Het was bewolkt en grijs gisteren, maar ditmaal zijn we er in het noorden eens goed van afgekomen wat de sneeuw betreft. Een paar maal had ik even het idee alsof minuscule sneeuwvlokjes een soort lichte mist over het vlakke land legden, maar daar bleef het dan ook bij. Omdat alle wegen hier uitstekend berijdbaar zijn en ook uitwijken op de smalste B-wegen geen probleem is nu de bermen bevroren zijn, was het een prima dag voor een ritje in de omgeving van Aldeboarn …

Nadat ik bij De Veenhoop wat foto’s had gemaakt van een groep ganzen van diverse pluimage, ben ik naar It Eilân gereden. Het was me er wat te koud en te kaal voor een langere fotokuier, maar ik ben wel even over de voetgangersbrug, die hier ’s winters altijd ligt voor de bewoners van het eiland, naar de overkant gelopen. De vaargeul van het pontje was nog duidelijk zichtbaar …

Terug in de auto heb ik koers gezet naar Aldeboarn. Voordat ik daar aankwam, heb ik de auto nog een keer aan de kant van de weg gezet om een groepje paarden te fotograferen. Ze stonden wel op een heel bijzondere manier op een rijtje in het witte weidelandschap  …

Meestal rijd ik om Aldeboarn heen, gistermiddag besloot ik er even doorheen te rijden, zodat ik even een paar sfeerplaatjes kon schieten van dit aardige dorp op de oevers van het riviertje de Boarn. Het water kabbelde er nog zachtjes voort. In de kern van het dorp heb ik eindelijk van dichtbij eens wat foto’s gemaakt van de kenmerkende scheve kerktoren van Aldeboarn. De foto’s daarvan en meer foto’s van deze dag zullen hier ongetwijfeld nog wel eens voorbij komen …

De volgende halte was bij De Deelen, en daar besloot ik een echte fotokuier te maken. Het was er ongelooflijk stil. Meer dan een enkele wandelaar heb ik niet gezien of gehoord, de enige vogels die ik er gezien heb, waren een paar ganzen die luid gakkend over vlogen. Alle andere vogels waren blijkbaar al gevlogen. Vorig jaar was ik hier op 1 februari, toen trof ik hier na vier(!) nachten met matige vorst de eerste schaatsers aan, waaronder nota bene een jong stel met een kind in een buggy … “Dan deug je toch niet!?” schreef ik daar indertijd over. Ook nu ligt er een mooi laagje ijs op de petgaten, maar het is nog maar een heel dun en fragiel laagje, dat nog hoegenaamd geen draagkracht lijkt te hebben …

Aangekomen bij het eerste bankje was ik eigenlijk wel even aan een kleine pauze toe, maar daar vond ik het toch echt wat te koud voor. Daarom besloot ik maar terug te lopen naar de parkeerplaats via de op één na kortste route, over het vlonderpad dat afwisselend door bos en riet loopt. Al snel kwam ik er achter dat dat geen echt gelukkig keuze was, want ondanks de betimmering met kippengaas waren de planken hier en daar akelig glibberig. Ik heb het er weer heelhuids vanaf gebracht, en ik was blij dat ik weer wat kon opwarmen in de auto …

Terwijl ik even later over de Hooivaartsweg reed, twijfelde ik bij de brug even wat ik zou doen: linea recta naar huis of toch nog maar even een kleine omweg maken …?
Het werd het laatste, en dat bleek weer een gouden greep, want luttele minuten later stond ik oog in ogen met een groepje reeën. Eerst zag ik één ree door een weiland lopen, al snel verscheen er een tweede exemplaar. Samen liepen ze naar een sloot, en daar zag ik nog een paar van die schrandere kopjes verschijnen. Nog weer een paar minuten later stonden er zeven prachtige reeën voor me in het witte winterlandschap. Behalve dat ik er een groot aantal foto’s van heb gemaakt, heb ik ze ook nog eens een minuut of 8 kunnen filmen …

Met een gelukkig en voldaan gevoel ben ik vervolgens huiswaarts gereden, maar niet zonder onderweg nog een korte tussenstop te maken om nog even wat plaatjes te schieten van het enige moment waarop de lucht gisteren even wat kleur toonde …

En vandaag … vandaag schijnt de zon volop, en dus wordt het tijd om er zo meteen maar weer even op uit te trekken. Het winterweer doet me in alle opzichten goed, dus ik probeer er maar van te profiteren zo lang het kan, en ik zie wel waar het schip strandt.