Zaterdagochtend aan ‘ t water

Thuis ben ik sinds Aafjes’ pensioen ook vaak als eerste uit bed, hier bij dit huisje aan de waterkant heb ik daar toch wel extra van genoten …

Vanaf het terras liet ik mijn blik over en langs de Dwarssloot glijden. Het was er heerlijk rustig en als het aan de overbuurman lag, was het zo te zien de bedoeling dat dat ook zo zou blijven …

De eenden voelden zich intussen zo vrij, dat ze gezellig bij me op het terras kwamen liggen. Lang zou dat overigens niet duren, want de eenden zouden weldra kennismaken met een volgende gast …

De volgende die zich op het terras meldde, was namelijk mijn grote vriend Oskar. Nadat hij de eenden naar hun plek in het water had verwezen, begon hij aan zijn eerste rondgang door de tuin die dag. Het moest natuurlijk wel even duidelijk gemaakt worden wiens territorium dit voorlopig was …

Zie je Oskar, dan is de jongste kleinzoon Pepijn vaak niet ver weg. En zo was het ook die dag. Pepijn verscheen vlak na Oskar in de tuin, en hij had er duidelijk zin in …

Kijk ze nou zitten, Pep en Os … een bijzonder soort twee-eenheid …

Een weekendje weg

Afgelopen vrijdag stapten Aafje en ik halverwege de middag in de auto voor een weekendje met kinderen en kleinkinderen in de Kop van Overijssel. Ter hoogte van Heerenveen begon het zachtjes te regen. Bij ons huisje aangekomen kwam de regen met bakken uit de lucht …

Na een gezellige avond wierp het harde bed me zaterdagochtend al vroeg af. Gelukkig zag het er buiten op dat moment alweer een stuk beter uit, zodat ons weekend geheel conform de weersverwachting niet helemaal in het water leek te vallen …

En zo zat ik, terwijl de rest van de familie het er nog even van nam, al rond half negen ’s ochtends aan de waterkant. Dat overkomt me thuis bij de vijver ook wel eens, maar met dobberende eenden aan je voeten in de Dwarssloot geeft dat toch weer een heel andere ervaring …

Ooievaar in kruidenrijk land

Onlangs reed ik op weg van de ijsvogels naar huis langs een prachtig nat en kruidenrijk oud weiland …

Een ooievaar struinde het land links en rechts naar lekkers happend af …

Wat een verademing om zulk land te zien als je het vergelijkt met het gemiddelde weiland tegenwoordig …

IJsvogel poetst zijn veren

Nadat hij een pas opgedoken vers visje bij zijn vrouwtje had afgeleverd, had meneer ijsvogel er behoefte aan om zijn veren even lekker in het zonnetje te poetsen …

Terug naar de merels

Nadat er begin mei voor de tweede keer dit jaar jonge merels uit hun eieren waren gekropen in het nestje in de pergola boven de vijver, was het de afgelopen weken weer een drukte van belang in de tuin …

Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat vlogen pa en ma merel weer af en aan met voer voor hun kroost. Net als in het vroege voorjaar bij het eerste nestje, werden er ook ditmaal ingrediënten voor een voedzaam en gevarieerd maal aangevoerd …

De kleine mereltjes begonnen vorige week met de dag luider te piepen, zodra ze hoorden dat pa of ma met lekkers de pergola in dook. Met af en toe een steelse blik op het nest, zag ik ze groter en sterker worden, wanneer ze met hun hongerige snaveltjes omhoog reikten. Op 14 mei vloog de eerste jonge merel tegen vijf uur ’s middags uit, al snel gevolgd door één of twee anderen. De eerste liet zich nog net even kieken na de eerste (tussen)landing die hij in zijn jonge leventje had gemaakt op de schuttingdeur …

De volgende dag zat alleen deze kleine rakker nog op het nest. Vermoedelijk was het een mereltje met vliegangst. Maar dat zal dan toch van tijdelijke aard geweest zijn, want aan het eind van de middag was het stil en leeg in de pergola …

Intussen zijn ook de jonge koolmezen uitgevlogen, maar dat heb ik gemist …

Een Ecokathedrale dwaling

Ik liep langs de oude eik die ooit ten gronde is gericht door zwammen. Met boshyacinten aan zijn massieve voet en de zon op zijn stoere restanten, staat hij daar nog steeds mooi, vind ik …

Ter hoogte van het atelier van Louis le Roy zag ik een pad, dat naar rechts het bos in liep. Het kwam me vreemd voor. Ik kon me niet herinneren dat ik het al eens eerder had gezien. Wonderlijk … Ik besloot toch maar eens te kijken waar dat pad heen leidde. Het eerste wat me opviel waren een paar deels in stukken gezaagde boomstammen, die naast het pad lagen. Daarna vervolgde ik het pad langs het vlechtscherm …

Om de een of andere reden voelde het niet goed aan. Terwijl ik verderop het pad volgde langs het vlechtscherm, had ik het idee dat ik steeds verder van de bebouwing van de Ecokathedraal verwijderd raakte. Toen ik na enige tijd midden in het bos langs een hek met een niet te missen boodschap liep, besloot ik zekerheidshalve maar rechtsomkeert te maken …

Omdat mijn onderdanen zich intussen ook begonnen te melden, heb ik vervolgens de kortste weg naar de uitgang genomen. Bij een muurtje met zicht op de ‘porta-celi’ heb ik onderweg nog een korte pauze genomen …

Vriendelijk groetend passeerde ik even later ten tweede maal de man van steen …

  • slot van deze rondgang

Het plein met de pilaren

Nadat ik aan het eind van het pad in het vorige logje de klim omhoog had gemaakt, stond ik bij de grote tempel op het hoogste punt in het voorste deel van de Ecokathedraal. Naast de tempel heb ik even een kleine pauze genomen …

Bij zonnig weer vind ik dit altijd een mooi plekje om even te gaan zitten en te luisteren naar de vogels. Nadat ik mijn dorst had gelest, was het tijd om weer verder te gaan. Aan de andere kant van de heuvel nam ik de trap naar beneden …

Korte tijd later kwam ik uit op ‘het plein met de pilaren’. Niet eerder had ik daar zo’n bijzondere ordening gezien. Een drietal pilaren was omringd door een cirkel van voornamelijk trottoirbanden …

Nog even een snelle blik op één van de tempels die vanaf hier op de achtergrond in het groen te zien was …

Het achterste deel van de Ecokathedraal zou ik niet halen, dat was intussen wel duidelijk. Desondanks besloot ik nog een stukje verder te gaan. Daarbij kwam ik op onbekend terrein terecht …

  • morgen nog één keer wat meer