Een weiland vol bloemen is mooi …, heel mooi!
Een weiland vol bloemen met een ree aan de slootkant is zo mogelijk nog mooier …
Dit fraaie tafereel speelde zich onder fluks voorbij drijvende wolken af in een weiland net ten zuiden van het Weinterper Skar …
Het was een kleine wereld toen ik vanmorgen wakker werd, Fryslân was in mist gehuld. Daarom ben ik na een eerste bakje koffie meteen maar in de auto gestapt om her en der wat mistige landschapjes vast te leggen …
Het glijbaantje bij het strandje van Smalle Ee werd strak weerspiegeld in het volkomen rimpelloze water. Het riet verdween verderop in het niet …
Een roodbonte koe stond wat afgezonderd van de rest van de kudde te grazen in de wei …
Een paar paardjes stonden lange tijd roerloos tegenover elkaar …
Een eenzame boom langs de flauwe bocht van een stille landweg bleef gelukkig staan waar hij stond …
Ook een boom langs de Boorn is in nevelen gehuld …
Rond het middaguur probeerde de zon voorzichtig door de mist heen te prikken, hoog tijd voor een tweede bakkie …
Nadat ik me zaterdagmiddag bij de dobbe een tijdlang had vermaakt met verschillende juffers en libellen, en onderwijl een paar gesprekken had gevoerd met passerende wandelaars die hun gevoelens over de bomenkap t.b.v. het nieuw pad niet onder stoelen of banken staken, ben ik na verloop van tijd via dat nieuwe pad teruggelopen …
Het eerste dat me opviel, was dat er aan de oostzijde van dit nieuwe pad een al niet minder nieuwe sloot was gegraven. Het viel hier nog niet eens mee om over de rijplaten te lopen, want in de schaduwrijke omgeving maakten vocht en modder het hier en daar spekglad …
Na slechts een enkel slippertje te hebben gemaakt, waarbij ik het gelukkig op de been wist te houden, bereikte ik na enige tijd het oude pad weer en dat lag er een stuk droger bij. Vanaf dit punt is ook mooi te zien, dat aan de linkerkant de nieuwe sloot eindigt, terwijl recht voor de camera de plek van de pas gedempte sloot te zien is …
Terug bij de Nije Heawei is te zien, dat het aan de zuidkant van het gebied al niet anders is. Ook hier is langs het eerste deel van het pad alle struikgewas aan de oostkant weggehaald, en de sloot die er lag is gedempt …
De onderstaande foto’s heb ik op 27 september gemaakt tijdens een kuiertje naar de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Voorbij het hek, waar aan de rechterkant van het pad de heide begint, was hier de sloot aan de oostkant van het pad uitgediept. Ik ben benieuwd of ik hier volgend jaar de wetterpinksterblom of waterviolier weer zal kunnen kieken …
Enigszins ongerust vervolgde ik mijn weg in de richting van de vennetjes, het zou toch niet zo zijn dat het bankje tussen de vennetjes heeft moeten wijken voor de uitgediepte sloot …?
Gelukkig … het bankje stond en staat er nog, ook al staat het nu wel op het uiterste randje van de sloot. Erop vertrouwend dat de betonnen voet diep genoeg in de aarde staat, heb ik er toch weer een tijdje heerlijk in het zonnetje kunnen zitten. Het was jammer dat het zicht over het vennetje me werd ontnomen door een aarden wal, maar dat zal van tijdelijke aard zijn, neem ik aan …
Morgen neem ik jullie mee terug naar de Nije Heawei, dan gaan we eens kijken naar de reden waarom er sloten worden gedempt en uitgegraven en waarom de Nije Heawei wordt afgesloten voor autoverkeer. Wordt vervolgd dus!
Voordat ik vrijdagmiddag koers zette naar Pean om daar aan de waterkant te genieten van het heerlijke nazomerweer, kwam ik in de buurt van Terband langs een weiland waar een koe ook de waterkant had opgezocht …
Ik vond de setting van de bomenrij aan de rand van het weiland met de koe op de oever van de fraai weerspiegelende sloot mooi genoeg om de auto even in de berm te zetten om wat foto’s te maken …
Nieuwsgierig als koeien over het algemeen plegen te zijn, hief ook deze grazer de kop meteen naar me op, toen ik uit de auto stapte om tegenover haar aan slootkant een plekje te zoeken om wat plaatjes te schieten …
Door een meter of wat naar links te lopen, kon ik ook de paarden in een aangrenzend weiland in beeld brengen. Dat maakte het nazomerse plaatje in het Friese weidegebied voor mijn gevoel compleet …
De koe aan slootkant, die me zojuist aandacht had bekeken, leek mijn aanwezigheid intussen al te zijn vergeten. Ze richtte zich weer volledig op haar belangrijkste bezigheden: grazen en herkauwen …
Een aantal koeien maakte het wel erg bont, zij zochten de schaduw van de bomen op alsof het geen 21, maar toch zeker 30 graden warm was. Maar ook dit misstond niet in het beeld van deze nazomerse dag …
Mijn blik werd intussen getrokken door hetgeen er in de verte op de achtergrond gebeurde, maar op de foto’s net niet te zien zien is: ook hier werd hard gewerkt om de maïsoogst binnen te halen …
Er zijn van die dagen waarop de onderwerpen je bijna letterlijk komen aanwaaien. Bijna … maar je moet er nog wel even op uit om goed en ruim zicht te hebben, zoals bij de buien die donderdag over Fryslân werden geblazen. Daar heb ik in Skywatch Friday 302 al het één en ander van laten zien …
De scène met de jagende bruine kiekendief, die me die dag al voor twaalven ten deel viel, was een prachtige bonus. Toen ik een uur later de auto aan de kant van de weg had gezet om wat foto’s te maken van een bui die in de buurt van Pean over het land trok, kreeg ik nog een leuke bijvangst toegeworpen …
In de sloot naast de weg ontdekte ik een meerkoetengezin. Toen ik ze zag, was één van de ouders me al gepasseerd, de andere ouder durfde het met haar twee jonkies niet echt aan om bij me langs te zwemmen …
De kuikens werden door pa of ma naar de overkant van het slootje gedreven. Daar kropen ze ietwat moeizaam, maar toch verrassend snel de wal op om dekking te zoeken tussen het lange gras …
Mijn dag was toch al goed, want op zijn tijd ben ik gek op die zware buienluchten, maar zo’n kleine kleurige bijvangst geeft de dag nog net wat meer gloed. 🙂
Hoe verdrietig de aanleiding vaak ook is, naar mate de jaren verstrijken gaan begrafenissen en crematies steeds meer de rol van familiereünies vervullen …
Dat was ook gisteren na afloop van de indrukwekkende afscheidsdienst voor nicht Corrie weer het geval …
Het was goed om diverse familieleden weer even te zien en wat bij te praten met deze en gene …
Of deze zwanen in de Vlierboschsloot bij Warniahuizen ook op een familiereünie waren, weet ik niet, maar het had er zeker alle schijn van …
Een beetje boerensloot wordt momenteel gesierd met de vrolijk oplichtende zonnetjes van de dotterbloemen …
Ook in ons vijvertje doet de dotterbloem het weer goed, zodat het er ook daar weer kleurig en fleurig uitziet …
Afanja's Weblog 