Het was een mooie zonnige, maar toch wel wat winderige dag, toen ik eind juli weer eens met Johan op pad was …
Johan leidde ons naar een klein vennetje ergens midden in het bos waar de wind een stuk minder hinderlijk voor de macrofotografie was dan op de open vlakte …
Van de weinige windvlaagjes die er waren, hadden deze pantserjuffer en ik geen last. Hij draaide gewoon als een windvaan met alle winden mee, ik volgde gedwee …
Terwijl de regen in een groot deel van het land met bakken uit de lucht kwam, was het bij ons maandag de hele dag droog. Echt zonnig wilde het echter niet worden, de bewolking eindigde net ten noorden van Drachten. Op de onderstaande foto is de blauwe lucht ten noorden van ons te zien, en nog weer iets verderop bollen langs de Waddenkust weer witte wolken op …
Bij zonnig weer had ik misschien nog wat heideblauwtjes kunnen kieken, maar die hielden zich allemaal schuil. Door de combinatie van bewolking en welig woekerende pijpenstrootjes kreeg de heide helaas geen fraaie paarse gloed. Om toch wat kleur in beeld te vangen, heb ik maar gekozen voor een paar macro-opnamen …
Op de foto hierboven een trosje dopheide en hieronder een takje van de veel meer voorkomende struikheide. Dankzij het insect dat er op rond struinde, kreeg ik toch nog wat leven in beeld …
Aan het eind van het noordelijke heideveld staat een van mijn zo geliefde bankjes. Daar heb ik maandagmiddag een tijdje heerlijk gezeten. Naast het bankje staat een bordje met daarop een gedicht …
Dit pad en dit gedicht maken deel uit van een ongeveer drie kilometer lange Poëzieroute die door het Weinterper Skar loopt. De vijftien gedichten van de route komen van bekende dichters en zijn in het Nederlands, Fries of Stellingwarfs te lezen en te beluisteren. Het Friestalige gedicht “Oantinken” staat naast het bankje op de bovenstaande foto. Omdat de meeste lezers van dit weblog van het Fries geen kaas hebben gegeten, heb ik de Nederlandse vertaling “Herinnering” ernaast gezet …
Omdat ik toch in de buurt van de heide was, ben ik maandagmiddag nog maar even doorgelopen naar het bankje dat achteraan op de heide aan de noordkant van het Weinterper Skar staat …
Onderweg daar naar toe zag ik tot mijn grote vreugde hier en daar nog een bloeiende klokjesgentiaan staan. Net als de blauwe knoop die ik hier gisteren liet zien, staat ook de klokjesgentiaan op de Nederlandse Roode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Deze prachtige bloem komt ook in het Weinterper Skar nog maar mondjesmaat voor, ik heb er naar schatting tien stuks gezien …
De klokjesgentiaan bloeit van juli tot september met alleenstaande of twee bij elkaar zittende, donkerhemelsblauwe, 4-5 cm lange bloemen, die aan de buitenkant vijf groene strepen hebben en aan de binnenkant groen gestippeld zijn …
Bron: Wikipedia.
Het kille en natte weer in augustus heeft hier en daar ook zijn voordelen. Zo bloeit in het Weinterper Skar de blauwe knoop al ruim een week of drie. De eerste twee foto’s heb ik op 6 augustus gemaakt op een veldje aan de zuidkant van het gebied …
De blauwe knoop (Succisa pratensis of Scabiosa succisa) is een vaste plant uit de kaardebolfamilie, die op de Nederlandse Rode Lijst van planten staat als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen …
In het Weinterper Skar komt de blauwe knoop gelukkig nog steeds in ruime mate voor. Omdat er aan het begin van de maand geen vlinders of andere insecten waren die even wilden meewerken aan een fotosessie op of rond de blauwe knoop, ben ik gistermiddag even in de herkansing gegaan …
Op een veldje in de buurt van de heide zag het blauw paars van de blauwe knopen. En dat was niet alles, het wemelde er van de geaderde witjes en het gonsde er van de bijen, hommels en zweefvliegen …
Op een bepaald moment lukte het me om een geaderd witje en een hommelzweefvlieg(?) samen op een blauwe knoop te fotograferen, maar over de laatste foto ben ik toch het meest tevreden …
In de Jan Durkspolder heb ik de laatste tijd weinig interessants voor de camera gehad, maar onlangs trof ik er een fraaie buizerd aan, die net lang genoeg wilde poseren om twee foto’s van hem te kunnen maken …
Ik zag hem op het hek zitten, toen ik aan het eind van het doodlopende weggetje bij de gaswinlocatie de auto wilde draaien. De buizerd trok zich van mijn aanwezigheid weinig aan, maar vlak nadat hij blijkbaar iets hoorde in de bosschage achter zich, vloog hij helaas weg …
Langzaam, héél langzaam komt mijn door de hitte van de afgelopen dagen geteisterde lichaam weer wat in zijn gewone doen. Voor een gezond mens zijn temperaturen boven de 30 ºC al moeilijk te verteren, voor mensen met MS zijn die tropische temperaturen ronduit slopend. De koele en regenachtige dag van gisteren heeft me goed gedaan, maar aangezien we de warmte ook de komende dagen nog niet kwijt zijn, zal het nog wel even duren voordat mijn energiebalans weer enigszins is hersteld …
Om het mezelf niet moeilijker te maken dan nodig is, schakel ik voorlopig maar even over op een zomerprogrammering op mijn weblog. Dat wil zeggen dat ik mezelf even geen druk opleg, niet om te schrijven en evenmin om te lezen. Laten we het er maar op houden, dat ik een paar snipperdagen neem. Kalm aan, dan breekt het lijntje niet. Op die manier kan ik de zon toch in het water zien schijnen, want mijn humeur heeft er gelukkig nog steeds niet echt onder te lijden …
Op 2 april liet ik hier zien hoe het ervoor stond met de bouw van een nieuw ooievaarsnest in de boomwal rond de gaswinlocatie bij Earnewâld, nadat daar eerder in het jaar een aantal ooievaarsnesten uit veiligheidsoverwegingen waren verwijderd …
Omdat de weg naar de gaswinlocatie een tijdlang was afgesloten, ben ik de ooievaars enige tijd uit het oog verloren. Nu de werkzaamheden achter de rug zijn werd het de hoogste tijd om weer eens te kijken wat de stand van zaken is in het boomnest …
Wel het staat er goed voor. Er zitten drie mooie, al flink gegroeide ooievaars in het nest, waarvan er twee om een volgende maaltijd leken te schreeuwen. Pa en ma zullen het er druk mee hebben om hun kroost van voedsel te voorzien, ze waren dan ook in geen velden of wegen te zien …
Terwijl ik daar zat, heb ik ze niet op vliegoefeningen kunnen betrappen, maar aangezien de snavels al mooi rood beginnen te kleuren, zullen deze jongen binnenkort hun eerste vlucht wel haast gaan maken, lijkt me …
Ook bij de andere nesten die vanaf de weg zichtbaar zijn, ziet het er goed uit. Voor zover ik heb kunnen zien, zitten er in alle nesten twee of drie al flink uit de kluiten gewassen jongen.
Afanja's Weblog 