Twee grauwe ganzen zochten een goed heenkomen, toen ik vorige week woensdag aan het begin van de middag uit de auto stapte op het parkeerterreintje bij De Deelen. Waggelend gingen ze op weg naar het dichtstbij gelegen petgat …
Na drie nachten met matige vorst lag er nog een laagje ijs op het petgat. Erg dik kon het niet zijn, maar hoewel het af en toe flink kraakte, leek het ijs toch sterk genoeg te zijn om de twee ganzen te kunnen dragen …
Kort tevoren was er een bui met een mengeling van hagel en natte sneeuw overgekomen, daardoor lieten de ganzen fraaie sporen achter in het matte en natte laagje deels gesmolten winterse neerslag …
Nadat ze een tijdje over het ijs hadden gescharreld, leek het koppeltje samen een tijdje te genieten van het uitzicht en de idyllische rust die op en rond het petgat heerste …
Terwijl één van de ganzen alweer op weg was naar de wal, bleef de ander nog enige tijd staan …
Maar uiteindelijk waggelde ook LCZ glibberend en glijdend weer terug in de richting van het boothuis …
Er leven altijd veel ganzen in Fryslân, maar in de winter zijn het er nog meer, want dan hebben we hier ook gasten uit koudere delen van Europa …
There are always a lot of geese in the Dutch province Fryslân, but in winter there are even more, because then we have guests from colder parts of Europe too …
Gistermiddag zag ik honderden ganzen opvliegen in de buurt van de scheve kerktoren van Aldeboarn (kaartje Google Maps)…
Yesterday afternoon I saw hundreds of geese flying near the leaning churchtower of the small village Aldeboarn (Google Maps) …
Het was een indrukwekkend gezicht, en het geluid was geweldig …
It was an impressive sight, and the sound was wonderful …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van! Wishing you all a wonderful weekend!
In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …
Deel 9 is getiteld “In het rietland”. In deze aflevering kijken we onder andere nogmaals rond bij de rietsnijders in de witte winterse Weerribben en bij het rietland aan de oever van de Leijen bij Doktersheide …
Zondag 20 januari volgt deel 10: “IJspret”. Ondanks de grote hoeveelheid sneeuw die de winter vrijwel continue wit kleurde, kwamen ook de schaatsers aan hun trekken …
Ook in 2012 had ik weer een aantal aardige ontmoetingen, die in mijn geheugen zijn blijven hangen en die mede dankzij de foto’s waarschijnlijk nog lang herinneringen zullen blijven oproepen. Om te beginnen trof ik tijdens een tochtje, dat ik op 16 februari samen met mijn maat Johan maakte, langs het kruiende ijs bij het IJsselmeer een koe tussen de ijsbergen aan …
Later hoorde ik van boerin Hendrika dat de vermaarde (koeien)fotograaf Harrie van Leeuwen daar bezig was met het maken van een reportage voor het vakblad Veeteelt over de kampioenskoe Caudumer Hinke 97. Hinke leek er in het begin niet veel zin in te hebben, maar het leverde absoluut unieke plaatjes op …
Half maart trof ik tijdens één van mijn ritjes door de omgeving in een officieel tot ganzenopvanggebied verklaard weiland bij Aldeboarn een stel opvallende grazende gasten aan. Voor deze soepganzen is het opvanggebied vast niet bedoeld, maar dat maakt die beesten natuurlijk niets uit zo lang het gras maar smaakt …
Terwijl drie van de ganzen strak in het gelid naast elkaar liepen te grazen, liep een vierde exemplaar er in zijn eentje achteraan. Vooral dat drietal leverde bijzonder plaatjes op …
Op een warme en benauwde donderdag 5 juli maakte ik een ritje in de buurt van Earnewâld om wat foto’s te maken voor Skywatch Friday. Nadat ik wat foto’s van een naderende buienlucht had gemaakt, reed ik naar de eerste vogelkijkhut in de Jan Durkspolder om even pauze te houden …
Nog voordat ik de auto tot stilstand had gebracht, zag ik op het pad naar de vogelkijkhut een vreemde vogel zitten. Nadat ik eerst vanuit de auto een paar foto’s had gemaakt, liep ik stilletjes een eindje in de richting van de vreemde vogel. Steeds knielde ik na een paar stappen even neer om een foto te maken. In eerste instantie had ik het idee dat het wellicht een zieke ooievaar was, maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart toch wat sneller te slaan. Het leek me om een heilige ibis te gaan …
