Categorie archief: Fryslân

Blauwe reiger zoekt een plekje

Geplaatst op door

Rond koffietijd begon de lucht gistermorgen open te breken. Uitkijkend naar wat zon startte ik daarom een half uurtje later de auto om even een ritje te maken. Amper 6 km van huis zag ik niet te ver van de weg een grote zilverreiger langs een sloot lopen. Net iets te snel bracht ik de auto tot stilstand. Dat was voor de schuwe zilverreiger voldoende om ogenblikkelijk op de wiek te gaan …

Een blauwe reiger zag meteen zijn kans schoon en nam het plekje aan de slootkant in. Die durfde wel nu ik in de stilstaande auto zat. Maar zoals het een goede reiger betreft, bleef hij waakzaam. Voorzichtig liep hij om een struikje heen …

Vervolgens kwam hij weer wat dichter bij de sloot, waar hij rustig bleef staan. Het duurde me te lang om te wachten tot hij eventueel nog naar de sloot af zou dalen. Wel had ik de grote zilverreiger in de gaten gehouden, die was intussen in een aangrenzend weiland neergestreken. Tijd om een stukje verder te gaan dus …

  • morgen meer …

Silhouetten aan de waterkant

Geplaatst op door

Na een aantal wat actuelere foto’s heb ik voor vandaag weer een greep in het archief gedaan …

Een paar sfeerbeelden als weergave van een fotokuier op de wat grijze Tweede Kerstdag van 2007 in De Deelen. Halverwege de middag wist de zon nog net even gaatje in het wolkendek te vinden …

Veel was het allemaal niet, maar veel meer hoeft het op zo’n dag eigenlijk ook niet te zijn …

Blik op het noorden

Geplaatst op door

Terug bij de auto besloot ik donderdagmiddag nog even een paar foto’s van de vierde windstreek te maken: het noorden …

Nadat de lucht de eerste helft van de middag voornamelijk lichtblauw was geweest, begonnen aan de andere kant van de Lytse Mar (Google Maps) steeds meer donkere wolken zich samen te pakken …

Zoveel reuring als zich tegen de noordelijke horizon in de lucht aftekende, zo rustig stond de windmotor aan de Westersânning er nog bij …

Terwijl ik via Earnewâld met ommelandse wegen huiswaarts reed, heb ik de auto nog een paar maal in de berm gezet om wat foto’s te maken …

Ik had zelfs nog het geluk om een zwakke regenboog in beeld te vangen …

Het duurde niet veel langer dan een uur, maar het was weer een aangenaam ritje over de Friese dreven.

Vier windstreken rond de hut

Geplaatst op door

Vanaf It Nonnepaed ben ik naar de Jan Durkspolder gereden. Toen ik daar even later in de vogelkijkhut ging zitten, dreef de eerder gemelde bui, aan de zuidkant van de plas voorbij …

Aan de oostkant maakte mijn vriend de grote zilverreiger, die ik hier onlangs ook al eens aantrof, een wandeling langs de rand van zijn revier. Ik was zelf wel gecharmeerd van het gelaagde decor waarin hij zich bevond …

Het buitje – meer was het in feite niet – dreef intussen rustig over de zuidelijke oever van de plas in westelijke richting voort, vage weerspiegelingen met zich meetrekkend …

Aan de westkant van de hut heerste intussen volmaakte rust. Zelfs dat ene rietpluimpje stond tegen een vrijwel vlakke waterspiegel roerloos naast de hut …

Na een laatste blik op de bui aan de zuidkant, hield ik het voor gezien. Over het met knotwilgen omgeven pad liep ik aan de noordkant van de hut terug naar de auto …

Langs de bui

Geplaatst op door

Na die ene bui met natte sneeuw trokken er gisteren een groot deel van de dag vooral kleine buitjes met wat regen of natte sneeuw over de provincie …

De meeste fotogenieke bui zag ik aan het begin van de middag over de oostkant over Drachten trekken. Omdat ik op dat moment onderweg was naar een afspraak, heb ik daar helaas geen foto’s van kunnen maken …

Na afloop van die afspraak heb ik nog wel even een ritje naar de Jan Durkspolder kunnen maken. Onderweg zag ik deze fietser op It Nonnepaed langs één van die vele buitjes fietsen …

Bij het vennetje

Geplaatst op door

Vlotter dan verwacht bereikte ik mijn doel: het vennetje bij Heidehuizen, dat het dichtst bij het fietspad ligt (Google Maps). Daar staat één van mijn favoriete bankjes in de omgeving. Om hier te komen moet ik tegenwoordig echt een goeie dag hebben, en die had ik vorige week maandag gelukkig …

Het is altijd een genot om even op dat mooie plekje in de zon te zitten. Tijd om even de benen wat rust te geven en de blik over het vennetje te laten glijden. Ik was er alleen niet op het meest gunstige moment van de dag, de laagstaande zon aan de overkant van het vennetje maakte het lastig om te fotograferen. Met wat nabewerking viel het me niet tegen …

Het bankje en de directe omgeving ervan stonden wel lekker in de zon op dat moment. Meer foto’s kon ik daar echter niet van maken, rondom het vennetje is het altijd verraderlijk drassig. Vlak voor en naast het bankje dreig je al snel weg te zakken, weet ik uit eerdere ervaring. Daar wilde ik mijn schoeisel nu niet aan wagen …

Hoewel het prachtig weer was, voelde ik na enige tijd dat het beter was om maar niet te lang te blijven zitten. Met frisse moed begon ik aan de terugweg, en ook die viel me niet tegen. Op de terugweg werd het met wat meer zonlicht vanuit een andere richting en af en toe een passerende fietser of wandelaar zowaar gezellig onderweg. En het bos oogde een stuk vriendelijker dan op de heenweg …

Moe, maar voldaan plofte ik even later op de autostoel neer.

Een oude stobbe

Geplaatst op door

Wat doe je tijdens een herfstwandeling wanneer het kleurrijke bladerdek ter plekke wat tegenvalt en de paddenstoelen zijn verdwenen? Precies, je kijkt eens wat om je heen of er verder wat valt te ontdekken. Daarbij gleed mijn oog over de oude stobbe, waarmee ik het vorige logje afsloot …

Ik liep er eens omheen en ontdekte daarbij dat die oude boomstronk met wat fantasie qua vorm wel wat deed denken aan een groene, begroeide versie van Uluru of Ayers Rock. Ik zocht een droog plekje onder het bladerdek op de bodem en zakte daar door de knieën om wat foto’s te maken van de ‘rotswand’. Wat een pracht aan kleuren en vormen tussen al die gaten als grotten …

Nadat ik overeind was geklauterd liep ik terug naar het fietspad. Daar bedacht ik me dat mijn benen nog verrassend goed aanvoelden. Daarom besloot ik het erop te wagen om door te lopen naar het vennetje, een stukje voorbij de bocht in het fietspad in de verte …