Tijmen had zich er al geruime tijd op verheugd om weer eens bij pake en beppe te logeren. Maar ja, dat moet ook net even van alle kanten passen, en dat doet het nu eenmaal niet altijd … maar dit weekend was het dan eindelijk zo ver. Omdat Tijmen graag weer eens ergens samen met pake wilde fotograferen, begaven we ons gisteren aan het begin van de middag samen op pad …

Omdat het grijs en bewolkt was, en de lucht er af en toe zelfs dreigend uitzag, leek het me beter om te kiezen voor een wandeling in De Deelen dan eentje in het donkere bos. Zoals op de bovenstaande foto te zien is, was het ook in De Deelen echter flink donker, tweemaal begon het zelfs even lichtjes te miezeren. Dat alles kon ons er echter niet van weerhouden om te genieten van de natuur en elkaars gezelschap …

Tijmen vond het eerste pad langs het water eigenlijk maar lang en saai, en eigenlijk had hij daar in deze grijze weersomstandigheden wel een beetje gelijk in. Toen hij even later ontdekte, dat er wel heel veel konijnenkeuteltjes op het pad lagen, werd het ineens een stuk spannender. In sluipgang vervolgde Tijmen zijn weg, wie weet … Misschien zou hij straks wel een konijn kunnen fotograferen … Dat viel echter tegen, want de konijnen lieten zich niet zien, en de kleine keuteltjes waren niet zo geschikt om te fotograferen, ontdekte Tijmen, want je kon ze niet eens terug zien op de camera. Nee, dan de gele herfstblaadjes aan de berken, die waren wel heel geschikt voor de foto … 🙂

Nadat we even de tijd hadden genomen om op één van mijn favoriete bankjes een snoepje te verorberen en onze benen even wat rust te gunnen, zetten we onze tocht voort. Vanaf het bruggetje over het petgat bij dit bankje zag Tijmen allerlei beestjes op het water bewegen. Terwijl ik wat vertelde over de schaatsenrijdertjes en de tientallen schrijvertjes, die voortdurend kringetjes in het water veroorzaakten, ging Tijmen er eens goed voor zitten om die beestjes goed te kunnen bekijken …

Aan de andere kant van het water kwamen we in een klein stukje bos terecht. Daar waren verschillende paddenstoelen te zien. Het meest in het oog springend waren ook hier de vliegenzwammen, en die gingen dan ook het eerst op de foto …

Toen we korte tijd later bij ‘de hoofdbrug’ in het natuurgebied aankwamen, kwam Tijmen op het idee om even foto te maken van mij op de brug, want dit was toch wel een heel bijzondere brug, vond hij …

“Kijk eens, pake, ik zie een omgevallen molen …,” zei Tijmen, toen we een minuut of wat later langs de tjasker liepen. Omdat het er echt hartstikke nat was, konden we niet heel dicht bij het molentje komen, maar het was voldoende om Tijmen duidelijk te kunnen maken dat dit geen omgevallen molen was, maar dat het zo hoorde. Na mijn uitleg over de tjaskermolen was ik duidelijk weer in Tijmen’s achting gestegen … 😉

Bij het passeren van een volgend bruggetje, trokken schrijvertjes en schaatsenrijdertjes Tijmen’s aandacht weer. Daar liet Tijmen lachend zijn fantasie even de vrije loop gaan. Hij vond het maar vreemd dat die schaatsenrijdertjes schaatsten zonder dat er ijs was, maar hij kon zich er alles bij voorstellen dat de schrijvertjes mooie gedichten schreven met hele kleine pennetjes …

Voordat we opnieuw even pauze hadden op het derde bankje dat we tegenkwamen langs onze route, zagen we aan de overkant opnieuw een molentje staan. Als je met een 6-jarig mannetje op pad gaat, dan weet je dat je bij elk min of meer opvallend landschapselement of wat dan ook, opnieuw met “wat en waarom vragen” wordt geconfronteerd. En dus vertelde ik hier over het wegpompen van het water met de molentjes in De Deelen. Leergierig als hij is, wist Tijmen aan het eind van de middag veel van de belevenissen en verhaaltjes voor beppe te reproduceren …

Op het laatste deel van de wandeling kwamen we links en rechts langs zwanen. Omdat de zwanen aan de rechterkant het dichtst bij ons waren, probeerde Tijmen daar wat foto’s van te maken. Nadat hij er een paar foto’s van had gemaakt, vertelde Tijmen lachend hoe grappig hij het vond dat de zwanen steeds weer koppie onder gingen. En op mijn vraag waarom ze dat deden, wist hij probleemloos te vertellen, dat ze aan het eten waren …

Na bijna anderhalf uur waren we weer terug bij de parkeerplaats. Daar hebben we bij een van de picknicktafels onder het genot van een blikje sinas en een bifi-worstje nog even gezellig zitten napraten.

Met een hoofd vol verhalen en twee camera’s vol met foto’s waren we rond vier uur weer veilig terug bij beppe. Het was weer een prachtige middag! En nu bijkomen … 🙂