Het terras was open

De planning had nauwelijks beter kunnen zijn, een kleine week nadat de schutting deels was vernieuwd, werd ook het nieuwe zonnescherm boven het terras gemonteerd …

Sindsdien was het tot gisteravond mooi zonnig weer. Een tuin op het zuiden is best lekker, maar je zit er op het terras altijd tegen de zon in te turen. En dat is zeker bij het fotograferen vaak erg lastig. Daar is nu een eind aan gekomen, want ik kan nu op elk moment van de dag met mijn hoofd in de schaduw zitten met helder zicht op hetgeen er achter in de tuin gebeurt …

En dat kwam precies op tijd, want afgelopen weekend zijn de jonge merels uitgevlogen. In de dagen daarvoor was het al een drukte van belang, want er moest heel wat voer worden aangevoerd voor de hongerige kuikens. Maar de afgelopen dagen hadden pa en ma merel het zo mogelijk nog drukker met hun uitgevlogen kroost. En tussendoor namen ze af en toe even snel een bad …

In verband met aanzienlijk lagere temperaturen is het terras intussen weer gesloten. Ik ben bang dat er niets anders op zit dan dat ik jullie de eerstkomende dagen maar wat ga vervelen met merelfoto’s. Dan houden we in elk geval het zonnige sfeertje nog even vast. Iemand bezwaar …?

Maartse buien

Maartse buien geselen ons tuintje regelmatig vandaag …

Nu eens is het donker en slaat er hagel neer, dan weer schijnt de zon volop …

Gelukkig lijken de titelroazen (narcissen voor niet-Friestaligen) er nog niet onder te hebben geleden …

Eindejaarsmijmeringen in de tuin

“Moet er nog wat gezegd worden over 2020 …?” vroeg ik me af, terwijl ik naar de tuin in kerstsfeer zat te staren. Voorgaande jaren maakte ik in december nog wel eens iets van een jaaroverzicht, maar ik kan er nu niet echt toe komen. Corona heeft ons leven vanaf half maart flink in zijn greep genomen, dat is geen nieuws. Daar is eerst wel even genoeg over gezegd, wat mij betreft. In de aanloop naar de vaccinaties zal er nog genoeg te mopperen zijn, maar dat bewaar ik dan maar voor volgend jaar …

Op hoofdlijnen was 2020 een waardeloos jaar, maar was het daarmee een verloren jaar? Zeker niet, er waren nog genoeg kleurige lichtpuntjes en mooie momenten. Je moet er alleen oog voor hebben en je ervoor openstellen. Zo was er eind juli een leuke kennismaking met Omabaard en haar kleine reisgezelschap in de Ecokathedraal bij Mildam. Verder heb ik, zodra het leven in coronatijd wat in ‘nieuw normale plooien’ viel, toch ook weer een aantal gezellige dagen met mijn fotomaatje gehad …

En het klinkt misschien raar, maar dankzij corona is voor Aafje en mij de overgang naar haar pensionering achteraf bekeken heel soepel verlopen. Nadat Aafje tijdens de eerste lockdown volledig thuis had gewerkt, kon ze in de laatste maanden afwisselend thuis en op kantoor werken. En zo zijn we in feite heel harmonieus naar de nieuwe situatie gegroeid, waarin we huis en tuin vanaf nu niet alleen ’s nachts maar ook overdag delen …

Nee, verder hoeft er niet veel meer te worden gezegd, ik ben wel klaar met 2020. Eigenlijk hoef ik alleen mijn vuurwerkshow voor morgen nog maar voor te bereiden …   😉

Een nieuw weerstation

Al sinds mijn jongste jaren heb ik een zekere fascinatie voor het weer. Rond de eeuwwisseling ben ik begonnen wat waarnemingen in eigen tuin op te tekenen. Eerst met behulp van een eenvoudige, maar goeie en goed geplaatste min/max-thermometer. Later heb ik een weerstation van Netatmo aangeschaft. Een mooi vormgegeven weerstation, dat bestaat uit verschillende losse modules. In de loop van het jaar begon het echter haperingen te vertonen. De buitenmodule begon batterijen te vreten en de regenmeter vertoonde geen betrouwbare waarden meer. Toen een paar weken geleden de regenmeter waarschijnlijk door een kauw van zijn plek was gewerkt en te pletter was gestort op het terras, was ik er klaar mee …

