Vorige week donderdag heb ik weer eens een tijdje naar één van de vele ooievaarsnesten in de buurt van Earnewâld zitten kijken. Deze foto vormt de inleiding tot de rest van de serie, die morgen volgt …
Tagarchief: Friesland
Aan de waterkant
Dat is een fijn plekje met het huidige warme weertype, zal deze grutto gedacht hebben, terwijl hij naar de rand van het weiland scharrelde …
Weerbeeld mei 2016
Met maximumtemperaturen rond de 15 graden kwam mei tamelijk koel uit de startblokken. Nadat we op Bevrijdingsdag in een oostelijke stroming terecht kwamen, liepen de temperaturen echter snel op. De tweede week van mei verliep warm met vrijwel dagelijks zomerse waarden van 25 ºC op de thermometer. In de rest van de maand vertoonde het temperatuurverloop opvallend hoge pieken en diepe dalen. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 14,2 ºC, bijna 2,5 graden hoger dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …
In totaal heb ik in mei 13 warme dagen kunnen noteren (maximumtemperatuur van 20,0 graden of hoger), over de periode 1971-2000 waren dat er gemiddeld 8. Ook het aantal zomerse dagen (maximumtemperatuur van 25,0 graden of hoger) loog er met 6 niet om, dat waren er in de periode 1971-2000 gemiddeld 6 …
Opvallend koud was het dit voorjaar met Pasen (gemiddeld 7,9 ºC) en Pinksteren (8,3 ºC). Zowel Pasen als Pinksteren 2016 verliepen aanzienlijk kouder dan Kerst 2015 (10,4 ºC ). Als dat een trend wordt, dan vrees ik dat over enkele jaren de schaatsen met Pasen uit het vet kunnen … 😉
De maand verliep landelijk gezien zonnig, met volgens het KNMI ca. 235 uren zon, tegen een langjarige gemiddelde van 213 uren. Het zonnigst was mei in het Waddengebied, Terschelling had met ruim 265 uren de meeste zonneschijn. Het zuiden was het somberst met lokaal niet meer dan ca. 210 uren zonneschijn. In Fryslân hadden we deze maand zeker niet te klagen over de hoeveelheid zon, maar ook hier was het in de tweede helft van de maand regelmatig bewolkt …
In de eerste drie weken van mei viel er in ons tuintje nog geen 10 mm regen. Pas op 23 mei kregen we hier regen van betekenis, maar uiteindelijk viel er in de hele maand in ons tuintje slechts 35 mm regen, tegen normaal over de periode 1971-2000 ongeveer 55 mm. In het zuiden en zuidoosten van het land kwam het aan het eind van de maand onder invloed van zware (onweers)buien tot wateroverlast …
Hier in het noorden viel net genoeg regen om bermen en kruidenrijke weilanden van voldoende vocht te voorzien, zodat allerlei voorjaarsbloeiers volop tot hun recht konden komen …
Reikhalzende keeltjes
Als jullie het niet erg vinden, blijf ik nog een bij de jonge vogels. Al geruime tijd had ik merels in ons tuintje af en aan zien vliegen met nestmateriaal. Steevast doken ze aan de achterkant van de pergola bij de schutting in de hedera, en daar had ik dan ook al eens vruchteloos gezocht om te zien waar het nestje zat …
En zo ging het de afgelopen week ook met rupsen, wormen en ander voedzaam materiaal. Dat er ergens een nestje met jongen tussen de dichte begroeiing van de klimop moest zitten, was wel duidelijk. Maar waar … Ook het intussen zacht hoorbare gepiep wanneer er verse mondvoorraad werd aangevoerd, bracht nog niet direct duidelijkheid …
Gistermiddag heb ik eens een tijdje zitten kijken wat er nu eigenlijk gebeurde, wanneer één van de ouders in de klimop was verdwenen. Toen werd duidelijk wat er zich afspeelde. De ouders duiken inderdaad aan de achterkant van de pergola in het groen. Daarna lopen ze vanaf het terras gezien al ritselend van links naar rechts het door gebladerte naar de rechterkant van de pergola. Een mooie manier om buurkatten en andere rovers op een dwaalspoor te brengen …
Bijna helemaal aan de rechterkant – bijna boven de steunpaal – zit het nestje. Nadat één van de ouders net weer was vertrokken, heb ik de camera aan het begin van de middag even voorzichtig door het groen bewogen om een paar foto’s te maken van de vier aandoenlijke reikhalzende keeltjes …
10 jaar geleden: een jonge ree
Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …
Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen
…
Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …
Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …
Standvastig op één poot
Het heeft even geduurd, maar gisteren kreeg ik in de buurt van Soarremoarre (kaart Google Maps) rond het middaguur dan toch eindelijk voor het eerst dit jaar een tureluur voor de lens van mijn camera …
Hij had op een paal te midden van het kruidenrijke grasland met op de achtergrond een koppel koeien nog een mooi fotogeniek plekje uitgekozen ook om voor me te poseren …
Lange tijd bleef hij heel standvastig op één poot staan, totdat hij blijkbaar genoeg kreeg van het geklik van mijn camera … Toen kwam het tweede pootje erbij, waarna hij kort en krachtig afzette en op de wiek ging …
Vrijage in de wei
Hé … geef me nog eens een kusje …
Een kusje …? Gewoon hier midden in de wei …?
Ja, dat was vroeger toch ook goed genoeg …?
Nou, kom dan maar … gekkie … 😉
Afanja's Weblog 