplek voor diverse watervogels, zoals eenden, meeuwen en aalscholvers. Een van de aalscholvers wierp me vanaf zijn paal ’n hooghartige blik toe. Hij was me blijkbaar liever kwijt dan rijk …

Hekkelwerk

Wetterskip Fryslân zorgt ervoor dat het water in sloten en vaarten in Fryslân zoveel mogelijk op het juiste peil blijft, ook als het hard regent of als het juist langere tijd droog is …

Voor een goede aan- en afvoer van water is het onderhoud van watergangen erg belangrijk. Door middel van het zogenaamde hekkelen worden daarom jaarlijks o.a. begroeiing en plantenresten uit het water gehaald …

Eigenaren van gronden die grenzen aan sloten hebben vaak de plicht deze te onderhouden. Vóór 1 november moet begroeiing in sloten worden verwijderd. Verder moeten takken, (hekkel)afval en andere materialen die een goede doorstroming belemmeren worden verwijderd en afgevoerd. Tot slot moeten ook duikers worden schoongemaakt, zodat ze het water optimaal kunnen doorlaten …

Bij Smalle Ee werd deze kraan vandaag ingezet voor het hekkelwerk. Kijk nog maar even mee …

Gaat u voor …

Laat ik eens beginnen met de brug en directe omgeving in de buurt van Gersloot, zoals het er vijf jaar geleden in april 2014 uitzag. Toen stonden er een paar stoelen op een mooi terrasje aan de waterkant. Het bruggetje – de naam brug mag het eigenlijk niet eens hebben – leek toen nog enigszins begaanbaar. Voorzichtigheid was echter geboden, want er lag hier en daar al eens een losse plank. Bovendien zag het er na de winter nogal groen en glibberig uit …

Tegenwoordig ligt het bruggetje er net wat anders bij, vanaf de overzijde raakt het meer en meer in de greep van de natuur. Het terrasje lijkt in de loop der jaren al te zijn verzwolgen door de rietkraag. Toch jammer …

Als we het bruggetje van dichterbij bekijken, dan wordt meteen de titel van dit logje duidelijk. Jullie denken toch niet dat ik me daar samen met jullie op zou wagen!? Nee hoor, galant als ik ben, zou ik ieder van jullie netjes voor laten gaan. Maar ja, vrijwel niemand durfde de oversteek te maken. Alleen omabaard was me een stap voor met haar “Na jou …”   😉

Het is duidelijk, hier en daar ontbreekt eens een plank en van echte draagkracht lijkt ook geen sprake meer te zijn. Zonder enig onderhoud is de natuur aan de winnende hand. Voor de bewoners van het huis aan de overzijde is dat overigens geen probleem, het huis is bereikbaar over een dam aan de zuidzijde van het bruggetje. Daar vandaan zijn de laatste twee foto’s gemaakt …

Ik sluit af zoals ik gisteren ben begonnen, met een beeld van de oprukkende natuur aan de overzijde. Uiteindelijk wint de natuur toch. Zo zal het ook wel blijven gaan … Hoe wij mensen ook blijven klooien … moeder aarde redt zich uiteindelijk wel zonder ons …

Een bui boven de Deelen

Na afloop van mijn fotokuier in de Ecokathedraal ben ik via landelijke wegen huiswaarts gereden. Daarbij heb ik eerst koers gezet naar Mondial bij Terband. Daar bleek het reuzenrad intussen te zijn gedemonteerd, we mogen er dan ook gevoeglijk vanuit gaan dat het volledige transport op tijd in Londen aan zal komen …

Van Terband ben ik doorgereden naar de Deelen, want dat lag nu toch op mijn route. Het kwam me eerlijk gezegd wel goed uit dat er vanuit het noordwesten net een flinke bui naderde. Nu had ik een goed excuus om mijn toch al vermoeide benen niet nog meer op de proef te stellen. Vanuit de auto kon ik net een paar foto’s maken. Een felle opklaring deed de herfstkleuren in de verte even oplichten. Terwijl dreigende wolken dichterbij kwamen, zochten enkele ganzen een goed heenkomen in het petgat. Daarna moest het raampje flux worden gesloten om niet heel snel erg natte bovenbenen te krijgen …

Terug in de Ecokathedraal

Rond half elf begon ik donderdagochtend voor de derde maal dit jaar aan een kuier door de Ecokathedraal bij Mildam. De eerste keer lagen de bouwwerken er in januari licht besuikerd bij onder een fijn laagje sneeuw. De tweede keer had ik het genoegen om matroos Beek en haar kapitein daar te leren kennen …

Na enkele maanden van pijn en stilstand was dit in feite de eerste echte fotokuier sinds begin juli. Dat maakte het vooraf al niet minder spannend en enerverend dan de voorgaande keren. Nadat ik gestapelde iglo weer even van binnen had bekeken, heb ik de Porta Celi – de hemelpoort – eens vanuit een ander perspectief gefotografeerd …

Het zonlicht kierde op verschillende plaatsen mooi door het al voorzichtig uitdunnende bladerdek. Licht en schaduw speelden in stilte hun spel op en rond de betonnen objecten …

De kuier over oneffen, en hier en daar verraderlijk glibberig terrein liet zich al gauw voelen in mijn bovenbenen. Het bekende rustpunt waar naar verluidt ook Louis le Roy zelf wel eens zat te mijmeren, werd het eindpunt vandaag …

Na de rust en nog even een blik in de richting van de ‘Inca-tempels’ iets verderop werd het tijd om de terugweg te aanvaarden. Het was een vermoeiende kuier, maar het prettige weerzien maakte het opnieuw alleszins de moeite waard …