Ik zat net in alle rust lekker in het zonnetje op het bankje aan de Geau in de Jan Durkspolder …
Plotseling hoorde ik achter me een enorm geraas en gesnater van vele honderden opvliegende ganzen …
De winter – voor zover daar al sprake van was – ligt dan wel achter ons, van de ganzen zijn we zo te zien nog lang niet af …
Enkele ogenblikken later was de rust teruggekeerd, zodat ik me weer ongestoord in het zonnetje kon koesteren …
Nadat ik me gistermiddag weer even op de hoogte had gesteld van de stand van zaken bij de tunnelbouw aan de Peelrug, ben ik via het Weinterper Skar huiswaarts gekeerd …
Ik was er al bijna aan voorbij gegaan, toen ik aan de bosrand bij het Koningsdiep een ree zag, die rustig stond te grazen. Al snel stak het schrandere dier de kop op om even de omgeving in ogenschouw te nemen …
Mijn aanwezigheid leek geen bedreiging te vormen, want nadat ze me even had opgenomen, hervatte ze haar belangrijkste bezigheid van het moment: lekker grazen …
En dat gold ook voor de reebok, die pakweg twintig meter verderop stond te grazen. Behalve mij leek hij ook de reegeit goed in de gaten te houden …
Omdat het de tijd van het jaar is …
En omdat ze ook dit voorjaar weer kleur en fleur brengen in ons tuintje …
Met net 18 graden op de thermometer was gisteren de eerste lekkere tuindag, en daar heb ik meteen goed van geprofiteerd door eerst het terras maar eens aan te vegen en vervolgens wat algen uit de vijver te vissen …
Daarna heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een rondje door de tuin gemaakt met de camera. Eerst langs de tuintobbe, waarin weer van alles tot leven komt …
Natuurlijk kon ik het niet laten om even door frisgroene bladeren van de iris naar ons zonnende vrouwtje aan de overkant van de vijver te gluren …
In de hoek van vijver komt de dotter weer tot leven, er zitten redelijk wat knoppen in, die volgende week ongetwijfeld zullen openbarsten. Langs de bedding van het drooggevallen stroompje komt de muur weer tevoorschijn …
Op ’n paar plekken langs de vijver heeft zich in de loop der jaren een fraai mostapijtje ontwikkeld, en daar nestelen zich intussen ook wat andere plantjes …
Het skeletje van één van de laatste lampionnetjes houdt dapper stand aan de waterkant …
Achter in de tuin is de kerria weer tot bloei gekomen met zijn prachtige felgele bloemen …
Lager bij de grond achter doen ook de narcissen achter in de tuin hun best om het voorjaarsgevoel verder op te zwepen …
Lange tijd zag het er gistermiddag naar uit dat ik zonder foto’s thuis zou komen, want de onderwerpen kwamen me bepaald niet aanwaaien. En bij de onderwerpen die zich aandienden, dan was ik een paar maal te laat …
Uiteindelijk lukte het toch om een roodborstje en een pimpelmeesje op de foto te krijgen. Echt mooi zijn deze foto’s niet geworden, maar ik ben al lang blij dat ik op zo’n goeddeels grijze dag toch weer een paar vogeltjes heb kunnen kieken …
Op dit moment breekt de zon hier lekker door. Tijd om een broodje te eten, en dan maar eens kijken of er ergens in de natuur nog wat valt te beleven.
Volgens www.natuurbericht.nl ligt de ontwikkeling van planten gemiddeld zo’n drie weken achter op 2014. Maar omdat 2014 zeer warm begon, ligt de ontwikkeling van veel planten nog altijd een week voor op het gemiddelde van 50 jaar geleden …
Dat beeld komt heel aardig overeen met de ontwikkelingen in ons tuintje. Ik probeer ieder jaar wat foto’s van de prunusbloesem te maken als die op zijn mooist is …
Vorig jaar heb ik de prunusbloesem op 12 maart in het zonnetje gezet, dit jaar heb ik er op 3 en 5 april wat foto’s van gemaakt, en dat is inderdaad een week of drie later …
Nu de temperatuur in de loop van deze week toch echt een opwaartse lijn lijkt te gaan volgen, hoop ik binnenkort ook mijn eerste vlinder van het jaar te kunnen kieken. En dat wordt tijd ook, want vorig jaar heb ik mijn eerste vlinder, een kleine vos, al op 5 maart gefotografeerd …
Tijdens één van mijn ritjes zag ik afgelopen week ergens op geringe afstand van de weg twee hazen parmantig in een weiland zitten. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en het linker portierraam naar beneden liet zoeven, kozen ze zigzaggend het hazenpad. Kansloze missie om nog een aardige foto te kunnen maken …
En opnieuw had ik vrijdagmiddag geluk. Op ongeveer een kilometer afstand van de vieze lammetjes lag een haas lekker in een flets zonnetje in een weiland aan de Sodumerdyk tussen Soarremoarre en Nes. In tegenstelling tot de twee hazen eerder in de week, bleef deze haas lekker ontspannen liggen …
Afanja's Weblog 