Je zult toch op zo’n mooi plekje midden op het platteland wonen …
Een klein, maar fijn terrasje aan het water …
En aan je voeten een doorlopende voorstelling, uitgevoerd door eenden, zwanen en meerkoeten …
Blijven dromen, altijd maar blijven dromen … 🙂
Met temperaturen tussen 20 en 25 graden is het momenteel op het terras goed toeven, en daar profiteer ik dan ook ten volle van. Dankzij het zonnige weer laten zich ook in ons tuintje dit weekend geregeld vlinders zien, en dat komt goed uit in dit nationale vlindertelweekend. Grote aantallen vlinders zitten er nooit in ons tuintje, maar de variëteit valt me helemaal niet tegen. Ik heb dit weekend tot nu toe zeker 5 soorten gespot, waaronder dit geaderd witje op de ijzerhard (Verbena officinalis) …
Dankzij de warmte in juli hebben de druiven een flinke groeispurt gemaakt. Ik vrees alleen, dat op zijn minst een deel van de oogst ook dit jaar weer ten prooi zal vallen aan meeldauw …
Ook de kattenstaarten (Lythrum salicaria) zijn in trek bij diverse insecten. Vooral witjes, blauwtjes en diverse zweefvliegen en hommels laten zich daar veelvuldig zien. De onderstaande hommel had de neiging om helemaal in de bloemetjes te duiken …
In afwachting van de ontwikkelingen in de Tour de France, waar vandaag de Mont Ventoux op het programma staat, is het goed toeven in de tuin …
Het is een voortdurend komen en gaan van insecten bij de lavendel, soms zie je er heel stilletjes een geaderd witje …
Vandaag vragen vooral af- en aanvliegende hommels op het terras de aandacht met een regelmatig aanzwellend gezoem …
Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag.
Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Vlak voordat ik er was, zag ik een ree in de berm staan. Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen …
Bijna drie minuten lang bleef de ree rustig staan grazen, regelmatig ging daarbij het kopje omhoog, zodat het schrandere dier de omgeving in zich op kon nemen. Er ontging haar duidelijk niets. Een paar maal stonden we oog in oog, na enkele ogenblikken boog ze zich dan weer voorover om haar maaltijd voort te zetten. Totdat er vanuit het pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken. Daar was de ree niet op gesteld, met enkele soepele sprongen was ze verdwenen in het bos …
Een klein half uurtje later liep ik door het Diakonieveen. In het beboste deel zag ik de onderstaande paddenstoelen staan. Ieder jaar zit ik er weer tegenaan te hikken om de eerste paddenstoel de fotograferen, dat wilde ik dit jaar maar eens zien te voorkomen. “Klik,” zo, die herfsthobbel is maar vast genomen …
Het duurde langer dan ik had gehoopt en verwacht, voordat ik bij het bankje op de oever van een van de vennetjes aankwam. En toen ik het bankje eindelijk in zicht kreeg, bleek het helaas nog bezet te zijn ook. Toen ik op een paar meter afstand van het bankje een foto van het vennetje had genomen, zag ik wie er op het bankje zaten: het stel met het hondje.
“Als u een mooie foto wilt maken, dan moet u dat hier vandaan doen,” zei de vrouw in mijn richting, terwijl zij en de man opstonden, “u gaat toch voor de hoofdprijs, neem ik aan …?” voegde ze er met een lach aan toe.
“Die hoofdprijs heb ik al binnen,” zei ik, terwijl ik de man en de vrouw de foto’s van de ree liet zien. Toen ik vertelde dat er aan die fotosessie een eind was gekomen toen de ree hun hondje had gespot, maakte de vrouw uitgebreid excuses. Dat was wat al teveel van het goede, zo liet ik hen weten, ik was al lang blij dat ik even op het bankje kon zitten …
Terwijl het stel met het hondje verder liep, genoot ik van het uitzicht dat ik vanaf het bankje had. Man man … wat een fantastisch mooi plekje. Je zou hier toch een hutje timmeren en er nooit meer weg gaan …
Het was er voortdurend een komen en gaan van juffers en libellen. Alles wat paren kon, leek op de valreep voorafgaand aan het echte herfstachtige weer, nog te willen paren …
Het enige minpuntje dat ik kan bedenken, is dat het bankje helaas geen rugleuning heeft. Dat noopte mij er na een tijdje dan ook toe om toch maar weer op te staan en de terugweg te aanvaarden. Dat bleek nog moeilijk genoeg, want mede vanwege het wat geaccidenteerde terrein in het Diakonieveen werd het nog een hele kuier om weer bij de auto te komen, maar het is weer gelukt …
Toen ik aan het eind van de middag met een bak koffie op het terras zat na te genieten van de fotokuier, verscheen er weer een juffertje dat een lekker fotogeniek plekje opzocht: op een van de druivenbladeren, mooi scherp afgetekend tegen de strakblauwe lucht …
En alsof dat alles nog niet genoeg was, zag ik een paar minuten later een gehakkelde aurelia door de tuin fladderen. Ook deze prachtige vlinder bleek belangstelling te hebben voor onze druif …
Nadat hij een tijdje had zitten pronken op een van de bladeren, dook hij helemaal weg in een tros druiven. Dat was voor mij het sein om de camera eerst maar eens een tijdje terzijde te leggen. Het was een prachtige dag vol cadeautjes …
Het was prachtig weer vanmorgen, en dus liep ik aan het eind van de ochtend even met mijn camera en een kop koffie naar buiten. Ik was nog maar net op het terras gaan zitten, toen ik een vlinder zag fladderen. Nadat hij de omgeving had verkend, streek hij uiteindelijk neer op een onmogelijk en allerminst fotogeniek plekje onder de dakgoot. Omdat het mijn eerste vlinderwaarneming van het jaar was, en omdat hij gelukkig nog net in het zonnetje bleef zitten, heb ik toch maar even een plaatje van deze eersteling geschoten. Meteen daarna was hij ook weer verdwenen …
Aan het begin van de middag trok de lucht ineens weer helemaal dicht. Ik had me voorgenomen om even een ritje naar de Deelen te maken, maar daar heb ik bij nader inzien toch maar van afgezien. Met de huidige benzineprijzen kan ik mijn ritjes voorlopig maar beter beperken tot wat meer zonnige en fotogenieke momenten. Foto’s van grijze landschappen heb ik de afgelopen maanden tenslotte al genoeg kunnen maken.En ach, als ik een beetje oplet, dan zijn er met wat geluk in en rond huis ook wel aardige plaatjes te schieten.
