Skywatch Friday 441

Vorige week liet ik in Skywatch Friday foto’s zien die ik gemaakt had vanaf een uitkijktoren in de Jan Durkspolder. Sindsdien werd ik opnieuw uitgedaagd door een uitkijktoren. Vorige week woensdag ben ik samen met mijn fotomaatje de strijd aangegaan om hem te beklimmen…

Last week I showed pictures in Skywatch Friday that I had made from a watchtower. Since then, I was challenged by another watchtower. Last Wednesday, I went into battle with a friend to climb it …

Voordat we de toren konden beklimmen moesten we eerst de heuvel beklimmen waar deze toren op gebouwd is, nieuwsgierige koeien begroetten ons onderweg …

Before we could climb the tower we first had to climb the hill where this tower is built, curious cows greeted us on the way …

Daar staat hij dan: de uitkijktoren op de Woldberg (Google Maps)

Beton: 115.000 kg
Betonstaal: 4700 kg
Staalconstructie: 32.000 kg
Hoogste platform: 24,05 meter
Hoogste punt: 29,30 meter
Aantal treden: 131 stuks

There he is: the watchtower on the Woldberg (Google Maps)

Concrete: 115,000 kg
Reinforcing steel: 4700 kg
Steel construction: 32,000 kg
Highest platform: 24.05 meters
Highest point: 29.30 meters
Number of steps: 131 pieces

Het was een flinke klim naar de top, en mijn hoogtevrees en de MS maakte het er niet gemakkelijker op …

It was a steep climb to the top, and my fear of heights and the MS did not make it any easier …

Eenmaal op het bovenste platform aangekomen, bleek ’t echt de moeite waard te zijn. Het uitzicht was prachtig …

Once we arrived on the top platform, it turned out to be worthwhile. The view was beautiful …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Zwartbont, roodbont en gemengde herfsttinten

Wat een week en wat een weer. Mooier zal het wandelweer in november vooreerst niet worden, lijkt me …

En waar je ook kijkt, rondom in Fryslân staat het vee nog vredig te grazen in de wei …

En zeg nou zelf, of het roodbont of zwartbont vee is, ze doen ’t ook in een decor van herfstkleuren prima in de wei …

 

Warm weerzien

Elk jaar probeer ik op zijn minst toch één keer naar de Ecokathedraal bij Mildam te gaan. Dit jaar was het er nog niet van gekomen. Dat heb ik gisteren goed gemaakt. En dat was maar goed ook, want er was weer veel veranderd sinds mijn laatste bezoek in augustus 2017 …

Om te beginnen staat er bij de entree een nieuw informatiepaneel over de Ecokathedraal. Op dit paneel staat kort en duidelijk iets over de voorgeschiedenis van de Ecokathedraal. Eén van de zes afbeeldingen op het paneel is een door mij gemaakte foto van de Porta Celi

Ook nieuw was een bankje dat in de buurt van de Porta Celi staat. Een echt bankje, dat is een heuse primeur voor de Ecokathedraal. Hoewel het aanlokkelijk was om daar meteen even te gaan zitten, ben ik toch eerst maar aan mijn fotokuier begonnen. Het werd een warme en kleurrijke herfstkuier, waarbij de temperatuur meer aan voorjaar dan aan herfst deed denken …
De voor november record hoge temperaturen eisten al snel hun tol. Veel eerder dan verwacht sloeg vermoeidheid toe en vloeide de kracht uit mijn benen. Desondanks heb ik er weer volop van genoten. Zoals vrijwel altijd hing er een bijzondere, niet nader te omschrijven sfeer in de Ecokathedraal. En wat het ook op lichamelijk minder goede dagen een prima locatie maakt: de Ecokathedraal telt veel plekjes om af en toe even te gaan zitten en wat bij te tanken …

De overige foto’s van mijn rondgang volgen later. Het zonnetje schijnt hier nu nog, dus het is eerst tijd om nog even van het mooie novemberweer te genieten.