Omdat in het voorjaar ook mijn weergegevens over 2019 en het begin van 2020 al tot onherkenbare bestanden waren vermalen, had ik zin om er een punt achter te zetten. Langzaam maar zeker begon het echter te kriebelen. Het bloed kroop weer eens waar het niet kon gaan. Om een lang verhaal maar wat in te korten: in het weekend heb ik een nieuw weerstation aangeschaft. Gistermiddag heb ik het samen met Nils op een mast op de bijkeuken geplaatst. Vandaag vlogen de eerste ganzen er overheen …

Om wat meer en andere mogelijkheden te hebben om met gegevens te spelen en wat andere verwerkingsmogelijkheden te hebben, heb ik ditmaal voor een meer gebruikelijk systeem gekozen. Het is nog geen station uit de topklasse van Davis natuurlijk, maar met deze Alecto WS-5500 hoop ik eerst weer even vooruit te kunnen. De komende tijd zal ik gebruiken om thuis te raken in de software, zodat ik een en ander wat kan finetunen. Vanaf december hoop ik weer met wat betrouwbaarder gegevens te kunnen werken …

 

Die heerlijke zomeravonden

De verzengende hitte overdag was in augustus duidelijk niet aan mij besteed. Het enige wat ik tijdens zo’n hittegolf eigenlijk echt kan waarderen, zijn die heerlijke avonduren. Tot diep in de avond lekker bij de vijver zitten, daar kan ik echt van genieten. En dat heb ik dan ook volop gedaan tijdens de hittegolf …

Af en toe eens een blik over de schutting om te zien of er buitenaards nog wat te beleven valt, is met die hoge minimumtemperaturen ook een aangename bezigheid. Op de foto hier links onder zie je de reuzenplaneet Jupiter schitteren in een mooie samenstand met de bijna volle maan. Op de rechter foto zie je de heldere rode planeet Mars, die zich momenteel bij heldere hemel ook mooi laat zien …

Een maand voordat we gebukt gingen onder de hittegolf ben ik er nog tweemaal rond middernacht op uit getrokken om foto’s te maken van de komeet Neowise. Deze komeet was weliswaar lang zo mooi niet als komeet Hale Bopp in maart 1997, maar het was wel de helderste komeet sinds Hale Bopp. Vooral door de verrekijker vond ik het toch weer een bijzonder gezicht om zo’n brok steen en ijs door ons zonnestelsel te zien razen. Mijn Powershot leent zich helaas niet echt voor nachtfotografie, maar Neowise staat erop. En belangrijker nog, ik heb hem met eigen ogen gezien …

Zoals wel vaker, kwam er een eind aan de hitte met een aantal pittige regen- en onweersbuien. Hoewel de meeste buien ook deze zomer weer langs ons zijn getrokken, kon de riolering het hier op 20 augustus even niet aan. De onderstaande bliksem heb ik op 16 augustus in beeld kunnen vangen, toen er tegen middernacht gelijktijdig een onweerscomplex ten oosten en één ten westen van ons voorbij trok …

 

1 juno 2020 – terrasdag

De dag die je wist dat zou komen … de terrassen mogen weer open …

Doe mij toch dit rustig gelegen bankje met uitzicht maar …

De eerste terrasdag

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Je zou bijna denken, dat de gaai en het koolmeesje daaraan gedacht moeten hebben, toen ze gisteren aan het eind van de ochtend vlak na elkaar even kwamen poseren in de tuin …

Het uitblijven van ook maar het minste of geringste winterweer voelt niet goed. Zowel in december als in januari kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 5,4 °C. De laagste temperatuur kwam deze winter tot dusver uit op -1,2 °C op 28 december. In januari werd het niet kouder dan -0,2 °C op Nieuwjaarsdag. Het warmst werd het op 14 en 15 januari, op beide dagen werd het 11,6 °C.

Nee, het zit me niet lekker. Maar ja, de hele dag daarover piekeren is wel het laatste wat effectief is. Bewustwording en het eigen kleine steentje bijdragen, lijkt me eerst wel even genoeg. Wetend dat het wat dat betreft wel goed zit, vind ik het raadzaam om er verder maar het best van te maken. En daarom ben ik gistermiddag voor het eerst eens op 1 februari lekker in de zon op het terras gaan zitten …

Stilletjes heb ik even weg zitten dromen over betere tijden, op dat moment op uur en dag precies acht jaar geleden. 1 februari 2012, het begin van de laatste echte winterperiode in ons land. Die dag heb ik een prachtige winterkuier gemaakt in De Deelen …