Terwijl ik achter de computer zat, streek ‘ons’ roodborstje even na tweeën op het onderste deel van de voedertafel neer. Omdat Aafje in het weekend de ramen van de schuifpui weer een poetsbeurt had gegeven, kwam het weer eens goed uit dat de camera altijd naast mijn werkplek voor het grijpen ligt. Zonder al te veel moeite kon ik het roodborstje even portretteren …
Drie kwartier later ben ik nog weer even op het terras gaan zitten, het was er een stuk minder aangenaam dan toen aan het eind van de ochtend de zon nog scheen. Maar de beloning die me ten deel viel mocht er zijn, een pimpelmeesje hing geruime tijd aan het laatste netje met zonnebloempitten …
Vandaag deel 3 -tevens het slot- van een serie foto’s die om wat voor reden dan ook dit jaar niet eerder op het weblog terecht zijn gekomen.
Na een natte zomer werd het vanaf half september eindelijk weer een langere tijd achtereen droog, en dus kon ik tegen het eind van de maand op mijn gemak even op het terras gaan liggen om deze snuitkever vast te leggen …
Ik heb dit jaar maar weinig paddenstoelen gefotografeerd, maar de exemplaren die ik heb gekiekt, mogen stuk voor stuk gezien worden. Daarom verdient ook deze vliegenzwammen die ik half oktober in De Deelen aantrof zo voor de jaarwisseling nog even een plekje …
Het kon weer niet normaal met het weer dit jaar. Na een druipnatte zomer volgde een kurkdroge herfst, waarin het vaak heerlijk kuieren was. De foto hieronder heb ik begin november gemaakt in het Fochteloërveen …
Met een gemiddelde temperatuur die ongeveer 2 graden boven normaal lijkt uit te komen, deed de wintermaand december zijn naam helaas geen eer aan. Behalve dat het erg zacht was, gingen de hemelsluizen ook weer veelvuldig open, zo ook toen we op 5 december over de Wâldwei naar Leeuwarden reden …
Mijn Skywatch Friday van vandaag lijkt op mijn SWF van vorige week. Toen liet ik hier een supralaterale boog of 22º boog zien, vandaag een ander optisch fenomeen dat daar wel wat op lijkt. Terwijl ik gistermiddag in de tuin zat, verscheen er een parhelium of bijzon. Zo’n haloverschijnsel kan gezien worden wanneer een lage zon door losse cirruswolken schijnt, bijvoorbeeld in een melkwitte namiddaglucht. Het zonlicht wordt gereflecteerd en gebroken door ijskristallen en wordt gesplitst in verschillende kleuren, zoals bij een regenboog. In tegenstelling tot een regenboog ontstaan bijzonnen als bijna-horizontale gekleurde vlekken of staven aan de beide kanten van de zon, rond een hoek van 22 graden. Ze verschijnen vaak bij een weersverslechtering, en dat klopte ook gisteren weer …
Today’s Skywatch friday looks a lot like last weeks SWF. Last week I showed a colorful arc in the sky, today it’s another optical phenomenon. When I was sitting in the garden yesterday afternoon, a sundog appeared in the sky. Sundogs may appear as a colored patch of light to the left or right of the sun, 22° distant and at the same distance above the horizon as the sun, and in ice halos. They can be seen anywhere in the world during any season, but they are not always obvious or bright. Sundogs are best seen and are most conspicuous when the sun is low….
En zo ziet hij eruit als je er wat verder op inzoomt …
And this is what it looks like when you zoom in on it …
Op de laatste foto is aan beide kanten van de zon een vage bijzon te zien …
On the last photo you can see a faint parhelium on both sides of the sun …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!
Afanja's Weblog 