Voor de jaarlijkse foto van een grutto op een paal ben ik twee weken geleden weer eens naar de Surhuizumermieden gereden. Het was hier met 21,2°C de eerste warme dag van het jaar, het was alleen jammer dat de lucht wat melkachtig wit bleef die dag …
Tijdens een rondje door het gebied, zag ik op een bepaald moment een grutto op een paal met een van de welbekende bordjes ‘Vogelbroed- en rustgebied’ staan. Rustig liet ik de auto in de berm uitrollen, maar voor de grutto was dat kennelijk nog niet rustig genoeg. Luid roepend vloog hij op …
Dat voorbeeld werd vrijwel meteen gevolgd door een paar andere grutto’s, die uit het lange gras opvlogen. Ik werd duidelijk als een onruststoker gezien, daarom besloot ik maar gebruik te maken van de gelegenheid door een betere positie in te nemen. Even later keerde de rust terug en streek de grutto weer op zijn paal neer …
Nadat ik een aantal foto’s van de ijsvogels had gemaakt, ben ik even doorgereden naar het vogelkijkplatform in de Surhuizumermieden gereden. Nu ik wist dat de ijsvogels nog op hun plekje zaten, was het tijd om ook even te checken of de weidevogels intussen al terug waren op een van hun plekjes …
Ze zaten zoals gebruikelijk na hun lange reis uit zuidelijker oorden weer ver weg. De meesten zaten in de natste delen van het land lekker wat in en bij het water om weer aan te sterken na de lange reis. Er zaten ook ditmaal weer vooral grutto’s. Verder zag ik er wat kieviten, een enkele tureluur en er leken ook nog ’n paar kemphanen te zitten …
Een van de grutto’s leek even genoeg te hebben van de nattigheid. Terwijl hij de weidegrond afspeurde naar wormen, kwam hij even wat dichterbij. Wanneer ze straks op vrijersvoeten zijn en zich verspreiden over de landerijen, hoop ik in de loop van het voorjaar weer eens een paar mooie foto’s van een grutto op een paal of een hek te kunnen maken …
Na een grijze en donkere winterperiode brak het voorjaar in maart aan met volop zon. Het mooie weer wist me na enige tijd zelfs te verleiden tot een kuier in het Weinterper Skar …
Zoals de laatste jaren gebruikelijk is geworden, heb ik in het voorjaar ook weer een paar maal een ritje naar het kijkplatform in de Surhuizumermieden gemaakt. Dit is momenteel toch wel een van de beste plekken in de buurt om grutto’s te spotten, en dat lukte ook in 2022 meteen weer. Ook een graspieper wilde wel even poseren. In de tuin trof ik op een koude ochtend een zieltogende hommel aan. Met suikerwater was hij niet meer te redden, het arme beest had ook mijten …
Met fotomaatje Jetske ging ik tegen het eind van de maand naar ‘de Lokkerij’(Google Maps), een ooievaarsstation in een beboste omgeving. Die dag liep ik ook voor het eerst flink tegen mijn grens aan, omdat mijn benen me nog maar nauwelijks konden dragen op weg terug naar de auto. Onderweg naar huis werd ons pad later op de dag gekruist door een overstekende trein. Dat is voor mij altijd een hoogtepuntje, want in een straal van 25 km rond mijn woonplaats Drachten rijdt nog steeds geen trein …
Maart was een uiterst zonnige maand. Ik telde 16 dagen zon, op 7 dagen was het licht bewolkt en op 8 dagen was het bewolkt of overwegend bewolkt. Volgens het KNMI was maart met gemiddeld over het land 250 uren recordzonnig. Met zoveel zon en veelal een zuidelijke stroming kon het niet missen of de gemiddelde temperatuur moest ook in maart weer hoog eindigen: 7,9°C in onze tuin (normaal ca. 5,0°C over de periode 1971-2000). Behalve zonnig was maart met welgeteld 9 mm ook bijna recorddroog. Bijna, want de laatste dag van de maand had nog een verrassing in petto: ’s avonds viel er ca. 3 cm sneeuw …