Drie op een rij

Een eend, een nijlgans en een grote zilverreiger zaten onlangs in de buurt van Earnewâld zo mooi op een rijtje, daar moest ik wel even een foto van maken …

De grootste, de mooiste

Hoewel ik intussen de afgelopen weken een paar boswandelingen heb gemaakt, heb ik maar weinig paddenstoelen gezien. Dat kan te maken hebben met de droogte, maar het is ook mogelijk dat ik domweg niet goed kijk. Ik zoek er in elk geval niet meer om, want om ze mooi op de foto te zetten moet je meestal diep door de knieën. Nou is dat nog wel te doen, maar het wordt wel steeds moeilijker om vervolgens weer vlot tot stand te komen …

Vorige week heb ik me tijdens een boswandeling eenmaal laten verleiden om voor een kleine, maar mooie collectie kleverige koraalzwammetjes op de knieën te gaan. Die foto’s volgen later nog. Dat ik vandaag toch een paar mooie paddenstoelen kan presenteren, heeft te maken met de grootte en de standplaats van deze fraaie zwammen. Het gaat hier om een paar nog vrij jonge exemplaren van de grote parasolzwam, die in de buurt van Earnewâld aan de rand van een stuk hooiland stonden te pronken. Deze zwammen kunnen wel tot 40 cm groot worden. Mede daardoor kon ik dit tweetal (bijna) vanuit de auto fotograferen. De grootste paddenstoelen zijn voor mij in feite dan ook de mooiste dit jaar …

 

Weerbeeld oktober 2018

Oktober was al de zevende maand op rij die een stuk zachter was dan normaal. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,4 ºC tegen een langjarig gemiddelde van ca. 9,9 ºC over de periode 1971-2000. Vooral de tweede decade van oktober was het erg warm voor de tijd van het jaar. De hoogste temperatuur kwam uit op een zomerse 25,5 ºC op 13 oktober …

In totaal heb ik in oktober 10 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0 °C of hoger) en 1 zomerse dag (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger) kunnen noteren. Normaal kent oktober twee warme dagen, zomerse dagen zijn in oktober zeldzaam. De laatste dagen van oktober verliepen een stuk kouder dan we gewend waren. Op 28 oktober kwam het in een groot deel van het noorden en oosten van ons land tot de eerste nachtvorst. Ons tuintje is tot nu toe vorstvrij gebleven, verder dan 1,1 °C is het kwik er nog niet gezakt …

Het mooie weer verlokte een groep kieviten op 12 oktober tot een potje pootjebaden tussen de eenden in de Jan Durkspolder. Dat zijn zo te zien overigens geen gewone eenden, het lijken me eerder smienten …

Geheel in lijn met de meeste voorgaande maanden, was het ook in oktober weer te droog. In ons tuintje is in oktober maar 28 mm regen gevallen, tegen ca. 74 mm gemiddelde over de periode 1971-2000 …

Dat droge weer kwam de boeren in dit geval wel goed uit, denk ik. Akkerbouwers konden met hun zware machines het land op om te oogsten wat er te oogsten viel. De meeste veehouders hebben in oktober nog een keer een snee gras van het land kunnen halen, waarmee ze de eerder vanwege droogte gemiste grasoogst enigszins hebben kunnen compenseren …

Vogels en vlinders

Aan alles komt een eind, zo ook aan het zorgeloos zitten genieten van het uitzicht over de Jan Durkspolder. Maar gelukkig was de terugweg naar de auto ook allerminst saai of vervelend. Er viel nog genoeg te genieten onderweg, zoals van dit koppeltje eenden, dat zich met een aalscholver op de uitkijk uitgebreid zat op te poetsen …

Verderop dartelde een groepje vogels door het struikgewas. Een mooi gezicht, maar ze scheepten mij wel op met de vraag wat voor vogeltjes het zijn. Ik vermoed dat het vinken zijn, maar het kunnen net zo goed kepen zijn, die wat vroeg vanuit Scandinavië deze kant op zijn gekomen. Dat laatste heeft eerlijk gezegd mijn voorkeur. Maar er is vast wel een vogelaar onder de lezers die me hierbij kan helpen …

Intussen heeft Erica van ‘Mijn vogeltuin’ me ervan verzekerd dat het om de keep gaat. Dank daarvoor!

Er fladderden voor een oktoberdag ook erg veel vlinders in het rond. Ik heb onder andere een geaderd witje en een kleine  vuurvlinder gezien, maar de kleine vos was de enige die wel even wilde poseren …

Bijna weer terug bij de auto kreeg ik de bevestiging van mijn theorie dat je uiteindelijk ook vanaf deze kant van de Geau weer terecht komt bij dezelfde boer(in) …   😉