Als het riet in grote bossen bijeen is gebonden, volgt voor de rietsnijders het zwaarste werk: de bossen riet moeten vanuit het veld naar de wagen worden gedragen en daar opgestapeld. En dan moet de hele vracht vervolgens bij de werkplaats weer worden afgeladen en opnieuw opgestapeld. Een jaar of vier, vijf geleden heb ik zo’n bos nog eens op mijn schouder gegooid, daar zou ik nu voor geen geld meer aan beginnen, want ik kan je verzekeren dat die bossen echt zwaar zijn …
Categorie archief: Mensen
Het kammen van het riet
De kleine bosjes riet die, zoals hier gisteren te zien was, eerst op schoven bijeen zijn gezet, worden door de rietsnijders stuk voor stuk door een kammachine gehaald …
De foto’s in dit logje kunnen worden vergroot door erop te klikken …
Bert bezig met het kammen van het riet – 1
Bert bezig met het kammen van het riet – 2
Uren achtereen zijn de mannen hiermee bezig om het afval uit het riet te kammen. Dit afval bestaat uit de ondergroei in de rietvelden, dat varieert van gras tot de spontaan verschijnende winde …
Klaas Jan bezig met het kammen van het riet – 1
Klaas Jan bezig met het kammen van het riet – 2
Als het riet is gekamd en van ongerief ontdaan, wordt het in een grote opvangbak gelegd. Uiteindelijk wordt het verzamelde riet hier in grote bossen bijeen gebonden voor transport naar de werkplaats …
Klaas bezig met het kammen van het riet – 1
Klaas bezig met het kammen van het riet – 2
Het werk van de rietsnijders mag dan grotendeels gemechaniseerd zijn, dat maakt het nog niet tot licht werk. Het valt nog lang niet mee om zo’n bosje riet van het afval te ontdoen, vraag dat maar aan Jetske … Voordat je het weet wordt het bosje riet uit je handen getrokken als je het niet stevig vasthoudt. Hou je het riet daarentegen te stevig vast zonder dat je je schrap zet, dan loop je kans om door de kammachine te worden meegetrokken tot op de bult afval …
Jetske mag ook een bosje riet kammen – 1
Jetske mag ook een bosje riet kammen – 2
– wordt vervolgd –
Tussen de rietschoven
Terwijl de rietsnijders aan de lunch zaten, verkenden Jetske en ik het gemaaide rietveld. Op de foto hieronder is een deel van het materieel van de rietsnijders te zien …
Zodra het riet gemaaid is, worden de kleine bosjes riet eerst in schoven bijeen gezet, wachtend op verdere verwerking …
Jetske heeft zich even tot de rand van het gemaaide deel gewaagd …
Een voorbij vliegende ooievaar leek het einde van de lunchpauze aan te kondigen, want meteen daarna gingen de rietsnijders weer aan het werk …
– wordt vervolgd –
Terug bij de rietsnijders
Na onze tussenstop aan de mistige waterkant vervolgden Jetske en ik onze weg naar de rietsnijders. Het viel nog niet eens mee om ze te vinden, en dat lag niet aan de mist. Daar waar we ze hadden verwacht, waren ze in geen velden of wegen te bekennen, zodat het mobieltje er aan te pas moest komen. Na kort telefonisch overleg wist Jetske waar we de mannen konden vinden. Een kwartiertje later liepen we door een weiland naar het rietveld …
Kijkend naar de lading riet op de wagen, hadden de mannen deze ochtend al flink hun best gedaan. Voorbij de tractor moesten we over een paar ‘dansende’ planken de sloot oversteken …
We kwamen mooi op tijd, want een van de rietsnijders had net rookpauze. Dat spreekt mij altijd wel aan, want samen roken is toch altijd net wat prettiger dan alleen roken …
Na de pauze namen de mannen hun werkzaamheden weer op. Jetskes’ neef Bert richtte zich weer op het kammen van het riet. Daarmee wordt het afval uit de kleine rietbosjes gekamd …
Collega rietsnijder Klaas Jan was bezig om het afval op kleine hoopjes te verzamelen, zodat straks de fik erin kan …
Intussen kwam het opperhoofd der rietsnijders ook terug op de werkplek. Jetskes’ zwager Klaas had de lunch gehaald voor de mannen. Bij het grote rietveld waar Jetske en ik vanochtend eerder waren, nuttigen de mannen hun meegebrachte boterhammen meestal in de schaftkeet waar ze daar over kunnen beschikken …
Vandaag stond er voor de verandering patat met een gehaktbal en/of een kroket op het menu. Het was weliswaar mistig, maar echt koud was het niet, zodat de mannen het er op en rond de kleine tractor even lekker van namen …
Jetske en ik benutten de lunchpauze om even verderop in het rietveld rond te kijken …
– wordt vervolgd –
Laaghangende wolken
Dat de wolken af en toe akelig laag boven het Friese land hangen, heb ik hier onlangs in Skywatch Friday 370 al laten zien. Dat het nog erger kan, bleek toen ik enige tijd later langs een rietveld ten noorden van Earnewâld reed …
Hier voegden zich ook nog eens grijze rookwolken bij de laaghangende bewolking. Het kon niet missen, hier waren – weer of geen weer – rietsnijders aan het werk …
Een eenzame boom hield te midden van de rookwolken moedig stand tussen het al deels gemaaide riet …
Nog een klein stukje verder kreeg ik de rietsnijders in beeld …
Even nam ik in overweging om naar de noeste werkers toe te lopen …
Lang duurde die overweging niet. Toen de wind draaide en even later de eerste regendruppels van een volgende regenbui vielen, besloot ik maar snel de warme en rookvrije beschutting van de auto weer op te zoeken …
Young love on ice
Nadere toelichting lijkt me hier overbodig …
Autoloze zondag?
Vandaag ben ik voor de verandering eens op zondag naar de Peelrug gereden om nog even een keer wat foto’s te maken van het lege wegdek boven de tunnel. De westelijke rijbaan van de nieuwe N381 lag er stil en verlaten bij …
Hoewel … helemaal stil en verlaten was het er toch niet. De westelijke rijbaan van het nieuwe weggedeelte tussen Wijnjewoude en Donkerbroek wordt morgen opengesteld voor het autoverkeer …
Omdat het er vandaag nog rustig was, maakten diverse fietsers en wandelaars gebruik van de gelegenheid om het nieuwe weggedeelte toch eenmaal fietsend of wandelend te af te leggen …
Ter hoogte van de Peelrugtunnel zijn langs de nieuwe weg grote waarschuwingsborden geplaatst die de weggebruikers wijzen op het gevaar van overstekend wild. Reeën en ander wild hebben natuurlijk nog niet in de gaten dat ook zij gebruik mogen maken van de nieuwe tunnel om de N381 veilig over te steken …
Om de dieren in de toekomst naar de tunnel en de diverse ecopassages te geleiden, worden er nog hekken langs de weg geplaatst …
Het was er aangenaam toeven met al die vrolijke passanten. Het beeld en het sfeertje deden me denken aan de eerste autoloze zondag in november 1973 (wat hebben we toch veel geleerd sindsdien … niet dus!) …
Op de heen- en terugweg heb ik vanuit de auto een filmpje geschoten van de situatie zoals die vele jaren is geweest tussen Drachten en Donkerbroek. Hoewel de weg vooreerst nog niet klaar is – voorlopig kan er door het verkeer in beide richtingen alleen gebruik worden gemaakt van 1 rijbaan – zal de situatie er vanaf morgen al heel anders uitzien. Daar hoop ik in de komende week eens een wat videobeelden van te kunnen maken …
Afanja's Weblog 