Vooral mussen en koolmezen nemen de laatste tijd bij het warme weer regelmatig even een verfrissend bad in de tuin …
Gistermiddag nam een koolmeesje wel heel letterlijk een duik in het water. Met het kontje omhoog zat hij even lekker te spetteren. Daarna schudde hij zich op de rand van het bad even uit, en begon hij zijn toilet te maken …
De slotscène speelde zich af op de kop van onze roestige grutto. Daar ging het koolmeesje gerieflijk in de zon zitten om verder op te drogen …
Het wordt gezellig druk in onze tuin de laatste tijd. Een dag of wat geleden ontdekte ik, dat er toch koolmezen in de voor hen bedoelde nestlast getrokken zijn. En ze hebben al jonkies in ook …
Daarnaast zijn er regelmatig pimpelmeesjes te zien de laatste dagen. Vorige week streek er eentje neer op een van de lisdodden achter in de tuin. Nadat hij de situatie in ogenschouw had genomen, dook hij in het houten vogelbad tussen witte bloemetjes van de grote muur en een paar boshyacinten …
Veel tijd voor het bad gunde hij zich niet, al snel stond hij op de rand om zich al schuddend en wapperend met zijn vleugels wat te laten drogen …
Terwijl hij zo wat om zich heen zat te kijken, ontdekte hij een nog veel mooier plekje … hoog en droog op de lange snavel van onze grutto …
Zodra hij wat was opgedroogd vloog hij naar de uitbloeide boom van buurvrouw 9. Daar begon hij op zijn gemak, langzaam heen en weer wiegend in de wind, aan de laatste restanten van de bloesem te peuzelen …
Op diverse plaatsen in het noorden wordt de grutto dit jaar een luid en duidelijk ‘Welkom thuis’ toegeroepen vanaf spandoeken in het boerenland. Het maakt onderdeel uit van het ‘Aanvalsplan grutto’ …
85% van alle grutto’s broedt in Nederland en meer dan 60% in het noorden. Zonder extra bescherming verdwijnt onze nationale vogel en blijft er van de bonte weide niks meer over. Het gaat bar slecht met de grutto. Sinds 1970 zijn we 75% van alle Nederlandse grutto’s kwijtgeraakt. De voortplanting is te laag en ze krijgen hun kuikens niet groot …
Door menselijk ingrijpen staat de biodiversiteit onder druk. Het ecosysteem van bodemleven, flora, insecten en vogels is uit balans geraakt. Dit droge voorjaar maakt het er voor de grutto ook al niet beter op. Probeer in die harde grond maar eens een lekker hapje te pakken te kringen. En dan kun je wel goede sier maken met ‘Welkom thuis grutto’, maar als je dan in april al met zware machines het land op gaat om te maaien of wat dan ook, dan is die leuze slechts schone schijn, volgens mij …
Bij het plasdras-land in de Surhuizumermieden heb ik twee weken geleden een paar foto’s van de grutto maken. Maar ook daar leek het aantal grutto’s niet zo gek groot. Als er niet snel heel veel meer boerenland geschikt gemaakt wordt voor de grutto, met meer plasdras, meer kruidenrijk gras en later maaien, dan vrees ik dat de grutto reddeloos verloren is …
Nu de jongen anderhalve week zijn uitgevlogen, lijkt ma merel af en toe een momentje voor zichzelf te nemen …
Zondagmiddag stond ik enigszins verscholen tussen de bloemen van de kerria, toen ik haar op de rand van het vogelbad zag landen. Ademloos keek ik toe hoe ze het water in stapte. Pas toen ze het piepje van mijn camera hoorde, zag ze me staan. Desondanks nam ze alle tijd voor haar bad. Al doende kleurde ze mooi bij de cortenstaal grutto …
Ze stond me zelfs toe om een close-up te maken ‘door het borststuk’ van de grutto …
Afanja's Weblog 