De heilige ibis komt voor in Afrika, Zuid-Irak en (vroeger) in Egypte. In het oude Egypte werd dit dier vereerd als symbool van de god Thoth, daaraan dankt hij zijn naam. Als exoot komt de heilige ibis ook voor in West-Europa. Een grootschalige introductie heeft plaatsgevonden in Frankrijk. Avifauna in Alphen aan den Rijn heeft een grote groep dieren vrij rondvliegen waarbij enkele wilde exemplaren zijn aangesloten die waarschijnlijk van Franse dieren afstammen. Hetzelfde geldt voor de meeste andere groepen heilige ibissen in de Benelux, al komen ook ontsnappingen bij particulieren voor. Waar dit exemplaar vandaan kwam, weet ik niet, maar om zijn linkerpoot draagt hij in elk geval een ring. En wat belangrijker is: het leverde mij behalve wat foto’s ook nog een aardig stukje video op …
Twee dagen later zat ik op zaterdagmiddag rond 14:00 uur lekker in het zonnetje op het bankje bij de vennetjes aan de zuidkant van het Weinterper Skar. Ineens hoorde ik gehamer en getik achter me …
Lang hoefde ik niet te zoeken naar de bron van het geluid. In een van de bomen vlak bij het bankje zat een grote bonte specht te timmeren. Ik heb in het verleden al verschillende keren geprobeerd om een grote bonte specht op de foto te krijgen, maar elke keer weer bleef het onderwerp zich verstoppen achter stam of takken van een boom …
Die zaterdagmiddag had ik eindelijk eens te maken met een gewillig model. Hij liet zich niet door mij storen en gaf me tien minuten lang de kans om foto’s van hem te maken, terwijl hij mooi afgetekend tegen de strakblauwe lucht prachtig in het zonlicht zat …
Het waren stuk voor stuk aardige ontmoetingen waar ik echt van heb genoten. Het zijn de kleine dingen die het doen …
Alweer een grijze en trieste dag. Ik ben er niet blij mee, maar het stelt me wel in de gelegenheid om het weerbeeld van oktober eens op een rijtje te zetten, want ik blijf vandaag lekker binnen …
De eerste week van oktober verliep met ruim 61 mm neerslag ronduit nat. Daarna volgden vijf zo goed als droge dagen, die door de boeren volop werden benut om maïs, aardappelen of een laatste snede gras te oogsten …
Vanaf 12 oktober volgde er opnieuw een week waarin er de nodige regen viel. In een veelal grijs landschap begonnen de bomen langzaam hun kleurige herfstdracht te tonen, sfeervol, maar niet echt sprankelend …
In totaal heb ik in ons tuintje in oktober 128 mm regen afgetapt, tegen normaal zo’n 74 mm. Bij het KNMI in De Bilt werd 103 mm afgetapt. De regionale verschillen in neerslagsommen waren groot. In een brede kuststrook viel meer dan 100 mm regen. Zeer lokaal liep de neerslagsom daar zelfs op tot 195 mm. In een strook van Brabant naar Groningen was het deze maand het droogst. Plaatselijk werd niet meer dan 55 mm geregistreerd. Van de KNMI-stations was Hoek van Holland het natst met 174 mm en Volkel het droogst met 69 mm …
Als gevolg van het wisselende weerbeeld verschenen er in oktober verschillende keren halo’s en bijzonnen in de lucht. Ook nu kondigden deze optische verschijnselen steeds weer een weersverandering aan die het weerbeeld niet ten goede kwam …
Met het dalen van de temperaturen verschenen er in oktober weer steeds meer ganzen in de lucht, allemaal op weg naar de landerijen in het midden en westen van Fryslân, waar ze waarschijnlijk ook dit jaar weer in groten getale de winter door zullen brengen …
In ons tuintje is de gemiddelde temperatuur in oktober uitgekomen op 10,1 ºC, dat komt vrijwel overeen met het langjarig gemiddelde van 9,9 ºC in de periode 1971-2000. Vooral de derde week van oktober verliep zacht, op 19 oktober heb ik met 20,2 ºC nog een warme dag kunnen noteren …
Na deze zachte periode daalden de maximumtemperaturen tot onder de 10 graden en liep de minimumtemperatuur terug tot vlak boven het vriespunt. Op de 28e vroor het in de ochtend in het oosten van het land matig. Het KNMI-station Twenthe noteerde met -6,4 °C de laagste temperatuur van de maand …
In ons tuintje bleef de minimumtemperatuur drie nachten achtereen vlak boven het vriespunt steken. Op de Friese zandgrond werd tegen het eind van de maand hard gewerkt om de geoogste aardappelen te voorzien van een lekker warme winterjas. Hopelijk waren ze net op tijd …
Wat mij betreft mag het zo langzamerhand wel wat gaan winteren, want ik ben intussen wel klaar met het naargeestige en trieste herfstweer van de laatste weken.
Afanja's Weblog 